Οτι θα διάβαζα άρθρο εδώ μέσα για τα μαρτυρικά χωριά του Πωγωνίου με ξεπερνάει..
Λοιπόν λίγο πιο πάνω βρίσκεται το χωριό μου το Σταυροσκιαδι!!
Ενα μαρτυρικό χωριο που στις 9 Ιουνιου του 1944 το καψανε ολοσχερώς..
Σε επόμενο ποστ αν μπορέσω να βρω μαρτυρίες απο το βιβλίο θα σας πω την ιστορία γιατι γλύτωσαν την ομαδική εκτέλεση.
Ως Ιστορική Φάρσα, Των Επικυρίαρχων του Πλανήτη, Στις Πλάτες Των Αποχαυνομένων Λαών
Την ώρα που πανελλαδικά υπάρχουν αντιδράσεις για την αιμοσταγή ακροδεξιά πολιτικο-θρησκευτική πτέρυγα του Μπενιαμίν Νετανιάχου, αναπολούμε την μεγάλη χαμένη ευκαιρία του προοδευτικού πρωθυπουργού και μετέπειτα προέδρου του Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν με τις Συμφωνίες του Όσλο (Δολοφονήθηκε τον Νοέμβριο του 1995 από Ισραηλινό εξτρεμιστή που αντιτάχθηκε στην ειρηνευτική διαδικασία,τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1994 μαζί με τους Σ. Πέρες και Γ. Αραφάτ).
Για την Αποικιακρατική Επεκτατική Αμερικανική Πολιτική των τελευταίων 80 ετών δεν χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο, τα εκατομμύρια νεκρών μιλούν από μόνα τους.
Αρκεί να αναφέρουμε ότι ξεκινά απάνθρωπα με την ρίψη για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, ατομικής βόμβας σε κατοικημένες περιοχές.
Με αυτόν τον τρόπο διαδέχθηκαν στην παγκόσμια σκακιέρα τα Βρετανικά Καθάρματα.
Τώρα αν συνδυαστούν όλα αυτά στις μέρες μας και με την στάση του κοντού αυτοκράτορα της Ρωσίας και μιας νέου τύπου εθνικοσοσιαλιστικής κινέζικης πολτικής, πασπαλισμένη με νεο φιλελεύθερα χαρακτηριστικά τότε το μέλλον του πλανήτη μας είναι πραγματικά δυσοίωνο.
Σε όλα αυτά δυστυχώς έχουμε και το κερασάκι στην τούρτα.
Την ίδια ώρα που το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται για άλλη μια φορά στην φωλιά του, δηλαδή στην καρδιά της Ευρώπης, μετά την απόσυρση από την πολιτική της Άνγκελας Μέρκελ.
Οι φρικτές κρυφοναζιστικές καρικατούρες που την διαδέχθηκαν στην καγκελαρία, αυτές του Όλαφ Σολτς και σήμερα του Φρίντριχ Μερτς ξεπροβάλουν σαν ιστορική φάρσα μπροστά μας.
Οι Γερμανοί πρόσφατα κυκλοφόρησαν ένα εξώφυλλο με ναζιστές στην επέτειο του πολέμου, με τη φράση «Ο πόλεμός μας με τη Ρωσία». Συνολικά 67 εκατομμύρια παγκοσμίως χάθηκαν στα χέρια τους και κάτω από τις ιδέες τους.
Να χαιρόμαστε λοιπόν την Ευρωπαίκη Μετανεωτερικότητα.
Χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στην ανάγκη να ξεπουλήσουν το σπίτι τους με ελάχιστο τίμημα και έμειναν χωρίς στέγη παλεύοντας να επιβιώσουν. 350.000 ήταν συνολικά τα ακίνητα που άλλαξαν χέρια κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Οι περισσότερες αγοροπωλησίες ακινήτων, σύνολο 259.000, έγιναν τα έτη 1941-1942, την περίοδο του λιμού που ο κόσμος πέθαινε στους δρόμους από την πείνα.
Κάποια κείμενα δεν ξέρω αν έχουν υπόψη την κατάσταση της εποχής ή την αντίληψη που έχουμε τώρα για την κατοχή. Η ιστορία στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά άδικη με τους Ιταλούς και τους Βούλγαρους.
Οι 200.000 νεκροί από λιμό (για κάποιους 300.000), οφείλονται κυρίως στον ναυτικό αποκλεισμό του Πειραιά από τους (κατά τα άλλα σύμμαχους) Αγγλους, και κατά δεύτερον στους Ιταλούς οι οποίοι λεηλάτησαν τα πάντα με 11 μεραρχίες στην Ελλάδα.
Η ίδια μεραρχία που πολέμησε ο ένας μου παππους στη θέση Μπούμπεσι, έκαψε τα χωράφια και το σπίτι του άλλου παππού μου λίγο κάτω από τη Λάρισα.
Επειδή στο θέμα πείνας δούλεψα αρκετά χρόνια:
Ναι ο αποκλεισμός δεν βοήθησε, αλλά ήταν μέρος του πολέμου και σε καμία περίπτωση τόσο αποτελεσματικός όσο φανταζόμαστε σήμερα.
Η κύρια ευθύνη ήταν σαφώς των γερμανικών αρχών που μετέφεραν εκτός Ελλάδος σημαντικές ποσότητες τροφίμων και στη συνέχεια αδιαφόρησαν για το κενό που δημιουργήθηκε.
Ήταν επίσης απύθμενη η βλακεία των δοσιλογικων κυβερνήσεων που έκαναν τραγικό χειρισμό της κρίσης με αποτέλεσμα να υπάρχουν πλεονάσματα τροφίμων σε κάποιες περιοχές που δεν έφτασαν ποτέ στην αγορά.
Ο πάντα τίμιος Έλληνας αγρότης απέσυρε από την αγορά τα προϊόντα του αδιαφορώντας για την τύχη των κατοίκων των πόλεων για να κερδοσκοπήσει.
Οι μεσάζοντες / χονδρέμποροι έγιναν σε μεγάλο ποσοστό μαυραγορίτες.
και γενικά όλοι δούλεψαν εξαιρετικά εναντίον των αδυνάτων.
Απο την άλλη, υπήρξε και η θετική αντίδραση που έσωσε τη χώρα από το λιμό την επόμενη χρονιά : ο διεθνής ερυθρός σταυρός, η κυβέρνηση της Σουηδιας, οι ελληνοαμερικανικές οργανώσεις, οι ομογενείς στην Κωνσταντινούπολη, οι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί που δημιουργήθηκαν στις μεγάλες επιχειρήσεις (πχ τράπεζες, εταιρείες κοινής ωφέλειας), οι οργανώσεις των προσφύγων, μεμονωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι και φυσικά ορισμένες αντιστασιακές οργανώσεις (όχι οι ισχυρότερες δυστυχώς, παρά τα τραγουδάκια που έβγαλαν μετά).
Να θυμόμαστε επίσης ότι η πλειοψηφία των θυμάτων ήταν από τους πρόσφυγες, που δεν είχαν επαφές με την αγροτική ενδοχώρα. Τα θύματα είναι σχεδόν αδύνατο να υπολογιστούν κυρίως εξαιτίας των μεγάλων εσωτερικών μετακινήσεων πληθυσμού στη διάρκεια της κατοχής, αν και με τη μέθοδο της πλεονασματικής θνησιμότητας μιλάμε για αριθμό πιο κοντά στις 100χλ παρά στις 200χλ. Σε κάθε περίπτωση τραγικός απολογισμός που προστίθεται στις υπόλοιπες απώλειες της κατοχής και στη σημαντική υστέρηση των γεννήσεων την ίδια περίοδο.
Σε συνέχεια λοιπόν όπως έγραψα, βρήκα απο το βιβλίο του Νίκου Υφαντή την ιστορία για το χωριό και σας τη μεταφέρω αυτούσια..
«Αποφράδα μέρα – Το Κάψιμο του χωριού από τους Γερμανούς (9 Ιουνίου 1944)»
Δεν έφτανε το δράμα της κατοχής, η πείνα, η φτώχεια, ο μαρασμός και ο φόβος για το αύριο, ήρθε και η πυρπόληση του χωριού που έδωσε το τελειωτικό χτύπημα.
Ήταν Αύγουστος του 1943, όταν οι κάτοικοι αλώνιζαν το λιγοστό σιτάρι, που ήρθαν για πρώτη φορά οι Γερμανοί στο χωριό.
Όλοι πια γνωρίζουμε πόσο σκληροί και αδίστακτοι ήταν.
Φόβος και τρόμος κυριαρχούσε.
Δεν έμειναν καθόλου στο χωριό. Περαστικοί ήταν και προχώρησαν προς την Αλβανία.
Το κακό όμως δεν άργησε.
Λίγους μήνες αργότερα στις 9 Ιουνίου 1944, αλησμόνητη μέρα, οι αντάρτες χτύπησαν τους Γερμανούς.
Η αφορμή δόθηκε.
Το ίδιο έκαναν παντού οι Γερμανοί.
Για μια ντουφεκιά έκαιγαν ένα ολόκληρο χωριό, σκότωναν και έπαιρναν ομήρους. Ούτε το Σταυροσκιάδι σώθηκε από τη θηριωδία τους.
Θεωρώντας υπεύθυνους τους Σταυροσκιαδίτες, περικύκλωσαν το χωριό, φωνάζοντας και χτυπώντας έβγαλαν τους ανθρώπους από τα σπίτια τους και τους συγκέντρωσαν στο σπίτι του Θανάση Μήχου.
Προφανής ο σκοπός τους, να τους κάψουν ζωντανούς.
Πριν προχωρήσουν στο έγκλημά άρπαξαν από τα κατόγια μικρά και μεγάλα ζώα (1200 μικρά και 120 μεγάλα) και μετά έβαλαν φωτιά στα σπίτια.
Δαίμονες της κόλασης περιέρχονταν στα σπίτια και σαδιστικά τα περιέβρεχαν με πετρέλαιο και γίνονταν σε λίγη ώρα παρανάλωμα του πυρός. Σωστή κόλαση.
Πενήντα έξι σπίτια αποτεφρώθηκαν. Ο ουρανός σκοτείνιασε.
Γέμισε καπνούς και αποκαΐδια.
Σε ελάχιστο χρόνο η ζωή των κατοίκων καταστράφηκε. Δεν έμεινε τίποτε όρθιο. Ντουβάρια καμένα και σοκάκια γεμάτα στάχτες και σωρούς από καπνισμένες πέτρες. Σώθηκε το Σταυροσκιάδι από τους Τούρκους και τους Τουρκαλβανούς και δεν γλίτωσε από τη βαρβαρότητα των Γερμανών.
Είναι γνωστή η τακτική που εφάρμοζαν οι Γερμανοναζί. Όπου συναντούσαν αντίσταση από τους αντάρτες, για εκδίκηση έβαζαν φωτιά στο πιο κοντινό χωριό. Αν ένας Γερμανός έχανε τη ζωή του πενήντα έπαιρναν και τους εκτελούσαν.
Οι κάτοικοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, που τους είχαν συγκεντρώσει στο σπίτι του Θανάση Μήχου, περίμεναν το τέλος τους. Γνώριζαν τη βαρβαρότητα των Γερμανών και στριμωγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, άφωνοι και αδύναμοι να αντιδράσουν, με ολάνοιχτα τα μάτια και δέος την ψυχή τους, ανέμεναν το μοιραίο. Για καλή τους όμως τύχη σώθηκαν.
Την ώρα που οι Γερμανοί ήταν έτοιμοι να βάλουν φωτιά στο σπίτι ήρθε ένας Αυστριακός αξιωματικός και με άγριες διαθέσεις τους διέταξε να μπουν στη γραμμή και τους οδήγησε στο χαγιάτι της εκκλησίας.
Απέναντι σε μικρή απόσταση είχαν στήσει τα μυδράλια έτοιμα για την εκτέλεση. Την ίδια ώρα κατέφθασε ένας ανώτατος αξιωματικός με τη συνοδεία και άλλων αξιωματικών καβάλα στα άλογα και έκαναν βόλτες μπροστά από τους συγκεντρωμένους κατοίκους.
Η τύχη τους κρεμόταν από μια κλωστή.
Ο συγχωριανός Σωκράτης Παππάς γνώριζε λίγα γερμανικά και πήρε το θάρρος να τους μιλήσει. Τους είπε ότι οι αντάρτες που τους χτύπησαν δεν ήταν από το χωριό. Περαστικοί ήταν.
Κανένας χωριανός δεν συμμετείχε.
Οι Γερμανοί βλέποντας ότι όλοι οι άντρες του χωριού βρίσκονταν εκεί σταμάτησαν την εκτέλεση. Σώθηκαν οι κάτοικοι.
Τους έβαλαν στη γραμμή και ξεκίνησαν για τη Πωγωνιανή.
Όταν η φάλαγγα έφτασε στον Άγιο Αθανάσιο, αντίκρισαν πίσω τους φωτιές και καπνούς. Τα σπίτια καίγονταν…
Πάρμα 1921.
Η ιστορία αφορά μια σπάνια απόδραση από φυλακή, με τρόπο νόμιμο.
Ο Γκουίντο Πιτσελι ήταν επαναστάτης προερχόμενος από την Πάρμα. Μια πόλη με ισχυρή επαναστατική και αντιφασιστική παράδοση. Η ανθρωπογεωγραφία της συντέλεσε σε αυτό. Αγρότες που κατέληγαν ακτήμονες και εξαθλιωμένοι, εσωτερικοί μετανάστες που έψαχναν κάπου κάπως να εξασφαλίσουν λίγο ψωμί. Τον καιρό που το φασιστικό κίνημα αναπτυσσόταν η Πάρμα ήταν ένας θύλακας αντίστασης. Σ’ αυτή την πόλη έζησε ο Γκουίντο Πιτσελι, ένας καθαρόαιμος επαναστάτης που κατάφερε πολλά και δύσκολα πράγματα. Ένα από αυτά ήταν ότι κατάφερε να ενώσει στο αντιφασιστικό κίνημα σοσιαλιστές κομμουνιστές και αναρχικούς. Το άλλο ήταν αυτό που είναι και το θέμα μου.
Το 1920 η Ιταλία αποφάσισε να εισβάλει στον Αυλώνα της Αλβανίας που ήταν στρατηγική περιοχή για τον έλεγχο της Αδριατικής.
Όταν η ιταλική κυβέρνηση έδωσε εντολή να ξεκινήσουν ενισχύσεις από την Πάρμα και την Ανκόνα, συνάντησε τη σφοδρή αντίδραση της ιταλικής εργατικής τάξης. Άνθρωποι όπως ο Γκουίντο Πιτσέλι σαμπόταραν τα τρένα, φωνάζοντας «Ούτε μια δεκάρα, ούτε ένας στρατιώτης για την Αλβανία!». Τότε είναι που τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν για ανατρεπτική, αντιστρατιωτική και επαναστατική προπαγάνδα.
Ο λαός της Πάρμα χάνοντας ένα πολύ σημαντικό στήριγμα του, επινόησε το εξής για να τον βγάλει από την φυλακή. Κάπου στο 1921 δέχθηκε επίσκεψη στην φυλακή από ένα κομματικό στέλεχος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος που του ανακοίνωσε ότι μετά από απαίτηση του λαού της Πάρμα τον δήλωσαν υποψήφιο βουλευτή. Ο Πιτσελι το βρήκε αστείο αλλά τελικά αποδείχτηκε πολύ σοβαρό. Έλαβε περίπου 20.000 ψήφους και εκλέχθηκε βουλευτής πράγμα που σήμαινε ότι αποκτούσε βουλευτική ασυλία με αποτέλεσμα να αποφυλακιστεί. Λέγεται ότι όταν πήγε να συμπληρώσει τα στοιχεία του για να λάβει την έδρα του βουλευτή, στο πεδίο που ζητούσε το επάγγελμα του έγραψε “φυλακισμένος"
και πέθανε τελικά στον Ισπανικό Εμφύλιο πολεμώντας τους φασίστες του Φράνκο.
Αφού πρώτα γλίτωσε στο τσακ από τον άλλο εμφύλιο μεταξύ πουμ - σοβιετικών κλπ.
Politeia μικρο βιβλιο, επι του θεματος, που μπορει να σας συντροφευσει στις καλοκαιρινες βουτιες σας!
Ναι.
Είπα να μην γράψω πολλά άλλα αυτό είναι όντως σημαντικό
Αυτό είναι και η πηγή
Έχουν μεταφραστεί πολύ λίγα πράματα σχετικά στα ελληνικά
Αγγλία 19ος αιώνας
“Με είχαν βάλει, επτά χρονών, πάνω σε ένα σκαμνί για να απλώνω το βαμβάκι στην μηχανή για το άνοιγμα, προετοιμάζοντας το για την κλώση, ενώ ένας μεγαλύτερος αδερφός μου γύριζε τον τροχό για να βάλει την μηχανή εμπρός.”
Η παιδική θνησιμότητα (σε ένα βαθμό αποτέλεσμα της παιδικής εργασίας), παρότι βελτιώθηκε στην αρχή του 19ου αιώνα, παρέμενε σε τραγικά επίπεδα.
Στον παρακάτω πίνακα βλέπουμε το κόστος που πλήρωναν οι εργάτες σε σύγκριση με τις άλλες τάξεις. Τραγικό, όπως τραγικό είναι να μην μαθαίνουμε από την ιστορία
Πηγή: “Η Συγκρότηση της Αγγλικής Εργατικής Τάξης", E.P. Thompson
οι μικροί καπνοδοχοκαθαριστές έμπαιναν γυμνοί στις καμινάδες για να γλιστράνε και να μη σφηνώνουν, με αποτέλεσμα να γίνει σε αυτούς η πρώτης παρατήρηση καρκινογόνου ουσίας…η αιθάλη τους προκαλούσε καρκίνο στους όρχεις.
