Λοιπόν, με αφορμή το όμορφο ποστ του @Spilios και γνωρίζοντας ότι αρκετοί εδώ μέσα είμαστε γονείς, αποφάσισα να ξεκινήσω αυτό το τοπικ για να μοιραζόμαστε εμπειρίες, ζόρια και κυρίως τις όμορφες στιγμές!
Προσωπικά θα μοιραστώ την δικιά μου εμπειρία η οποία είναι εκ προοιμίου πολύ δύσκολη λόγω εξωτερικού.
Δεν τις έχω πάει ποτέ δυστυχώς να δουν Πανιώνιο τις μικρές μου αλλά σκέφτομαι μήπως καταφέρω τώρα στο βόλλεϋ το Πάσχα να κάτσει κανένα ματς.
Κατά τα άλλα η μεγάλη πλέον (8 χρ) όλο και ρίχνει ματιές στην τηλεόραση όταν με βλέπει να τρελλαίνομαι με το μπασκετάκι φέτος!
Κάτοικος Βορείων προαστίων. Κάτω από το σπίτι μας είναι η έδρα του τριφυλλιακου. Πολύ κοντά είναι το ΟΑΚΑ. Στο σχολείο τα περισσότερα παιδιά υποστηρίζουν το ΠΟΚ. Η μεγάλη μου τρελαίνεται με τον Πανιώνιο. Όλα τα βλέπει κόκκινα μπλέ. Δίνει την μάχη της διότι δεν είναι μόνιμα η κερδισμένη την Δευτέρα. Εδώ υπάρχει και το μάθημα, στον αθλητισμό όπως και στην ζωή υπάρχουν και οι ήττες. Μέσα από τις ήττες γινόμαστε καλύτεροι. Η μικρή μου από κόντρα υποστηρίζει την ομάδα του πεθερού (Άρης) αλλά μου το λέει στην ψύχρα,αν γίνεις Άρης θα γίνω Πανιώνιος. Επίσης εδώ υπάρχει και άλλος Πανιώνιος και γράφει παντού ΠΓΣΣ 3 και οι μικρες το διασκεδάζουν. Όταν μπαίνουμε στην Νέα Σμύρνη η μεγάλη λέει εδώ είναι είναι κόκκινα μπλέ και μας καλωσορίζουν με τα graffiti.
Παρομοίως κάπου βόρεια προάστια πλέον με διαρκείας στην 7. Οι μικρές 10&12 ακολουθουν στα «ήρεμα» ματς . Πάνε και κάθονται πίσω από τον πάγκο μας δεδομένου ότι στην πρώτη σειρά δεν πωλούνται εισιτήρια. Αν και από φίλες έλεγαν για παναθηναϊκό η μια και ολυμπιακό η άλλη , πλέον είναι ξεκάθαρα Πανιώνιος. Εννοείται εδώ στην περιοχή ίσως και οι μόνες που δηλώνουν.
Περιμένουν πως και πως να πάμε μπασκετακι και πέφτει ξενέρωμα όταν τους λέω όχι με ΠΑΟΚ το πιο πρόσφατο . Έχουμε δει πολλές σφαλιάρες φέτος με αποκορύφωμα το διπλό της τρέντο αλλά και μεγάλη νίκη με ρόδο .
Δυο «παράπονα» : το ένα και σημαντικότερο είναι η μπαφιλα ( ρε παλικάρια μέσα στο κλειστό γηπεδο ; ) και το δεύτερο το βρισίδι σε μανες οικογενειεσ κτιρια (λευκό πύργο για παράδειγμα )αντί να φωνάζουμε για την ομάδα .
Έχω κάνει μεγάλο αγώνα. Δεν μπορούσα να διανοηθώ να υποστηρίζουν τα παιδιά μου άλλη ομάδα.
Είχα ξεκινήσει με την γυναίκα μου. Της είχα πει ότι με στενοχωρεί πολύ να υποστηρίζει άλλη ομάδα και αφού δεν την νοιάζει να δηλώνει Πανιώνιος.
Μετά της εξήγησα ότι αν γίνει κάποιο αστείο και τα παιδιά μου δεν υποστηρίζουν τον Πανιώνιο θα θεωρήσω ότι απέτυχα ως γονιός.
Την κόρη μου την τραβούσα στα γήπεδα και της υποσχόμουν πατατάκια, σοκολάτες κτλ για να έρθει. Πριν τα ματς για όλα τα γνωστά συνθήματα με βρισιές έβρισκα αθώες λέξεις στην θέση τους και τα τραγουδούσα ώστε όταν τα ακούει να νομίζει ότι ακούει τις λέξεις που έλεγα εγώ και όχι αυτές που είχαν πραγματικά τα συνθήματα. Ακόμα μου φαίνεται αδιανόητα να θεωρείται τόσο απλό να βρίζουμε μάνες κτλ. Της έχω πει αν βρει Πανιώνιο να τον παντρευτεί με κλειστά τα μάτια.
Τον γιο μου τον έχω πάει σε ότι γήπεδο μπορείτε να φανταστείτε να δει μπάσκετ. Κορωπι, Χολαργό κτλ και εννοείται στο δικό μας. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι μάταια το κάνω. Μια ολόκληρη χρονιά και δεν ήξερε βασικά πράγματα για τους παίκτες.
Τσούκου τσούκου όμως έφτασε να αγοράζει διαρκείας στο μπάσκετ πλέον. Η μεγαλύτερη επιτυχία που έχει δει σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο είναι οι άνοδοι στην Α1 της ομάδας μπάσκετ.
Μια μέρα ο φίλος μου ο Σταμάτης που μαζί του πηγαίναμε στα γήπεδα και έφερνε και αυτός τον γιο του όταν τους είδε στα 18 τους να κάθονται και να βλέπουν αγώνα γύρισε γεμάτος ικανοποίηση και μου είπε: τα καταφέραμε Κώστα.
Τώρα έχω τον μικρό. Ήδη δηλώνει Πανιώνιος αλλά δεν τον βλέπω να νοιάζεται και πολύ για τον αθλητισμό. Θα δείξει.
Εντός Αθήνας, εκτός νέας Σμύρνης μεγαλώνει ο δικός μου.
Χωρισμένοι και μέσα στα πολλά άσχημα, στην αρχή κάπου διχασμένος μεταξύ Πανιωνιού και γαύρου που έχουν φάει τα λυσσακά τους τα πρώην πεθερικά.
Πλέον φοράει περίφανος την φανέλα του Πανιωνίου την οποία έχει κάνει πιτζάμα μέσα στο σπίτι. Με το που έρθουμε, βγάζει τα ρούχα του και φοράει την αγαπημένη του φανέλα. Αν του φέρω άλλα ρούχα δεν τα θέλει και έχει αρχίσει να αγοράζει μόνος του κοκκινα μπλέ. Παππούτσια του σούπερμαν, τσάντα σχολική του σπαιντερμαν, παγουρια κοκκινα και μπλε κτλ.
Κάθε φορά που του παίρνω καινούργιες μπλούζες λάμπει το πρόσωπο του, και που να ήξερε και τι καιρούς ζούμε.
Θυμάται σκορ από αγώνες που κερδίσαμε (εντάξει δεν ειναι και πολλοί), μου μιλάει μόνος του για τον Πανιώνιο και διάφορες αναμνήσεις που έχουμε σχεδόν κάθε μέρα.
Τα θεμέλια τα έριξα οπου τον πήγαινα καθημερινές και έβλεπε εκεί λίγο το γήπεδο. Οταν δεν υπήρχαν αθλητές καναμε κανένα τρέξιμο στο ταρταν. Με την ανέχεια των ανθρώπων εκεί έγινε Πανιώνιος.
Μετά ξεκινήσαμε να πηγαίναμε γήπεδο με τον Γιάννη Δ. και τον γιό του. Ο πρώτος φίλος που έκανε ήταν και αυτός Πανιωνάρα.
Από όταν έφυγε ο Γιάννης δεν έχω ξαναβρει τα @@ να τον πάω γήπεδο.
Αυτό για μένα είναι το τι σημαίνει “υποστηρίζω μια ομάδα”.
Είναι το γήπεδο που πήγαινες με τον πατέρα σου, με τα φιλαράκια σου, η θέση που καθόσουν, οι γνωστές φάτσες που βλέπεις μόνο στο γήπεδο, οι άνθρωποι του γηπέδου.
Δημιουργώντας νέες αναμανήσεις δημιουργείς και νέους φιλάθλους πιτσιρίκια.