Γατα εισαι ρε πουστη Κομποταρε.
Γατα με πεταλα.
Τετοιο αμυντικο χαφ δεν εχουν οι μεγαλοι.
Ρισπεκτ και για την επιλογη του κυπριου για κοουτς.
Ειναι σε αλλη τροχια οι βοιωτοι κυριοι.
Ακου πτωμα, να μαθαινεις…
3 «Μου αρέσει»
Η ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου έγινε από αγγλική ομάδα που ψώνισε από βελγική
3 «Μου αρέσει»
Αρκετα καλος ο Τζολης, οχι ΤΟΣΟ καλος οσο τον προβαλουν.
Πολυ δυσκολα να μεινει στο ροτεισο της Λουζερναλ.
Μιλαμε για ενα τοσο ακραιο ροστερ που θα ειναι τεραστια επιτυχια να μην δοθει δανεικος.
Οπως και να εχει, το νουμερο σοκαρει. Αδιανοητο.
Μαγκες στην Μπριζ.
Εχουν παει τη μπιζνα σε αλλο επιπεδο.
Ριξτε μια ματια ποσο αγοραζουν και ποσο πουλανε.
4 «Μου αρέσει»
Ilias Pritsas
Το Σχέδιο Αποτυχίας: Όταν τα φώτα των μεγάλων ακαδημιών σβήνουν, ποιος μαζεύει τα κομμάτια; 
Τα παιδιά δεν είναι έτοιμα να αποτύχουν …
Πάει ένα παιδί 15-16 χρονών στην Κ16 μιας μεγάλης ΠΑΕ. Ολυμπιακός, Πανιώνιος, ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκός… η φανέλα δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι εκείνη τη στιγμή, στο μυαλό του παιδιού και της οικογένειάς του, το όνειρο έχει ήδη εκπληρωθεί. Φόρεσε το βαρύ σήμα στο στήθος, ανέβασε τη φωτογραφία στα social, οι φίλοι τον χειροκροτούν. Όλα μοιάζουν ιδανικά.
Και ξαφνικά… το σύστημα τον “ξερνάει”.
Είτε λόγω μιας κακής συμπεριφοράς (μιλάμε για εφήβους με ορμόνες στα ύψη, μην το ξεχνάμε), είτε λόγω ενός τραυματισμού, είτε απλά επειδή το κλαμπ, με την απόλυτα ψυχρή και τεχνοκρατική λογική του σύγχρονου ποδοσφαίρου, έκρινε ότι “δεν βγαίνουν τα νούμερα” και τα εργομετρικά του. Του δείχνουν την πόρτα της εξόδου.
Εδώ ακριβώς ξεκινάει το χάος.
Δεν υπάρχει απολύτως κανένα πλάνο αποτυχίας…
Διαβάζω συνεχώς σε φόρουμ, παρακολουθώ συζητήσεις στο Reddit, βλέπω ξεσπάσματα γονιών στο Facebook και ακούω αμέτρητες ιστορίες στα γήπεδα..
. Η κατάληξη είναι τρομακτικά ίδια: Το σύστημα εκπαιδεύει μηχανές παραγωγής αποτελεσμάτων, αλλά αφήνει απροστάτευτες ψυχές. Επενδύουν χιλιάδες ευρώ στο πώς θα τρέξει, πώς θα μαρκάρει και πώς θα κατανοήσει το positional play, αλλά μηδέν ευρώ στο πώς θα διαχειριστεί την απόρριψη… Το παιδί νιώθει ότι τελείωσε η ζωή του στα 16. Νιώθει αποτυχημένος πριν καν βγει στην κοινωνία, κλείνεται στον εαυτό του και πολύ συχνά παρατάει τον αθλητισμό εντελώς.
Το Κενό του Συστήματος 
Το σύγχρονο, εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο βλέπει τους παίκτες σαν μετοχές. Αν η μετοχή σου δεν δείχνει τάσεις ανόδου, ρευστοποιείσαι για να έρθει ο επόμενος. Όμως εδώ μιλάμε για παιδιά. Παιδιά που δεν έχουν διαμορφωμένο φλοιό εγκεφάλου, που δεν ξέρουν ποιοι είναι έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου…
Όταν τους αφαιρέσεις την ταμπέλα "παίκτης της τάδε ομάδας ", τι μένει; Συχνά, ένα τεράστιο κενό. Οι σύλλογοι δεν αναλαμβάνουν την ψυχολογική μετάβαση. Το “μετά” είναι δικό σου πρόβλημα.
Πώς Θωρακίζουμε Αυτά τα Παιδιά; 
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κυνικότητα των μεγάλων ΠΑΕ από τη μια μέρα στην άλλη. Μπορούμε όμως να χτίσουμε αναχώματα. Εμείς, στο χορτάρι, στις τοπικές ομάδες, στα γυμναστήρια και στα σπίτια.
1. Ο Διαχωρισμός της Ταυτότητας
Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε στα παιδιά από την πρώτη μέρα: Δεν είσαι η απόδοσή σου. Είσαι ο Γιώργος, ο Κώστας, ο Δημήτρης, που ανάμεσα στα άλλα, παίζει και ποδόσφαιρο. Αν το ποδόσφαιρο δεν πάει καλά, η αξία σου ως άνθρωπος δεν μειώνεται ούτε στο ελάχιστο. Ο αθλητισμός είναι κομμάτι της ζωής, δεν είναι όλη η ζωή.
2. Η Σκληρή (αλλά αναγκαία) Αλήθεια
Πρέπει να σταματήσουμε να πουλάμε παραμύθια. Το ποσοστό των παιδιών που φτάνουν να ζουν από το ποδόσφαιρο είναι κάτω από 1%. Πρέπει να δουλεύουν σαν να είναι στο 1%, αλλά να είναι προετοιμασμένοι για το 99%. Το αληθινό κέρδος από τον πρωταθλητισμό δεν είναι το συμβόλαιο, είναι η πειθαρχία, η αντοχή στον πόνο, η συνεργασία και η ικανότητα να σηκώνεσαι όταν πέφτεις. Αυτά θα τους κάνουν κορυφαίους στη ζωή, σε όποιο επάγγελμα κι αν επιλέξουν.
3. Το Δίχτυ Ασφαλείας των Τοπικών Ομάδων
Εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα. Όταν το παιδί φύγει από το “μεγάλο” κλαμπ, η επιστροφή σε μια οργανωμένη ομάδα της πόλης ή στο ανδρικό τοπικό επίπεδο είναι σωτήρια. Εκεί, μακριά από τη στημένη λάμψη και την τοξική πίεση της “αξιολόγησης”, μπορεί να ξαναβρεί το πάθος του. Να μπει σε αποδυτήρια με άντρες, να φάει “ξύλο” ποδοσφαιρικό, να δυναμώσει και να θυμηθεί γιατί αγάπησε την μπάλα εξαρχής. Είναι το καλύτερο σχολείο για να χτίσει ξανά τον εαυτό του, αυτή τη φορά σε πιο στέρεα θεμέλια.. Το έχω δει να γίνεται !
4. Εκπαίδευση (και) των Γονιών
Ο γονιός δεν πρέπει να είναι ο “χορηγός” ενός ονείρου που αν δεν βγει, τραβάει την πρίζα. Δεν πρέπει το παιδί να νιώθει ότι “πρόδωσε” τον κόπο του πατέρα του επειδή τον έδιωξαν. Η αγκαλιά του γονιού πρέπει να είναι το ίδιο σφιχτή είτε το παιδί βάλει γκολ στον τελικό της Super League Κ17, είτε φάει κόκκινη σε φιλικό του τοπικού..
Ακριβώς. Εδώ είναι που το πρόβλημα ξεφεύγει από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου και μετατρέπεται σε κοινωνική “γάγγραινα”. Το γήπεδο, μην γελιόμαστε, δεν είναι τίποτα άλλο από μια τέλεια μικρογραφία της ίδιας της κοινωνίας…
Όταν ένα παιδί μαθαίνει να καταρρέει στην πρώτη μεγάλη απόρριψη και δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός υποστήριξης να του δείξει πώς να σηκωθεί, αυτό το μοτίβο θα το ακολουθήσει παντού. Η αποτυχία δεν μένει στα αποδυτήρια. Μεταφέρεται στη δουλειά, στις σχέσεις, στην καθημερινότητά του. 
Επιστημονικά, αυτό ονομάζεται «μαθημένη αβοηθητότητα» (learned helplessness). Το άτομο πείθεται ότι, ανεξάρτητα από το τι θα κάνει, το αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό, οπότε σταματάει να προσπαθεί.
Το Φαινόμενο της Ντόμινο Κατάρρευσης
Στον επαγγελματικό τομέα: Αν στα 16 έμαθες ότι “δεν κάνεις” και το αποδέχτηκες μοιρολατρικά, πώς θα διεκδικήσεις κάτι αύριο στη δουλειά σου; Στην πρώτη δυσκολία, στην πρώτη παρατήρηση του εργοδότη, ο διακόπτης κατεβαίνει. Η κουλτούρα της παραίτησης γίνεται δεύτερη φύση.
Η έλλειψη αυτοπεποίθησης και η διαρκής αίσθηση του “αποτυχημένου” δημιουργεί ανθρώπους είτε τοξικούς (που βγάζουν τα απωθημένα τους στους άλλους) είτε εντελώς παθητικούς. Δεν έχουν το θάρρος να θέσουν όρια, γιατί φοβούνται ξανά την απόρριψη.
Ένα παιδί που νιώθει ότι το σύστημα το “έφτυσε”, συχνά αναπτύσσει θυμό. Αυτός ο θυμός, αν δεν εκτονωθεί δημιουργικά (π.χ., μέσα από μια σκληρή προπόνηση και επιστροφή στην αθλητική δράση από άλλο πόστο ή ομάδα), μπορεί να βγει στους δρόμους, στην οδήγηση, σε αντικοινωνικές συμπεριφορές.
Εδώ έρχεται η τεράστια ευθύνη που έχει η βάση του αθλητισμού. Ο προπονητής στο τοπικό ανδρικό, ο γυμναστής στην αίθουσα με τα βάρη, ο άνθρωπος που θα αναλάβει αυτό το παιδί. Δεν καλούνται απλά να του μάθουν τακτική ή να του φτιάξουν τη φυσική κατάσταση. Καλούνται να κάνουν “ανακατασκευή” χαρακτήρα.
Πρέπει να τους πιέσεις σωματικά, να ιδρώσουν, να φτάσουν στα όριά τους, ώστε να δουν από μόνοι τους ότι αντέχουν. Η λογική και η επιστήμη της προπόνησης μας δίνουν τα εργαλεία για να χτίσουμε σώματα, αλλά μέσα από αυτή τη διαδικασία σμιλεύεται και το μυαλό. Πρέπει να νιώσουν τον πόνο της προσπάθειας, για να καταλάβουν ότι η προηγούμενη αποτυχία ήταν απλώς ένα μάθημα, όχι ταφόπλακα.
Δεν γίνεται να αφήνουμε μια ολόκληρη γενιά να βγαίνει στην κοινωνία φοβισμένη επειδή κάποιος σε ένα γραφείο αποφάσισε ότι δεν “βγαίνουν τα νούμερα” στα εργομετρικά της. 
Πώς προσεγγίζεις εσύ πρακτικά ένα τέτοιο παιδί, όταν έρχεται στο γήπεδο ή στο γυμναστήριο με την ψυχολογία στο πάτωμα, για να του αλλάξεις αυτό το “τσιπάκι” της παραίτησης;;
Και έπειτα την σωστή ενσωμάτωση του στην κοινωνία …
5 «Μου αρέσει»
Ωραία προσέγγιση να σημειώσουμε μόνο ότι στατιστικά το 0,5% από τα παιδιά που θα περάσουν από την Ακαδημία θα ασχοληθεί επαγγελματικά με το άθλημα . Και δεν μιλάμε για σούπερ λιγκ που εκεί είναι απειροελάχιστο
1 «Μου αρέσει»
Βασικος πυλωνας, οι προπονητες να ειναι καταρτισμενοι στο τροπο προσεγγισης των ευθραυστων ψυχισμων. Αν και θεωρω, ειναι πρωτιστως εμφυτο το ταλεντο του να εισαι παιδαγωγος.
Η μαστιγα του γονεα-προπονητη/γυμναστη/μανατζερ. Εικαζω οτι δεν ειναι τοσο εκδηλο το φαινομενο οσο ηταν στο παρελθον. Κατανοητο να θες το καλυτερο για το παιδι σου και να πασχιζεις για αυτο, αλλα θα πρεπει να γινεται σε ρεαλιστικο πλαισιο και να να μη μετατρεπεται σε εξτρα βαρος σε περιπτωση που το παιδι δεν γινει ο νεος Γιαμαλ ή πολυολυμπιονικης.
Διατηρω τις επιφυλαξεις μου για το κατα ποσο βοηθησει αυτο ή βυθιστει σε περισσοτερη τοξικοτητα. Ισως να εγκειται και στην περιπτωση.
Θα ειχε απιστευτο ενδιαφερον παντως να ακουσω ιστοριες απο τετοια περιστατικα. Ιδανικα και απο τις δυο εμπλεκομενες πλευρες.
1 «Μου αρέσει»
Μας έχει πει γονιος. Είμαι γιατρός χειρουργός άμα θέλω αγοράζω τον Πανιώνιο. Δεν ανεβασατε το παιδί μου στην πρώτη ομάδα . Οι προηγούμενοι από εσάς μας είχαν υποσχεθεί . Του λέμε δεν πάει έτσι ο κοουτς έκρινε ανάλογα . Μου λέει χειρουργώ καρκίνους πάρε την κάρτα μου θα την χρειαστείς . Όταν οι ακαδημίες γίνονται μαγαζιά τους υπάρχει πελατειακή σχέση με γονείς . Γενικά το 35% έχει σοβαρό πρόβλημα
3 «Μου αρέσει»
ή αλλιώς πώς μπορείς να είσαι μορφωμένος αλλά απόλυτα αμόρφωτος και απαίδευτος…
για να το πω κομψά…
ουστ! αδιανόητο αυτό με την κάρτα, τι σκατάνθρωποι υπάρχουν…
3 «Μου αρέσει»
4 «Μου αρέσει»
αδιανόητα πράγματα…
Δεν ξέρω αν έχει βελτιωθεί η κατάσταση σε σχέση με παλαιότερα χρόνια (θέλω να πιστεύω πως ναι…).
Το πρόβλημα ξεκινάει από τους γονείς βέβαια και μέσω των γονιών διαιωνίζεται γιατί και ο γιος του χειρούργου μπορεί να γίνει γονιός μεθαύριο κλπ κλπ
Δυστυχώς είναι γενικότερο πρόβλημα της κοινωνίας.
Μακάρι ο σύλλογος με αυτά που πρεσβεύει να μπορεί να μειώσει έστω και λίγο αυτό το 35% σε βάθος χρόνου.
1 «Μου αρέσει»
Η κατάσταση όσο πάει και χειροτερεύει δυστυχώς
1 «Μου αρέσει»
«Οι κυανέρυθροι ήταν ανώτεροι από τον αντίπαλο τους στον αγωνιστικό χώρο και στο 62’ λίγο έλειψε να σκοράρουν, με τον Φελίσιο να κάνει ωραία ενέργεια, όμως το σουτ που έκανε έδιωξε εντυπωσιακά ο τερματοφύλακας.»
5 «Μου αρέσει»
Όπως έλεγε, με κυνισμό, ο Φαίδωνας Ματθαίου όταν τον ρωτούσαν ποιος είναι καλύτερος παίκτης: ‘ο ορφανός’
Από παλαιά ήταν πληγή οι γονείς
7 «Μου αρέσει»
Πρόσφατα μια μαμά μου είπε ότι αν πάθει πνευμονία το παιδί της τι θα γίνει . Και θα μας κάνει μήνυση . Το 11 χρόνο παιδί της έκανε προπόνηση μπάσκετ στο στεγασμένο γήπεδο της Λεοντείου.
5 «Μου αρέσει»
Ύπουλο πράγμα η πνευμονία
2 «Μου αρέσει»
Και η Λεόντειος
4 «Μου αρέσει»
Από του χάρου τα δόντια γλίτωσε ο μικρός Ερμόλαος Ιάσωνας
5 «Μου αρέσει»
Από του χάρου τα δόντια γλίτωσε ο μικρός Ερμόλαος Ιάσωνας
Ο οποίος έχει έναν ακόμη αδερφό, το Λυκούργο - Πολυκράτη και μια αδερφή, την Αρσινόη.
5 «Μου αρέσει»
κάνετε υπερδιόρθωση… το ένα όνομα είναι του παππού (πειραγμένο ή στην επίσημη μορφή του) και το άλλο αρχαιοπρεπές. πχ Ιωάννης - Φαέθων ή Λαέρτης - Θεόδωρος ή ακόμα χειρότερα Λαόνικος - Εμπεδοκλής.
2 «Μου αρέσει»