Οι καραντινα, οι μοναξιες κ η νοσταλγικές διαθέσεις στο φου μπου με βάλανε στη λουπα να βλέπω μια ώρα ρετρό βιντεάκια της πανιωναρας μας… Με συνεντεύξεις αχιλλεα με γραβάτα παρακαλώ κ τα σχετικά.. καταλληγω ότι σχεδόν πάντα τα ίδια σκατα ήμασταν που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτή η ομάδα έχει κάτι μαγικό… Παρά τη πικρες, παρά τα λαμόγια κ τι δεν θα δινα την κυριακη να κατέβαινα στον ναό.. το θέμα είναι απλό λοιπον προς όσους ακόμα διαβάζουν το φόρουμ..
Ποτέ γνωρίσατε τη Μέκκα??
Ήταν το 1997, Πανιωνιος Προοδευρικη για τη Βου.. φιέστα ανόδου νομιζω.. σκορ 2-0 ή 2-1 πάλι νομίζω.. ετών 7 αμεσως μετά την Παναγία των Παρισίων στον Άτταλο.. γυρίζοντας στο σπίτι του παππού στην αγίου ανδρεου, χαμός έξω απ’ τον τυρόπιτα… Αυτό ηταν, πρήξιμο στον φαδερ κ τίποτα κ ποτέ ξανά δεν θα τα το ίδιο… Ταχυπαλμιες σε κάθε προσκυνημα!!!
Μόνο που όπως λέει και από κάτω στα σχόλια, η σωστή χρονιά ήταν 1985-86.
Υποστήριζα ήδη, λόγω φαμίλιας, αλλά αυτό ήταν το πρώτο μου παιχνίδι. Με μπαμπά (καταγωγή από Γιάννενα), αδερφό, θείο και ξάδερφο. Μετά έρωτας με Μητσάρα και Νόνι.
[quote=“sakil”]Οι καραντινα, οι μοναξιες κ η νοσταλγικές διαθέσεις στο φου μπου με βάλανε στη λουπα να βλέπω μια ώρα ρετρό βιντεάκια της πανιωναρας μας… Με συνεντεύξεις αχιλλεα με γραβάτα παρακαλώ κ τα σχετικά.. καταλληγω ότι σχεδόν πάντα τα ίδια σκατα ήμασταν που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτή η ομάδα έχει κάτι μαγικό… Παρά τη πικρες, παρά τα λαμόγια κ τι δεν θα δινα την κυριακη να κατέβαινα στον ναό.. το θέμα είναι απλό λοιπον προς όσους ακόμα διαβάζουν το φόρουμ..
Ποτέ γνωρίσατε τη Μέκκα??
Ήταν το 1997, Πανιωνιος Προοδευρικη για τη Βου.. φιέστα ανόδου νομιζω.. σκορ 2-0 ή 2-1 πάλι νομίζω.. ετών 7 αμεσως μετά την Παναγία των Παρισίων στον Άτταλο.. γυρίζοντας στο σπίτι του παππού στην αγίου ανδρεου, χαμός έξω απ’ τον τυρόπιτα… Αυτό ηταν, πρήξιμο στον φαδερ κ τίποτα κ ποτέ ξανά δεν θα τα το ίδιο… Ταχυπαλμιες σε κάθε προσκυνημα!!![/quote]
Ωραίος!
Εγώ πολύ αργότερα ηλικιακά ,στα 17, ξύπνημα από τις 6 το πρωί για να μπω στο κτελ -που έφευγε στις 9 αλλά οκ- φτάνω λαχανιασμένος Αρτάκης , τίγκα στους μπάτσους απ’έξω γιατί είχαν πέσει κάτι ψιλές με βάζελους πιο πριν. Πανιώνιος-Παναθηναικός μπάσκετ γυναικων η πρώτη μου εμπειρία εντός έδρας. Στο πεταλάκι συναντώ για πρώτη φορά άτομα με τα οποία ακόμα κάνουμε παρέα , ανάμεσα τους και ένας ψηλός με κοτσίδα αλήτικη , κερδίζουμε και κατεβαίνουμε ναό ήδη χωρίς φωνή.
Πανιώνιος-ΟΦΗ , 1-0 προς το τέλος και ήταν τέτοια η ένταση που είχα στον πανηγυρισμό , που αυτό το γκολ ακόμα και σήμερα πρέπει να δω το βίντεο για να το θυμηθώ (για όσους τυχόν βιαστούν να με κακολογήσουν δεν είχα πιει τον κώλο μου). Δεν θυμόμουν καν από ποια πλευρά έβγαλε τη σέντρα ο Φανούρης. Μέχρι να το δω την άλλη μέρα ήμουν σίγουρος ότι βγήκε από την πλευρά της 3…Ότι να’ναι.
Από τότε όπως περιγράφει και πιο πάνω ο σακίλαρος , ταχυπαλμίες!! Ταχυπαλμίες το πρωί μπαίνοντας στο λεωφορείο-αμάξι , ταχυπαλμίες φτάνοντας Νέα Σμύρνη , πιο πολλές φτάνοντας έξω από το Ναό και rave party της καρδιάς κάθε φορά που ανεβαίνεις τα σκαλιά μέχρι να αντικρίσεις το γρασίδι.
Με αυτά που διάβασα ήδη νιώθω μωρό εδώ μέσα,αλλά ας έχει.
Πανιώνιος-Εργοτέλης 2-0 σεζόν 2006-2007.
Εννιά ετών τότε,το μόνο που θυμάμαι από εκείνο το παιχνίδι είναι να γίνεται αλλαγή ο Φανούρης και οι από πίσω μου να τον φωνάζουν με το μικρό και μου είχε κάνει εντύπωση που η φανέλα ενός παίκτη είχε το μικρό του όνομα.Τις ταχυπαλμίες μπορεί να τις έχω γλυτώσει σε μεγάλο βαθμό,αλλά η αρρώστια για την ομάδα ήρθε για να μείνει.
Απο γεννησιμιού μου… γεννήθηκα στη Οικονομων εξ οικονόμων, το δρομάκι απέναντι απο την 9, οι 2 διπλοκατοικίες εδώ και πολλά χρόνια είναι μια πολυκατοικία που η ταράτσα της εχει φιλοξενήσει αρκετούς χωρίς εισητήριο.
Δεν ξέρω την πρώτη πρώτη, αλλά με θυμάμαι με φοράκι στην 9 ψηλά, να βλέπω Χάρη Σοφιανό με τα φοβερά μπούτια σε αγώνα της εφηβικής ομάδας που τότε έπαιζε πριν τον επίσημο αγώνα της ανδρικής.
Η ταχυκαρδία θα πρέπει να αποτελέσει θέμα έρευνας της Καρδιολογικής Εταιρίας, δεν χρειαζόμαστε φάρμακο, αλλά ίσως να δοθεί σαν οδηγία οτι ενδεχόμενα να βοηθάει…