και εξαιρετικό βιντεάκι επ’αυτού:
3 Likes
Το εχω διαβασει, οντως εξαιρετικο. Πολυ καλος συγγραφεας ο συγκεκριμενος.
3 Likes
Πες το έτσι ρε Ζαχαρέ… και είχαμε απορίες τόσο καιρό!!
2 Likes
Ο Πορτοσάλτε συγκεκριμένα έμενε στη Νέα Σμύρνη 40 χρόνια και βάλε. Κανείς Νεοσμυρνιώτης δεν τον ενόχλησε ποτέ. Όπως και ο Ερπετόπουλος. Η πλειοψηφία των Ελλήνων, τύπους σαν τον Ζαχαρό, τον Πορτοσάλτε, τον Ψαριανό, τον Υπονόμου κλπ, τους ζηλεύει και τους θαυμάζει για την αρπακτική τους δεινότητα και το απύθμενο θράσος τους και ψάχνει να βρει τρόπους για να τους μοιάσει και να περιμένει στη σειρά ύστερα..
3 Likes
Ολόσωστο, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για την πλειοψηφία.
Σίγουρα όμως είναι το 41τακατό εκείνων που ψήφισαν με τον τρέχοντα εκλογικό νόμο.
2 Likes
Αδιανόητο σκηνικό…το κάνω κοπυ για όποιον δεν γουστάρει να διαβλάζει facebook:
_______________________________________________________________
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ — 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ
Ο Κώστας μας
Υπάρχουν ημερομηνίες στην ιστορία ενός συλλόγου που φέρνουν χαμόγελο.
Πρωταθλήματα. Κύπελλα. Μεγάλες νίκες. Γκολ που θυμόμαστε σαράντα και πενήντα χρόνια αργότερα.
Υπάρχουν όμως και ημερομηνίες που θα θέλαμε να μπορούσαμε
να τις σβήσουμε.
29 Σεπτεμβρίου 2014.
Εκείνο το πρωί, στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Αθήνας, ο Κώστας Κατσούλης άφησε την τελευταία του πνοή.
Ήταν μόλις 46 ετών.
Δεκαπέντε ημέρες νωρίτερα είχε πάει στη Νέα Αλικαρνασσό για έναν πολύ απλό λόγο:
να δει τον Εθνικό.
Δεν γύρισε ποτέ σπίτι.
Όμως αν σήμερα γράφαμε μόνο για εκείνες τις δεκαπέντε ημέρες, θα αδικούσαμε τον Κώστα.
Γιατί πριν γίνει «ο φίλαθλος του Εθνικού που πέθανε από την οπαδική βία», υπήρχε μια ολόκληρη ζωή.
Και αυτήν θέλουμε σήμερα να θυμηθούμε.
ΠΡΙΝ ΑΠ’ ΟΛΑ, ΑΘΛΗΤΗΣ
Ο Κώστας μεγάλωσε στον Πειραιά και από πολύ μικρός μπήκε στον αθλητισμό.
Στα 15–16 του ασχολήθηκε με την κωπηλασία, στη δίκοπο άνευ πηδαλιούχου. Ο παλιός συναθλητής του Μόσχος Κοντιζάς τον θυμόταν χρόνια αργότερα ως παιδί με ιδιαίτερο ταλέντο, μυαλό και χαρακτήρα.
Φοίτησε στο Ζάννειο Πειραματικό Σχολείο Πειραιά, όπου ο γυμναστής του Δημήτρης Δοξάξης διέκρινε τα σωματικά του προσόντα και τον χρησιμοποίησε ως πίβοτ στο χάντμπολ. Ο Κώστας διακρίθηκε και στο σχολικό πρωτάθλημα.
Δεν αγαπούσε λοιπόν τον αθλητισμό από την ασφάλεια μιας κερκίδας.
Τον είχε ζήσει μέσα στο γήπεδο.
Και μετά ήρθε η Πάτρα.
Ο ΡΟΚΑΜΠΙΛΑΣ ΤΟΥ ΤΕΙ ΠΑΤΡΑΣ
Το 1989 βρίσκεται στο ΤΕΙ Πάτρας, στο Τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων.
Ο φίλος και συμφοιτητής του Γιώργος Χλωρός άφησε αργότερα μια υπέροχη εικόνα από εκείνα τα χρόνια: τον Κώστα με τη ροκαμπιλάδικη παρέα του, μέσα στο μικρό fruit bar που είχαν φτιάξει στη σχολή, να σερβίρει χυμούς και κοκτέιλ.
Μουσική. Παρέες. Underground συναυλίες. Rock Pallais στο Φάληρο όταν επέστρεφε στον Πειραιά.
Αυτός ήταν επίσης ο Κώστας.
Και την ίδια στιγμή ήταν ήδη ένας άνθρωπος με έντονες κοινωνικές ανησυχίες. Ο Χλωρός θυμάται ότι το 1990 ο Κώστας του μιλούσε για τις μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις στα Χανιά, στις οποίες είχε βρεθεί εκείνο το καλοκαίρι.
Και λίγους μήνες αργότερα θα βρισκόταν μπροστά σε ένα από τα γεγονότα που σημάδεψαν τη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
1991 — ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ
Στο μεγάλο πανεκπαιδευτικό κίνημα του 1990–91, σύμφωνα με τη μαρτυρία του συμφοιτητή του, ο Κώστας είχε αναλάβει ευθύνη στις ομάδες περιφρούρησης της σχολής του.
Τον Ιανουάριο του 1991 βρέθηκε στο σχολικό συγκρότημα της Πάτρας όπου δολοφονήθηκε ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας.
Ο Χλωρός καταθέτει ότι ο Κώστας βρισκόταν μαζί με φοιτητές, μαθητές και καθηγητές που προσπάθησαν να απωθήσουν την ομάδα του Γιάννη Καλαμπόκα. Ο ίδιος ο Κώστας τραυματίστηκε στο πόδι — σύμφωνα με τη συγκεκριμένη μαρτυρία, από κατσαβίδι — αλλά δεν θέλησε να φύγει για το νοσοκομείο και παρέμεινε εκεί βοηθώντας τους υπόλοιπους.
Το καταγράφουμε ως αυτό που είναι: μαρτυρία ανθρώπου που τον γνώριζε και βρισκόταν στο ίδιο φοιτητικό περιβάλλον.
Γιατί η ιστορία του Κώστα δεν χρειάζεται μύθους.
Έχει αρκετή πραγματικότητα.
1996 — ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Πέντε χρόνια αργότερα, ο Κώστας βρίσκεται ξανά μπροστά στην πολιτική βία.
Στις 25 Ιανουαρίου 1996, η Χρυσή Αυγή εγκαινίαζε γραφεία στην Ηρώων Πολυτεχνείου στον Πειραιά. Πραγματοποιήθηκε αντιφασιστική κινητοποίηση περίπου 150 ανθρώπων.
Μετά το τέλος της κινητοποίησης, ο Κώστας και ο αδελφός του Θύμιος δέχθηκαν επίθεση.
Ο ίδιος ο Θύμιος περιέγραψε αργότερα στην Αυγή ομάδα τουλάχιστον δέκα ατόμων με μαχαίρια και ξυράφια/φαλτσέτες. Ο Κώστας τραυματίστηκε στο χέρι και στο βλέφαρο και, σύμφωνα με την ίδια μαρτυρία, ο γιατρός τού είπε ότι γλίτωσε το μάτι του από θαύμα. Ο Θύμιος τραυματίστηκε επίσης από μαχαίρι.
Ο Κώστας συνέχισε.
Δεν αποσύρθηκε από την κοινωνική του δράση.
ΧΑΝΙΑ — Η ΔΡΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Όταν επέστρεψε στην Κρήτη και εργάστηκε στην οικογενειακή ξενοδοχειακή επιχείρηση, η δράση του δεν σταμάτησε.
Ο Γιώργος Χλωρός αναφέρει ότι ο Κώστας συμμετείχε σε αντιφασιστικές πορείες στα Χανιά, ενίσχυε το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων και είχε επαφή με τη συλλογικότητα «Χωριά», που συσπείρωνε αγρότες και κατοίκους της βορειοδυτικής Κρήτης.
Και αυτή η εικόνα δεν προέρχεται μόνο από έναν παλιό φίλο.
Όταν αργότερα άρχισε η δικαστική διαδικασία για τον θάνατό του, το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων, η Rosa Nera και η συλλογικότητα «Χωριά» μίλησαν δημόσια για έναν άνθρωπο με πλούσια συμμετοχή στα κινήματα αλληλεγγύης.
Άρα υπάρχει μια καθαρή γραμμή μέσα στα χρόνια:
Πάτρα. Πειραιάς. Χανιά.
Κοινωνική δράση.
Αλληλεγγύη.
Αντιφασιστική παρουσία.
Και δίπλα σε όλα αυτά, πάντα ο Εθνικός.
«ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΕΘΝΙΚΟΣ»
Για τον Κώστα ο Εθνικός δεν ήταν μια ομάδα που απλώς έτυχε να υποστηρίζει.
Ήταν κομμάτι της ταυτότητάς του.
Μεγάλωσε μέσα σε οικογένεια με ισχυρούς δεσμούς με τον σύλλογο. Φίλος του έχει καταγράψει ότι συγγενικό του πρόσωπο από την πλευρά της μητέρας του είχε αγωνιστεί στην ομάδα του Εθνικού που κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας του 1933, ενώ ο πατέρας του είχε διοικητική παρουσία στο μπάσκετ του συλλόγου. Αυτή την οικογενειακή λεπτομέρεια δεν έχουμε ακόμη διασταυρώσει από ανεξάρτητο αρχείο, γι’ αυτό και την καταγράφουμε ως προσωπική μαρτυρία.
Αλλά για τη σχέση του ίδιου του Κώστα με τον Εθνικό δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.
Ο αδελφός του Θύμιος, στο κείμενο που έγραψε μετά τον θάνατό του, τον περιέγραψε ως συνειδητά Εθνικό.
Και αυτή ίσως είναι η πιο σωστή φράση που μπορεί να γραφτεί γι’ αυτόν.
Δεν ήταν ο Εθνικός της επιτυχίας.
Δεν ήταν ο Εθνικός των τίτλων.
Ήταν η επιλογή μιας μικρότερης εξέδρας απέναντι στις τεράστιες.
Και ο Κώστας διάλεξε αυτήν.
14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014
Κυριακή.
Νέα Αλικαρνασσός.
Πρεμιέρα της Γ΄ Εθνικής.
Ηρόδοτος – Εθνικός.
Ο Κώστας εργαζόταν τότε στην Κρήτη. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, είχε ζητήσει άδεια από τη δουλειά του για να πάει στο Ηράκλειο.
Ήθελε να δει την ομάδα του.
Ήθελε να δει και τους φίλους του από τον Πειραιά. Ekriti
Στην εξέδρα ξεσπούν σοβαρά επεισόδια.
Ο Κώστας δέχεται βαρύτατα χτυπήματα στο κεφάλι.
Άνθρωποι από το περιβάλλον του κατέθεσαν τότε ότι μπήκε μπροστά για να προστατεύσει άλλους, μεταξύ αυτών μικρά παιδιά.
Μεταφέρεται στο νοσοκομείο.
Αργότερα στην Αθήνα.
Στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.
Και αρχίζει η αναμονή.
ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΗΜΕΡΕΣ
Δεκαπέντε ημέρες.
Ο Κώστας στην εντατική.
Η οικογένεια δίπλα του.
Οι φίλοι περιμένουν.
Ο Εθνικός περιμένει.
Μέχρι το πρωί της Δευτέρας 29 Σεπτεμβρίου 2014.
Στις 7:15, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εποχής, ο Κώστας Κατσούλης αφήνει την τελευταία του πνοή.
46 ετών.
Και τότε το γεγονός παύει οριστικά να αφορά μόνο τον Εθνικό, τον Ηρόδοτο ή τη Γ΄ Εθνική.
ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ
Την ίδια ημέρα ο τότε υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Γιάννης Ανδριανός αποφασίζει, ως ένδειξη σεβασμού στη μνήμη του Κώστα, την αναβολή όλων των επίσημων αγώνων των εθνικών διοργανώσεων των ομαδικών αθλημάτων της επόμενης αγωνιστικής.
Όχι μόνο έναν αγώνα.
Όχι μόνο τη Γ΄ Εθνική.
Όχι μόνο το ποδόσφαιρο.
Τις εθνικές διοργανώσεις των ομαδικών αθλημάτων.
Το μέτρο επεκτάθηκε στην πράξη και σε τοπικές διοργανώσεις μέσω των αρμόδιων ενώσεων· για παράδειγμα, η ΕΠΣ Ανατολικής Αττικής ανακοίνωσε αναβολή όλων των κατηγοριών και ηλικιών της.
Για ένα Σαββατοκύριακο, το όνομα Κώστας Κατσούλης βρέθηκε πάνω από αποτελέσματα, βαθμολογίες και πρωταθλήματα.
30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ — Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΤΟΝ ΠΗΓΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ
Και μετά ήρθε η νύχτα που όσοι τη ζήσαμε δεν χρειάζεται να τη δούμε σε βίντεο για να τη θυμηθούμε.
Λιμάνι του Πειραιά.
Οι φίλοι του Εθνικού συγκεντρώνονται για να συνοδεύσουν τη σορό μέχρι το πλοίο που θα την πάει στην Κρήτη.
Πυρσοί.
Καπνός.
Σημαίες.
Σιωπή και συνθήματα.
Και ανάμεσά τους δεν υπήρχαν μόνο Εθνικοί.
Στην ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε μετά τον αποχαιρετισμό, οι Πινέζες – Θύρα 14 ευχαρίστησαν για την παρουσία τους ανθρώπους από τη Θύρα 7 του Ολυμπιακού, τον Ιωνικό, τον ΠΑΟΚ, τον Άρη, την ΑΕΚ, την Προοδευτική και τα Γιάννενα, ενώ αναφέρθηκαν και σε μηνύματα συμπαράστασης από άλλους οπαδικούς χώρους.
Για εκείνο το βράδυ δεν είχε σημασία το χρώμα του κασκόλ.
Ένας άνθρωπος είχε πάει στο γήπεδο και δεν είχε επιστρέψει.
Και άνθρωποι που κάθε άλλη Κυριακή μπορεί να στέκονταν σε απέναντι πέταλα βρέθηκαν στο ίδιο λιμάνι για να τον αποχαιρετήσουν.
Κάπου μέσα στους καπνούς εκείνης της νύχτας έμειναν οι λέξεις:
ΚΩΣΤΑ ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙΣ
ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ
ΜΑΖΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΤΑΛΑ
ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΕΘΝΙΚΟ.
Κι εμείς μπορούμε να το πούμε χωρίς να το έχουμε διαβάσει σε κάποιο αρχείο:
ήμασταν εκεί.
1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ — ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ
Την επόμενη ημέρα ο Κώστας έφτασε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Στις 12:00, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στον Πλατανιά Χανίων, έγινε η νεκρώσιμος ακολουθία. Καθημερινή
Και εδώ επιτρέψτε μας να αφήσουμε για λίγο τα δημοσιεύματα στην άκρη.
Ήμασταν κι εκεί.
Και αυτό που θυμόμαστε περισσότερο είναι η αξιοπρέπεια.
Δεν υπήρχαν πυροβολισμοί.
Δεν υπήρχαν κατάρες.
Δεν υπήρχε επίδειξη πένθους.
Δεν υπήρχε τίποτα που να επισκιάζει τον άνθρωπο που βρισκόταν στο κέντρο εκείνης της ημέρας.
Υπήρχε πόνος.
Υπήρχε κόσμος.
Υπήρχαν φίλοι.
Υπήρχαν σύντροφοι.
Υπήρχαν Εθνικοί.
Και πάνω απ’ όλα υπήρχε μια καταπληκτική οικογένεια που αποχαιρέτησε τον άνθρωπό της με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια.
Όπως άρμοζε στον Κώστα.
Όπως άρμοζε στη διαδρομή του.
Και η οικογένεια είχε φροντίσει να αφήσει ακόμη ένα τελευταίο μήνυμα.
Στην αναγγελία της κηδείας δεν ζήτησε στεφάνια.
Ζήτησε από όποιον ήθελε να τιμήσει τον Κώστα να ενισχύσει το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά ή οποιαδήποτε δομή υποστήριζε αδύναμους ανθρώπους.
Αν γνωρίζεις πλέον τη ζωή του Κώστα, καταλαβαίνεις ότι αυτή δεν ήταν μια τυχαία φράση σε ένα κηδειόχαρτο.
Ήταν συνέχεια της ζωής του.
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΣΤΗ ΛΕΞΗ «ΟΠΑΔΟΣ»
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο που θέλουμε να μείνει σήμερα.
Ο Κώστας Κατσούλης δεν ήταν απλώς:
«ο 46χρονος φίλαθλος του Εθνικού που πέθανε μετά τα επεισόδια στην Αλικαρνασσό».
Ήταν πολύ περισσότερα.
Αθλητής.
Ροκαμπιλάς.
Φοιτητής.
Σύντροφος.
Άνθρωπος των κοινωνικών αγώνων.
Ένας άνθρωπος που οι μαρτυρίες τον τοποθετούν στις κινητοποιήσεις των αγροτών στα Χανιά το 1990, στο πανεκπαιδευτικό κίνημα της Πάτρας το 1990–91, στα γεγονότα της δολοφονίας Τεμπονέρα, στην αντιφασιστική δράση του Πειραιά και στην επίθεση του 1996, και αργότερα στις αντιφασιστικές και αλληλέγγυες συλλογικότητες των Χανίων.
Και ήταν Εθνικός.
Συνειδητά Εθνικός.
Όχι επειδή ο Εθνικός κέρδιζε.
Όχι επειδή ήταν εύκολο.
Όχι επειδή υπήρχε δόξα να μοιραστεί.
Αλλά επειδή αυτός ήταν ο σύλλογός του.
Η οικογένειά του.
Οι φίλοι του.
Η εξέδρα του.
ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
Η ιστορία έχει έναν άσχημο τρόπο να μικραίνει τους ανθρώπους.
Μετά από χρόνια μένει μια ημερομηνία.
Ένα αποτέλεσμα.
Μια φωτογραφία.
Μία γραμμή σε μια εγκυκλοπαίδεια:
«29 Σεπτεμβρίου 2014: πέθανε ο φίλαθλος του Εθνικού Κώστας Κατσούλης.»
Όχι.
Για εμάς δεν φτάνει.
Γι’ αυτό ψάξαμε.
Γι’ αυτό γράψαμε.
Γι’ αυτό θυμόμαστε.
Για να μείνει ο Κώστας πριν από την Αλικαρνασσό.
Ο πιτσιρικάς στην κωπηλασία.
Ο πίβοτ του Ζαννείου.
Ο ροκαμπιλάς με τους φίλους του.
Ο φοιτητής στην Πάτρα.
Ο άνθρωπος που δεν έφευγε όταν τα πράγματα δυσκόλευαν.
Ο Κώστας του Πειραιά.
Ο Κώστας των Χανίων.
Ο Κώστας των κοινωνικών αγώνων.
Ο Κώστας της εξέδρας.
Ο Κώστας μας.
Και γι’ αυτό, δώδεκα χρόνια μετά, δεν χρειάζεται να βρούμε καινούργια λόγια.
Τα καλύτερα ειπώθηκαν εκείνη τη νύχτα στο λιμάνι:
ΚΩΣΤΑ, ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙΣ.
ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ.
ΜΑΖΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΤΑΛΑ
ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΕΘΝΙΚΟ.
ΞΙΠΑΣΜΕΝΕΣ ΜΠΑΛΑΡΙΝΕΣ
Η ιστορία δεν ξεχνιέται. Ξαναδιαβάζεται.
_____________________________________
4 Likes
Μπα όχι δεν είναι τόσο απλό, είναι πολύ πιο εκτεταμένο. Βρίσκονται παντού αυτοί. Και ο Τσίπρας έχει πάρα πολλούς τέτοιους και γενικά όλα τα σημερινά κόμματα.
Ο Κουτελάκης ας πούμε που βγαίνει τόσο ανερυθρίαστα και κοροϊδεύει την κοινωνία, πιστεύεις ότι διαφέρει από όλους αυτούς τους γυμνοσάλιαγκες??
Απλώς βρίσκουν και τα κάνουν. Γνωρίζουν πολύ καλά όλοι αυτοί ότι απευθύνονται σε μαλάκες και λαμόγια, όχι σε νοήμονες κανονικούς ανθρώπους.
1 Like
εννοείται 10000%
1 Like
Άρα το 41% του 41%; 
στα σοβαρά τώρα, δεν ξέρω αν όλοι όσοι ανήκουν στο περίφημο αυτό 41% γουστάρουν κάτι τέτοιους τύπους. Θα πω πως αρκετοί, τουλάχιστον όσοι γνωρίζω, δεν γουστάρουν καθόλου. Απο εκεί και πέρα, σίγουρα υπάρχουν πολλοί τέτοιοι και στο υπόλοιπο 59%
2 Likes
Βιβ λα Φρανς ρε
5 Likes
Εντ Βιβ λε Βλαξ
Τότε εκείνες τις μέρες με είχε επηρεάσει πάρα πολύ η δολοφονία του Κατσούλη. Είχα νιωσει την ανάγκη και είχα πάει μαζί με άλλον έναν φίλο στο λιμάνι το βράδυ που περίμεναν να έρθει η σορός του από την Κρήτη. Ελπιδοφόρο ήταν τότε στο μυαλό μου το γεγονός ότι είχαν βρεθεί οπαδοί και από άλλες ομάδες εκείνο το βράδυ παρέα. Είχαμε μιλήσει με πινέζες που τον ήξεραν από παλιά και που έβγαζαν κάτι από εκείνη την παλιά αυθεντική οπαδική μπέσα που τείνει να σβήσει τελείως τα τελευταία χρόνια.
8 Likes
Psof le vlax
3 Likes
Για να μην ξεχνιόμαστε ποια είναι τα σοβαρά…
8 Likes
Άμα κατέβει κάποιος στην σημερινή υποδοχή του αμερικανου υπεξ ας ειδοποιήσει
2 Likes
Φαντάζομαι κατά τις εννιά παρά να φευγω και να με ρωτάνε που πας και να τους λέω έχει συνέντευξη ο ρουπτσος.
7 Likes
4 Likes
Λαικη απαιτηση για αμεση ιδρυση επιθεωρησης εργοδοσιας για να εξαλειφθουν τετοια απαρεδεκτα φαινομενα.
3 Likes
Για να μην ξεχνιομαστε .
7 Likes