Ο Ουρμπέν Μπραμς, έκανε θαύματα μετατρέποντας ακόμα και ρολίστες σε πρωταγωνιστές!
Όταν ήρθε στα μέσα της δεκαετίας του '80 στη Νέα Σμύρνη, ο Πανιώνιος, όπως και οι πιο πολλές ελληνικές ομάδες, έπαιζε με 4-4-2 ή 4-3-3. Βδομάδα έμπαινε, βδομάδα έβγαινε, αυτό ήταν το σύστημα και δεν άλλαζε, αφού οι παίκτες ήταν με ελάχιστες εξαιρέσεις οι ίδιοι, οπότε δεν υπήρχε και λόγος να τους βγάζεις από τις συνήθειες τους! Άλλωστε τα προηγούμενα χρόνια ο Πανιώνιος είχε βιώσει δύο σερί δραματικές χρονιές και σώθηκε μέσα από μπαράζ, μία φορά το 1983 νικώντας τον Μακεδονικό και 12 μήνες μετά τον ΠΑΣ Γιάννινα.
Ο Μπραμς είχε τον πολύ δύσκολο ρόλο να αλλάξει αντιλήψεις. Να κάνει μερικά γέρικα σκυλιά να μάθουν καινούργια κόλπα, όπως τον αείμνηστο Μήτσο Μαυρίκη που έβαλε 11 γκολ παίζοντας μόνος στην κορυφή το 1985-86, κάτι που κατάφερε αναγεννώντας και τον Θωμά Μαύρο με 16 γκολ το 1987-88 μόλις συγκρούστηκε με τον Αλέφαντο στην ΑΕΚ. Πέτυχε να μετατρέψει μια εύθραυστη αγωνιστική νοοτροπία σε χαλύβδινη, με πίστη για τη νίκη και δοκίμασε να αγωνιστεί με 4-5-1, το σύστημα, δηλαδή, της Γαλλίας του Ινταλγκό που πήρε το Euro το 1984. Τόλμησε να μετατρέψει το κλασικό 4-4-2, αλλά με ρόμβο που εκείνη την εποχή είχε κάνει μόδα η εθνική Βελγίου του Γκι Τάις, η οποία έφτασε στα ημιτελικά του Μουντιάλ το 1986, και έτσι ο Τεοντόρ Μπαρζόφ του έβαλε 12 γκολ ως κρυφός κυνηγός, όπως και ο Άγγλος (πρώην αρχηγός της εθνικής Ελπίδων της Αγγλίας) Γκάρι Όουεν με τις ιδιοφυείς πάσες που επίσης βρήκε δίχτυα δέκα φορές τη χρονιά (1986-87) που φόρεσε την κυανέρυθρη φανέλα.
Ο Μπραμς είχε για δύο χρονιές το μικρότερο ρόστερ, με μόλις 20 επαγγελματίες παίκτες, από οποιονδήποτε άλλο συνάδελφό του στην Α’ Εθνική, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να δημιουργήσει μία αληθινή ομάδα. Και έβγαλε παιδιά από τις ακαδημίες, όπως ο Σπύρος Μαραγκός, τα οποία έφτασαν μέχρι την Εθνική ομάδα ακριβώς επειδή δεν φοβόταν να τα ρίξει στα βαθιά. Πήρε στα χέρια του τον Νίκο Τσιαντάκη ως ταλέντο που κανείς δεν του είχε δουλέψει τις αδυναμίες και σε μία τριετία τον έκανε ένα από τα καλύτερα εξτρέμ στην Ελλάδα, προσαρμόζοντας επάνω του την ομάδα ανάλογα με την πλευρά, ήθελε να ρίξει βάρος στο παιχνίδι!