χαζεύοντας στις πιο “ξεχασμένες” μεριές του φόρουμ, βρήκα αυτό το θρεντ. είχα ξεχάσει ότι είχαμε αποχαιρετήσει τον καλό μας άνθρωπο.
πρόσφατα είχα διαβάσει αυτό το άρθρο και είπα να το συνεισφέρω.
μου άρεσε πολύ αυτό:
«Στις δοκιμές του “Τρελού του Λούνα Παρκ” (1970) ο Θανάσης έπρεπε κάποια στιγμή να σταματήσει τις τρεχάλες πάνω στη σκηνή για να τον παρακολουθήσει και ο θεατής. “Δάσκαλε, αδύνατο να φρενάρω. Είμαι ηθοποιός ανοιχτής θάλασσας, κατάλαβέ το”, έλεγε στον Μιχαηλίδη
Είχα τη τύχη να τον ακούσω ζωντανά από τη 2η συσκευή της γραμμής της γιαγιάς μου, γύρω στο 1990, ενώ ο θείος μου του πρότεινε να κάνει μια ραδιοφωνική διαφήμιση. Καταλαβαίνετε το δέος που ένιωσα, σαν παιδί Δημοτικού, όταν άκουσα τη φωνή του στην άλλη πλευρά. Από τα λίγα που καταλάβαινα τότε, μου είχε κάνει κι εμένα εντύπωση το πόσο ‘κανονικός άνθρωπος’ ήταν.
Όταν ήμουν μικρός 8-9 χρονών, βλέπω με τη Θεία μου κόσμο μαζεμένο δίπλα στο περίπτερο όπου υπήρχε ένα φορτηγό που πουλούσε καρπούζια. “Πάμε να δούμε, κάποιος έπαθε κάτι” μου λέει η θεία.
Είχε σταματήσει ο Βέγγος να ανοράσει καρπούζι. Σε 1 λεπτό είχαν μαζευτεί πάνω από 15 άτομα να τον χαιρετήσουν. Και εκείνος μας έκανε αστεία και πλάκες με τα καρπούζια και τα “καλοί μου άνθρωποι”.
Το θυμάμαι σαν τώρα. Είδε τον απλό κόσμο να τον χαιρετά και πρόσφερε γέλιο και διασκέδαση ακόμα και την ώρα που σταμάτησε ένα λεπτό να αγοράσει καρπούζι! Απλός άνθρωπος και διασκεδαστικός.