θα με πεθάνετε ρε, μαζεύτε τα κωλόπαιδά σας σπίτι να παίζουν βίντεο γκέιμς, εμείς δλδ που μεγαλώσαμε με Σέγκα Μέγκα Ντράιβ τι πάθαμε;
Τι είπες τώρα! Πρώτα είχα master system και μετά mega drive!
Έχω ακόμα κασσέτες!!! ![]()
Spectrum ZX που το συνέδεες με κασετοφωνο που επαιρνε κανονικες κασετες που αγόραζε ο πατερας μου απο εναν τυπο στην Καλλιθεα.
Φιλάκια κύριοι…
ΥΓ: Μετά πήγα κατευθείαν σε 386…![]()
Κι εγώ αυτό έχω ως πρώτη ανάμνηση, του θείου μου. Να παίζει Ολυμπιακούς Αγώνες στίβου (o θεός να τους κάνει) με ένα μίζερο joystick!
ΥΓ Τελείως hijacked το thread, νομίζω υπάρχει αρκετός ενθουσιασμός για stand-alone. ![]()
…και επρεπε να συντονίσεις την ενταση του ηχου, ώστε να καταφέρεις να τρέξει το πρόγραμμα που είχε στην κασέτα! Το θυμάμαι πολύ καλά γιατί τέτοιον είχε ο κολλητός μου!Μέτα ήρθε η σειρά μου να πάρω με χαρτζηλικια, καλαντα και crowdfunding-ala-80s έναν Amstrad 6128 με τις δισκέτες του και όλα έγινα πολύ πιο εύκολα!
Υπολογιστή δεν είχα ποτέ ως παιδί. Πρώτη φορά άνοιξα υπολογιστή στη ζωή μου στα 20, τον Σεπτέμβριο του 1997, στο πανεπιστήμιο στην Αγγλία.
Πριν ακόμα και το master system, όμως, είχα atari βεβαίως! ![]()
Το’πα και το κανα…![]()
Δεν πρεπει να ήταν Ολυμπιακοί Αγώνες που επαιζε ο θειος σου αλλα μαλλον το Decathlon με τον Daley Thompson!

Εγώ περιμένω τους ακόμα πιο νέους πχ @PanosT για τις πρωτες τεχνολογικες εμπειριες τους!
Ναι, αυτο είναι… λιώναμε τα κουμπια στο πληκτρολόγιο για να “τρεξουμε” τον Τομσον!
Renegade κουφάλες στον Amstrad 6128
και τί δε θα έδινα να ξαναγυρνούσα για μια βδομάδα σε εκείνα τα χρόνια που ζωγράφιζα εμφανίσεις του Πανιωνίου όπου έβρισκα
Ξεκίνημα με 6128 και μετά Amiga 500 και μετά Amiga 1200 την οποία και συντηρώ ακόμα με ευλάβεια.
Διηπειρωτικό με Πανιωνάρα στο Sensible world of soccer
Νεοσμυρνιώτης αν δεν κάνω λάθος
- Atari
- Amstrad 464 με ενσωματωμένο κασσετόφωνο, 30 λεπτά να φορτώσει το γαμημενο το Saboteur
- Commodore 64
- Amstrad 6128
- Amstrad 1640 (PC με πράσινη οθόνη ακόμα) από το 1989 και κάθε Σάββατο στη Στουρνάρα για πειρατικά. (Ελένη Κουνάνη λέγανε το μαγαζί. Την πρώτη μου γκόμενα δεν θυμάμαι πως τη λένε, αυτή θα μου μείνει αξέχαστη)
ΑΠΕΙΡΕΣ ΩΡΕΣ Emilio Butragueño Fútbol…
Α ρε κακομαθημένα πλουσιόπαιδα βουτυρομπεμπέδες Νεοσμυρνιώτες. Εμείς τα λαϊκά παιδιά στο ταπεινό Μπραχάμι μεγαλώσαμε σκοτώνοντας βατράχια στο ρέμα και βασανίζοντας το πτηνό μας με τα στοπ καρέ της Βίκυ Λέανδρος και με τα σταυροπόδια της ΜΟΥΝΑΡΑΣ Μαρίας Αλιφέρη κι εσείς είχατε PC και κονσόλες από τότε που η “Αυριανή” πουλούσε ακόμη 150.000 φύλλα τη μέρα… Άπονη ζωή…
Με αδικεις… βουτυρομπεμπες Καλλιθεατης! ![]()
…τη Βίνα την Ασίκη δεν την είχατε ανακαλύψει στις Μπραχάμες? ![]()
Στην ασπρόμαυρη δε φαινόταν το ίδιο ![]()
Εγώ είχα φίλο και έπαιζα στο σπίτι του swag mega drive. Κάποια στιγμή έδωσαν στον πατέρα μου από την τράπεζα έναν υπολογιστή που απέσυραν. Ηταν 2.86 αν θυμάμαι καλά με λειτουργικό MS DOS.
Θεϊκή στιγμή όταν πρώτη φορά τον ανοίξαμε και έφτασε στο σημείο να περιμένει κάποια εντολή και κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον σαν χαζοί. Πληκτρολογουσαμε ότι μας ερχόταν αλλά τίποτα. Bad command or file name. Απλά το κλείσαμε απογοητευμένοι. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε.
Ευτυχώς είχα στην γειτονιά μου τον Λαζαρο, έναν φίλο που ήξερε από αυτά. Μου έμαθε τις βασικές εντολες. Μου έδωσε και δισκέτες με παιχνίδια και έτσι μπήκα στον κόσμο των παιχνιδιών σε υπολογιστή σε ηλικία γυμνασίου. Κόλλησα και τον πρώτο ιό από τον Λαζαρο σε DOS, αν είναι ποτέ δυνατόν. Όταν πέθανε αυτός ο υπολογιστής επανήλθα μετά το λύκειο και πάλι αλλά παιχνίδια πρακτικά δεν έπαιξα ξανά παρά ελάχιστα.