Για το σπίτι μας
Γράφει:Μίλτος Λαζαρίδης
Ο Πανιώνιος πατάει σε τρεις αιώνες. Ιδρύθηκε το 1890 στη Σμύρνη, μετράει δηλαδή 124 χρόνια δράσης και είναι ίσως ο μακροβιότερος οργανισμός χωρίς ημερομηνία λήξης. Επιβίωσε από τη μικρασιατική καταστροφή, θα επιβιώσει και -κατά τον Τζίμη Πανούση- της μικροαστικής καταστροφής, χωρίς να χρειάζεται να επικαλείται τα αρχαία του τα κάλλη, ούτε να εκλιπαρεί για ειδική μεταχείριση, με αντιπαροχή την αξιοπρέπεια του, φιλώντας κατουρημένες ποδιές.
Απειλείται με υποβιβασμό, όχι μόνο για γραφειοκρατικούς λόγους, αλλά γιατί η παρουσία του κ. Λιανού ήταν παραπάνω σοβαρή και αξιοπρεπής, απ’ ό,τι μπορεί να ανεχτεί το μπασκετικό κατεστημένο, όπως αυτό εκφράζεται από τους ιδρυµατισµένους εκτός εποχής, παράγοντες που συγκροτούν την ΕΟΚ.
Το επιχείρημα ότι αρχίζει το Κύπελλο και κατά συνέπεια έπρεπε να τελειώνουν οι διαδικασίες νομιμοποίησης, είναι περισσότερο από αστείο, είναι γελοίο. Όταν αναφερόμαστε στο Κύπελλο μιλάμε για το πανηγυράκι χωρίς θεατές, που ούτε ο πρόεδρος της ΕΟΚ δεν παραβρίσκεται στον τελικό.
Η κριτική που ασκείται στον κ. Λιανό από Πανιώνιους, οι οποίοι παρακολουθούν τους αγώνες από την τηλεόραση στο καφενείο έξω από το γήπεδο, ή θεωρούν ότι οι αγώνες είναι ευκαιρία εκτόνωσης το κόστος της οποίας καλείται να το πληρώσει κάποιος άλλος, εκτός από άδικη, δικαιώνει την τακτική των επιβητόρων του μπάσκετ, που δεν είναι άλλη από την απομάκρυνση από τον χώρο όσων δεν προσκυνήσουν.
Αντιθέτως, θα πρέπει να πεισθεί ο κ. Λιανός να αναλάβει τον Ερασιτέχνη, για μια καινούρια αρχή σε άλλη βάση, που σκοπό θα έχει την ανάληψη πρωτοβουλίας για δημιουργία υπαρκτού αθλητικού κινήματος, για την ανατροπή της αρρωστημένης κατάστασης που επικρατεί στα αθλητικά πράγματα.
Η απουσία πολιτικής δράσης, η οποία πάντα υποβαθμιζόταν στο βωμό της προσπάθειας να φανούμε αρεστοί στις αρχές, ώστε να αποκτήσουμε δήθεν εύνοια, ευθύνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό για τη διαμόρφωση του αβιοτικού περιβάλλοντος, που καλείται το μπάσκετ να λειτουργήσει.
Η προσφορά του Πανιωνίου στο ελληνικό μπάσκετ δεν μετριέται σε πρωταθλήματα, ούτε καν με την καθιέρωση του στην τετράδα του πρωταθλήματος, αλλά:
\
- Με την παραγωγική διαδικασία, η οποία έχει δώσει ομάδες στον σύλλογο (μέχρι και τη γενιά του Χριστοδούλου) αποτελούμενες κατά 80-90% από τις υποδομές.
\- Παίκτες παγκόσμιας κλάσης, όπως ο Φάνης και ο Παπαλουκάς και διαφόρων διαβαθμίσεων πλειάδα παικτών, που στελεχώνουν ομάδες όλων των κατηγοριών.
\- Προπονητές Εθνικών ομάδων, όπως οι Δενδρινός, Ζούρος, Λινάρδος, Μίσσας, καθώς και προπονητές σε όλες τις κατηγορίες.
\- Υποδομές που έχουν κατακτήσει μεγάλο αριθμό πρωταθλημάτων, με το ποιο πρόσφατο φέτος.
\- Υψηλού επιπέδου αθλητικές προτάσεις, με ποιοτικούς ξένους διαμετρήματος Πασπαλιε, Ζντοβς κ.α. και προπονητές, με αποκορύφωμα την συνεργασία με τον Ντούσαν Ίβκοβιτς.
Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο Πανιώνιος, όσο θλιβερή και αν είναι, έρχεται να προστεθεί στην αλυσίδα των τόσο προβλέψιμων και αναμενόμενων αθλητικών χρεοκοπιών, το τέλος των οποίων δεν έχουμε δει ακόμα.
Ποιος θα φαντάζονταν ότι η πρωταθλήτρια ΑΕΚ που αγωνίστηκε σε τελικό Ευρωλίγκας με πρόεδρο ισχυρό οικονομικό παράγοντα θα κατέληγε σε λίγο διάστημα στην Β’ Εθνική;
Ε, λοιπόν, κάποιοι όχι μόνο το φαντάζονταν αλλά το ανέμεναν, ως φυσιολογική κατάληξη των παράλογων προϋποθέσεων που έθεταν οι αθλητικοί νόμοι, για την επιτυχία των φαντασιώσεων των διαδρομιστών ψευδο-τεχνοκρατών, που αυτοπροβάλλονταν σαν οι ειδικοί, οι οποίοι θα αντικαθιστούσαν του αδαείς ερασιτέχνες και θα οδηγούσαν τον αθλητισμό στον παράδεισο των αγορών.
Το μόνο που δικαίωσαν οι περίφημοι τεχνοκράτες είναι αυτό που λέγεται για τους ειδικούς, ότι δηλαδή γνωρίζουν όλο και περισσότερα για όλο λιγότερα πράγματα, μέχρι να καταλήγουν να γνωρίζουν τα πάντα για το τίποτα.
Οι προτάσεις τους ήταν τόσο εξόφθαλμα παρανοϊκές και εκτός πραγματικότητας, όσο θα ήταν η επιβολή φόρου σε άστεγους για κατάληψη πεζοδρομίου, με προσδοκία οικονομικού αποτελέσματος.
Όταν βάζεις ως προϋπόθεση για την επιτυχία του συστήματος σου την ύπαρξη κάποιου οικονομικού παράγοντα, ο οποίος θα τοποθετεί εσαεί χρήματα σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο, με καμία προσδοκία κέρδους, ή έστω ισοσκελισμού εσόδων – εξόδων, τότε θα πρέπει να επανεξετάσεις αν η ψυχοθεραπεία που ακολουθείς είναι η ενδεδειγμένη για την περίπτωσή σου.
Η κατάσταση στο ποδόσφαιρο είναι λίγο διαφορετική απ’ αυτήν του μπάσκετ, λόγω της διεξόδου που υπόσχεται η συμμετοχή στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, που αφήνει έστω και μια αμυδρή ελπίδα ότι αν πετύχεις αθλητικά θα απολαύσεις κάποια οικονομική ανταμοιβή, ανάλογη της επιτυχίας σου. Παρόλα αυτά και σε αυτόν τον χώρο παρατηρείται εκτεταμένη διαφθορά και χρεωκοπία.
Οι εκτιμήσεις για την κατάσταση που επικρατούσε στον αθλητικό χώρο, οι οποίες οδήγησαν στην αναγκαιότητα της δημιουργίας του επαγγελματικού αθλητισμού στην Ελλάδα, με τα χαρακτηριστικά που βιώνουμε σήμερα, βασίστηκαν σε ψευδείς βεβαιώσεις (εν γνώσει της Πολιτείας), προσχηματικά επιχειρήματα για εξυγίανση, επενδυτές και εξασφάλιση δήθεν των επενδύσεων τους, καθώς και σε εκσυγχρονιστικές εμμονές για απαλλαγή από τον “κρατικοδίαιτο” αθλητισμό.
Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς για να αποδείξει ότι:
\- Όταν σε όλα αυτά τα χρόνια της εφαρμογής του επαγγελματισμού δεν μπορεί να επιδειχθεί ούτε μία κερδοφόρα χρήση των ΚΑΕ, τότε η απόδειξη της βιωσιμότητας που έθετε ο νόμος ως απαραίτητη συνθήκη για την αποδοχή μιας ΚΑΕ στο επαγγελματικό πρωτάθλημα, ήταν ένα συνειδητό ψέμα και πλαστογράφηση της πραγματικότητας. Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε.
\- Η εξασφάλιση των “επενδύσεων” ήταν το πρόσχημα που πρότασσαν οι ισχυροί της εποχής, ώστε να παρακαμφθεί ο έλεγχος των Γενικών Συνελεύσεων. Στο κατά πόσο εξασφαλίστηκαν οι επενδυτές, θα ήταν καλύτερα να επιχειρήσει κάποιος να απευθυνθεί στον κ. Φιλίππου, Βωβό, Μεσάικο, Λιανό και λοιπούς, αλλά και συντόμως στους κ. Αγγελόπουλους και Γιαννακόπουλους για το βαθμό ασφάλειας που αισθάνονται.
\- Η αναφορά σε κρατικοδίαιτο αθλητισμό παρέπεμπε σε χρήματα φορολογουμένων, πάγια άθλια τακτική των κυβερνήσεων, ώστε να στρέψουν τη μία κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη και να εξασφαλιστεί η αποδοχή των σχεδίων τους από την κοινή γνώμη. Φυσικά ο ισχυρισμός τους δεν έχει ούτε ψήγμα αληθείας. Ο αθλητισμός χρηματοδοτείτο αποκλειστικά από τον ΟΠΑΠ, που συστήθηκε ειδικά γι’ αυτόν τον σκοπό. Το πλέον εξοργιστικό είναι ότι φορείς τέτοιων απόψεων είναι πολιτικά πρόσωπα τα οποία πληρώνονται, τόσο οι ίδιοι όσο και οι συγγενείς τους, από το δημόσιο για σειρά ετών.
Την αποκλειστική ευθύνη για την κατάσταση της γενικότερης χρεοκοπίας και διχασμού που παρατηρείται στο μπάσκετ, την έχουν οι λεγόμενοι επαγγελματίες ερασιτέχνες παράγοντες του χαλιφάτου Βασιλακόπουλου, οι οποίοι ενώ γνώριζαν την κατάσταση, όταν έφτασαν να γίνουν κράτος με την ανάληψη της ΓΓΑ από τον εν λόγω κύριο, φανέρωσαν το πραγματικό τους πρόσωπο.
Τα όσα υποστήριζε ο κ. Βασιλακόπουλος, ως δήθεν φιλοσοφία, αποδείχθηκαν βερμπαλισμοί καθόλου πρακτικοί εκτός καφενείου, καθώς δεν εξυπηρετούσαν παρά μόνο τον προσωπικό μύθο του “ισχυρού άνδρα“.
Αντί να εξορθολογήσει την κατάσταση από θέση εξουσίας, νομοθετώντας με βάση τα πραγματικά δεδομένα, το μόνο που τον απασχόλησε ήταν η οριοθέτηση της δική του παρουσίας και η κατοχύρωση της κυριαρχίας του, με τη γνωστή μέθοδο του διαίρει και βασίλευε.
Η συμπεριφορά του κ. Βασιλακόπουλου, που έφτασε στα όρια της “αθλητικής υστερίας“, ως αποτέλεσμα των επανειλημμένων αποτυχιών όσες φορές εκτέθηκε σε πραγματικούς ψηφοφόρους, είτε σε δημοτικές είτε σε βουλευτικές εκλογές, δεν θα ενοχλούσε κανέναν αν περιοριζόταν στο… κρεβάτι του “αθλητικού ψυχολόγου“.
Η εικόνα που είχε δημιουργήσει ο ίδιος για τον εαυτό του, ένα υβρίδιο δηλαδή μεταξύ “μπράβου” με αισθήματα μητέρας Τερέζας και δωρητή πνεύματος, συνεπικουρούμενος από αγιογράφους δημοσιογράφους και το “αθλητικό κίνημα” (όπως αποκαλεί τον περίγυρο κολάκων, που τροφοδοτεί τον ναρκισσισμό του), βασίστηκε στον αυθαίρετο ορισμό κριτηρίων, άσχετων με την αξιολόγηση του έργου μιας ομοσπονδίας, που κρίνεται για τη γενικότερη κατάσταση και ευημερία του χώρου που υπηρετεί και όχι στην ξεδιάντροπη καπηλεία των επιτυχιών των Εθνικών ομάδων, και την αποσιώπηση -βεβαίως- τις αποτυχιών.
Το πέρασμά του από τη ΓΓΑ θα έπρεπε να διδάσκεται σε σχολές διοίκησης, ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Μερικά παραδείγματα που ενισχύουν τον παραπάνω ισχυρισμό:
\- Επιχείρησε να νομοθετήσει εισάγοντας τη λογική του χωρισμού των δύο κόσμων. Τον κόσμο των “αγνών ανιδιοτελών φιλάθλων” και των εμπόρων που εκμεταλλεύονται “αθλητικό θέαμα” με σκοπό το κέρδος.
Αντιλαμβάνεται κανείς ότι στην πρώτη κατηγορία έβαζε τον εαυτό του και τη δεύτερη τη χαρακτήριζε εκ των συμφραζομένων “τσίρκο“. Βέβαια, γνώριζε ότι κέρδος δεν υπάρχει και προφανώς υπαινισσόταν τα έμμεσα οφέλη και την εξουσία που προσδίδει η ενασχόληση με τα κοινά σε υψηλού ενδιαφέροντος ομάδες, που συνέπιπτε όμως με τη δική του επιδίωξη γι’ αυτό και προσπάθησε να τη φορτίσει αρνητικά, ώστε να φανεί η “ηθική του ανωτερότητα“.
Φυσικά το νομοθέτημα δεν προχώρησε, αφού ακόμα και ο “προστάτης του” Γ. Βαρδινογιάννης το αποδοκίμασε δημόσια, λέγοντας “εγώ δεν θα γίνω θιασάρχης“.
\- Προσπάθησε να εμφανιστεί πολέμιος στη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων, τη στιγμή που η αίτηση για τη διεκδίκησή τους φέρει την υπογραφή του! Παρόλο που επικοινωνιακά κατάφερε να πείσει τους απληροφόρητους, όταν ρωτήθηκε για αυτήν την αντίφαση απάντησε “δεν περίμενα ότι θα τους πάρουμε“. Για τέτοιο επίπεδο σοβαρότητας μιλάμε. “Διπολική διαταραχή” χαρακτηρίζεται με ιατρικούς όρους και “καιροσκοπισμός” με πολιτικούς όρους.
η συνέχεια στο http://www.ebasket.gr/2014/09/για-το-σπίτι-μας/