Νομίζω ότι λείπει μια τέτοια ενότητα από το φόρουμ μας.
Θα την ανοίξω με μια ταινία που είδα φέτος και με εντυπωσίασε απρόσμενα.
Πρόκειται για το ‘Another Year’ που απ΄όσο ξέρω ήρθε στην Ελλάδα με τον ίδιο τίτλο. Καταπληκτικό ψυχογράφημα ενός ζευγαριού μεσήλικων με μια πολύ ισορροπημένη οικογένεια, της οποίας την ηρεμία έρχεται να ταράξει το ευρύτερο περιβάλλον. Το έργο αυτό περιγράφει κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά στη ζωή: στρεφόμαστε για ‘παρηγοριά’ στους ανθρώπους εκείνους που φαινομενικά είναι ευτυχισμένοι, αλλά άκριβώς επειδή στους ανθρώπους αυτούς ενσκύπτουν και πολλοί άλλοι, αναπόφευκτα τα προβλήματα όλων τείνουν να βαρύνουν την ατμόσφαιρα ακόμα και εκείνων που είναι ψυχικά υγιείς:
Η ταινιά είναι βρετανική και, όσο biased κι αν είμαι, μου θυμίζει το λόγο που συνεχίζω να προτιμώ τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο έναντι του αμερικάνικου (με την εξαίρεση του μέγιστου Γούντι Άλεν), μιας και το επίκεντρο παραμένει ο άνθρωπος και τα ζητήματα που τον απασχολούν.
Θα συμφωνήσω απόλυτα περί ευρωπαικού κινηματογράφου.
Γενικά ο αμερικάνικος δεν αφιερώνει καθόλου χρόνο στην ανάπτυξη των σχεσεων και των χαρακτήρων των ανθρώπων. Γίνονται όλα τόσο γρήγορα και τυπικά πλέον.
Τελευταία ωραία ευρωπαική (και πολύ mainstream) ταινία ήταν το “Celda 211”. Σούπερ…τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.Ισπανική.
Κατά τα άλλα έχω στο πρόγραμμα να δω τον “Κυνόδοντα” που μου έχει κινήσει την περιέργεια καιρό τώρα.
Για τον Κυνόδοντα…
Τη βρήκα εξαιρετική. Ιδέα-σενάριο σε ψηλά στάνταρ. Κινηματογράφηση όμορφη και με ένα λευκό φως, έτσι μου φάνηκε, να υπάρχει και να συντροφεύει τις όμορφα γκροτέσκες αποδόσεις των ηθοποιών. Εξαιρετική ταινία.
Πρόταση… να την δείτε μια πρώτη φορά μόνος και άλλη μία με παρέα που θα έχουν κάνει το ίδιο.
o κυνόδοντας είναι “remake” μιας μεξικάνικης ταινίας της δεκαετίας του 70.
Δεν λέω ότι δεν αξίζει την υποψηφιότητα,απλά αυτό είναι καλά κρυμμένο “μυστικό”,και μάλιστα διεκδiκησε στις κάννες πέρυσι βραβείο για πρωτότυπο σενάριο…
Ο Λάνθιμος είναι ο σκηνοθέτης των διαφημίσεων της nova(put the kot down slowly klp)
Εχει τύχει να την δώ. Εχει κάποιες ομοιότητες αλλά μόνο μέχρι το μοτίβο του εγκλεισμού.
Η χροια στον κυνόδοντα είναι πολιτική, παίζει με την απουσία συναισθήματος, σκέψης και ανθρώπινων σχέσεων.
Η μεξικάνικη είναι πιο “ιστορία”, εξάλλου είναι η περιγραφή μιας ιστορίας http://rafaelperezhernandez.blogspot.com/
Εξάλλου αν δεί κάποιος Χάνεκε, επίσης θα βρεί ομοιότητες, ας πούμε στην “έβδομη ηπειρο”
Διαφωνώ. Η μεξικάνικη ταινία είχε παρόμοιο θέμα, αλλά εντελώς άλλο προσανατολισμό και αισθητική. Στην ταινία του Ριπστέιν τα παιδιά με πρόσχημα τον εγκλεισμό από τον “διαβολικό” έξω κόσμο ήταν μηχανές παραγωγής, προσφέροντας δωρεάν εργασία στον πατέρα-αφέντη. Είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία που παραπέμπει περισσότερο σε ένα κομψό και καταθλιπτικό “Κωσταλέξι”. Ο μεξικανός Ριπστέιν ήταν βοηθός του Μπουνιουέλ επί σειρά ετών και θεωρώ ότι είναι πολύ επηρρεασμένος από το δάσκαλό του. Ο Λάνθιμος κάνει σχεδόν ακριβώς το αντίθετο. Εμένα εάν μου θύμισε κάποια ταινία ο Κυνόδοντας, αυτή είναι το Truman show με τον Τζιμ Κάρρευ. Δεν είναι κρυμμένο μυστικό, η ταινία του Ριπστέιν έχει παιχτεί σε δεκάδες φεστιβάλ, παίζεται ακόμα και στις μέρες μας. Παίχτηκε προ δεκαετίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (εκεί την είδα) και θεωρώ πολύ ενδιαφέρον (θα προσπαθήσω να το πετύχω) να παιχτεί σε ενιαίο πρόγραμμα μαζί με τον Κυνόδοντα. Ο Λάνθιμος εκτός από τη Νοva και το Λαζόπουλο, έχει κάνει άλλη μία ταινία που δεν παίχτηκε ποτέ σε αίθουσα (Κινέττα) την οποία θεωρώ μη ταινία-με εκνεύρισε, είναι όμως και γιος του μπασκετμπολίστα Λάνθιμου που έπαιξε για 2-3 χρόνια στον Πανιώνιο και ήταν μυθική μπασκετική μορφή του Παγκρατίου. Νομίζω ότι δεν πρέπει να κριτικάρουμε αρνητικά, τις προθέσεις τουλάχιστον, ανθρώπων που χρεώνονται ως το λαιμό, χωρίς βοήθεια από το Κράτος και καταφέρνουν να πάνε στις Κάννες, να σηκώσουν “Χρυσή Κάμερα”, και μετά να ταξιδέψουν σε 26 Φεστιβάλ, να σηκώσουν ακόμη καμμιά δεκαριά διεθνή βραβεία και να διεκδικούν Οσκαρ για ταινία στα ελληνικά μετά από 33 χρόνια…ι
Δεν κριτικάρω αρνητικά τον λάνθιμο,μακάρι και το όσκαρ να πάρει,και να δώσει ώθηση στον ανεξάρτητο ελληνικό κινηματογράφο.
Όταν είχα δει την ταινία σκέφτηκα ότι είναι αδύνατον να γραφεί τέτοιο σενάριο και τέτοια σκηνοθεσία με τη μορφή “παρθενογέννεσης” από έλληνα στις μέρες μας!
Και ειδικά από τηλεοπτικό σκηνοθέτη.(σαν να παίρνει ο φανούρης π.χ. τη χρυσή μπάλα..)
Και μου καλλιεργήθηκε μια καχυποψία όταν διάβασα τα δημοσιεύματα.
Η αρνητική κριτική πάντως στην ελλάδα υπήρχε πάντα σε κάποιον που πήγε να κάνει κάτι διαφορετικό,ενώ έξω έπαιρνε καλές κριτικές(π.χ. νικολαίδης singapoure sling).
Πάντως από ότι βλέπω https://www.bwin.com/gr/διασκέδαση
είναι 4ο φαβορί με απόδοση 8.
Περιμένω και προβλέψεις για ta oscar,εφόσον βλέπω υψηλό επίπεδο κινηματογραφικής ανάλυσης από petropoulo kai epipolaio
Θα διαφωνήσω, διότι πριν την εκσπερμάτιση του ενός αφρο-ευρωπαίου η julia βγάζει μια κραυγή που θύμισε ανακρεόντειο ωδή που έχει υπερβεί τον βερμπαλισμό.
Γεγονός που δείχνει αναμφίβολα την αποστροφή του ευγενούς πρεζάκιου προς κάθε τι αντίθετο φυλετικά.
Μισό αστέρι και πολύ του είναι
‘The King’s Speech’ - ‘Ο Λόγος του Βασιλιά’ στα Ελληνικά, αν δεν κάνω λάθος.
Ξέρω ότι δεν λέω κάτι καινούριο, αλλά γι’αυτούς που δεν το έχουν δει, ας το κάνουν. Ακόμα μια πολύ δυνατή βρετανική ταινία για φέτος (όλε!).
Φοβερές ερμηνείες, θαυμάσια κινηματογράφιση. Αυτό που πραγματικά είναι εξαιρετικό είναι το πως η σκηνοθεσία και η προοπτική των λήψεων σε βάζουν τόσο μέσα στο έργο, σε σημείο να νιώθεις το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Κόλιν Φιρθ και πραγματικά να…συμπάσχεις ψυχολογικά.
Πολύ καλό! Επιτυχημενο ριμέικ της ήδη καλής ταινίας του '69 από τους αδερφούς Κοέν, που μετά το ‘Fargo’ και το αξέχαστο ‘No Country for Old Men’ δεν σταματούν να με εκπλήσσουν. Δεν την πολυπάλεψα με τα αμερικάνικα του Far West χωρίς υπότιτλους (εδώ δεν την πάλεψαν οι Άγγλοι), αλλά το ότι είχε 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ δεν είναι τυχαίο. Αν δεν το έχετε δει, υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι να το κάνετε, από σκηνοθεσία, κινηματογράφιση και κοστούμια, μέχρι ερμηνείες των πρωταγωνιστών και σενάριο.
Παρ’όλο που είμαι σινεφίλ, δεν αφήνω και πολλά animation να μου ξεφύγουν. Το συγκεκριμένο δεν με τρέλανε σαν ιστορία και μάλλον δεν απευθύνεται σε παιδιά (ειδικά το χιούμορ είναι μάλλον για μεγάλους), αλλά το σχέδιο είναι ανατριχιαστικό. Δεν τους έχει ξεφύγει ούτε η τελευταία λεπτομέρεια. Νομίζω animation και πραγματικότητα έχουν έρθει σοκαριστικά κοντά, πλέον. Πέρα από το σχέδιο, αξίζει για τις ατάκες και το ‘ρομαντικό’ της ιστορίας του.
Το αναγνωρίζω ότι είμαι biased με τους Βρετανούς και ειδικά με τον κινηματογράφο τους, αλλά και πάλι δεν μπορώ να σκεφτώ πώς μπορείτε να περάσετε ένα πιό ευχάριστο δίωρο στον κινηματογράφο αυτές τις μέρες (αν έχει έρθει Ελλάδα ήδη)! Το δίδυμο Simon Pegg και Nick Frost δίνει για ακόμα μια φορά ρεσιτάλ. Μπορεί το γέλιο να μην είναι στα επίπεδα του Hot Fuzz (‘Καυτοί και Άσφαιροι’), αλλά και πάλι οι ατάκες, το καστ και το σενάριο αξίζουν το χρόνο και χρήμα σας.
Το αναγνωρίζω ότι είμαι biased με τους Βρετανούς και ειδικά με τον κινηματογράφο τους, αλλά και πάλι δεν μπορώ να σκεφτώ πώς μπορείτε να περάσετε ένα πιό ευχάριστο δίωρο στον κινηματογράφο αυτές τις μέρες (αν έχει έρθει Ελλάδα ήδη)! Το δίδυμο Simon Pegg και Nick Frost δίνει για ακόμα μια φορά ρεσιτάλ. Μπορεί το γέλιο να μην είναι στα επίπεδα του Hot Fuzz (‘Καυτοί και Άσφαιροι’), αλλά και πάλι οι ατάκες, το καστ και το σενάριο αξίζουν το χρόνο και χρήμα σας.
Σωστός! Έχω ακούσει ότι αυτό είναι ίσως το καλύτερό τους. Κι όμως, δεν έχω καταφέρει να το δω, believe it or not.
Απόψε η τηλεόραση είχε το Casino Royale και παρ’όλο που πολύ δύσκολα θα κάτσω να δω φιλμ δράσης, οφείλω να πω ότι αυτό με κράτησε με ενδιαφέρον, ειδικά για έργο Bond:
(ήταν και συμμαθήτρια η βραβευμένη…)