Παρτο πανω σου Κοτινα, δεν εχω κουραγια να ασχοληθω, εχεις το ελευθερο να χρησιμοποιησεις ο,τι θες απο τα παραληρηματα μου.
Εξαλλου δες τι ανακοινωνουν οι τυποι, για να καταλαβεις οτι ειναι παντελως ασκοπο και χασιμο χρονου να μπεις στη διαδικασια να προτεινεις τα αυτονοητα.
Καλη τυχη, περιμενω να δω τι θα απαντησει το chatgpt στο μηνυμα σου.
ChatGPT > Μπουρλακης
Μιλάμε για την απίστευτη γελοιοτητα.
Μπάσκετ με φωτογραφία Ρουπτσου.
Δλδ αυτά τα φιντανια πού τα βρήκατε?
Πόσο χαζή, βλαμμένη, τελειωμένη χώρα σε ΟΛΑ μα όλα τα επίπεδα???
Αγράμματοι τεμπελχαναδες χωρίς κανένα όραμα πουθενά κ ποτέ
Αρκετά αναλυτικό άρθρο από τον Βαλαβάνη και με “αγνωστες” λεπτομέρειες, όπως πχ για το ρόλο και την αξιοποίηση(?) του Φάνη…
Κοίτα, παιδιά δεν έχω και δεν με βλέπω να κάνω και ποτέ..
Οπότε με όλη την απόσταση ασφαλείας και την ανευθυνότητα που με διακρίνει στο συγκεκριμένο θέμα, θεωρώ ότι αν είχα παιδιά θα προσπαθούσα να μην τα κάνω καμία ελληνική ομάδα. Θα τα απομάκρυνα πάση θυσία από το ελληνικό ποδόσφαιρο (και από την Ελλάδα γενικότερα) και αν γούσταραν μπαλίτσα θα οργάνωνα κατά διαστήματα διημεράκια ή τριημεράκια ανά την Ευρώπη για να βλέπαμε ματσάκια του στυλ Εϊμπάρ - Σπόρτινγκ Χιχόν, Τσιταντέλα - Κατανζάρο, Νοτς Κάουντι - Όλνταμ, Καρλσρούη - Ίρντιγκεν, Γκόρνικ Ζάμπρζε - Λεχ Πόζναν, Κιλμάρνοκ - Σεν Πάτρικ, Λέτσε - Φότζια, Ρεκρεατίβο Ουέλβα - Κάδιθ κτλ (15-20.000+ κόσμο το καθένα από αυτά τα ματς παρεπιπτόντως), και να ξεδιψούσαμε ποδοσφαιρικά κι εγώ κι αυτά, μπας και σωζόντουσαν και γλύτωναν τα καημένα από τον Γκαγκάτση, τον Καραπαπά, το Θωμαΐδη, τον Αυγενάκη, τον Άρη Γάτα κλπ. Κρίμα θα ήταν τα παιδάκια μωρέ, γιατί να τα κάνω σαν τα μούτρα μου..??
Κι εγώ άρρωστος ψυχανώμαλος Πανιώνιος σαν εσένα είμαι φίλε Σπήλιο αλλά αυτή είναι η αλήθεια πιστεύω..
Αλιευμένο από Argirios Pagartanis
Τι ζητάς από έναν πρόεδρο;
Ρητορικό το ερώτημα, θα πει κάποιος. Καθόλου. Είναι εξόχως πρακτικό. Όταν ξέρεις τι ζητάς, γνωρίζεις και με ποια κριτήρια θα τον κρίνεις.
Τι θες, λοιπόν;
Να ανοίγει το χρηματοκιβώτιο όπως ο Ηλιόπουλος στο ρόλο του Μελέτη στον «Θανασάκη τον πολιτευόμενο», να βγάζει τις δεσμίδες με τα λεφτά και να ξεχνάει να το κλείσει;
Να παρατάει τη δουλειά του, τις υποχρεώσεις του, αυτά δηλαδή που τον βοήθησαν να αποκτήσει την οικονομική επιφάνεια για να αντέξει το οικονομικό βάρος της ηγεσίας, και να ασχολείται «24 ώρες το 24ωρο» με την ομάδα;
Να φωνάζει έξαλλος όταν αδικείται (ή «αδικείται») η ομάδα, να χειρονομεί από τη διακεκριμένη θέση του, να κάνει οργισμένες δηλώσεις μετά από κάθε ήττα, να τα βάζει με θεούς και δαίμονες, να απειλεί και να ασχημονεί;
Να παίζει το παρασκήνιο στα δάχτυλα; Να έχει αποθηκευμένα στο κινητό του τα τηλέφωνα των διαιτητών, των επικεφαλής του ορισμού των διαιτητών, των παραγόντων, των μανατζαραίων, των προέδρων των άλλων ομάδων και να μιλάει μαζί τους δις την ώρα;
Να ζει πολυτελώς με εισοδήματα που ουδείς γνωρίζει πώς τα αποκτά, κι όταν τον ρωτούν να κλείνει το μάτι και να χαμογελάει, σημάδι ότι έχει καβάτζες και αβάντες άγνωστες στο ευρύ κοινό;
Να παίζει την τακτική και την προπονητική στα δάχτυλα, όπως και το μανατζεριλίκι, ώστε να κάνει συζητήσεις «ίσος προς ίσο» με τους υποψήφιους προπονητές, να διαλέγει τους υποψήφιους παίκτες, και να μην αφήνει τους συνεργάτες που ο ίδιος επέλεξε (ενδεχομένως και λαθασμένα) να πάρουν αυτοί τις αποφάσεις;
Για τους περισσότερους Έλληνες φίλους του αθλητισμού που υποστηρίζουν μία ομάδα, πολλά από τα παραπάνω αποτελούν «πλεονεκτήματα». Μπορεί και όλα. Κάποιοι μπορεί να απορρίψουν ένα, μπορεί δύο, απ’ αυτά, αλλά το προφίλ έχει γίνει στερεότυπο πια.
Κι ελάχιστοι παρεκκλίνουν απ’ αυτό.
Τα γράφω αυτά για τον θόρυβο που έχει προκληθεί όσον αφορά τις ευθύνες του προεδρικού διδύμου του μπασκετικού Πανιωνίου, των κυρίων Θεόδωρου Μικρόπουλου και Παναγιώτη Ηλιάδη (Pan Iliad), τους οποίους ούτε καλά γνωρίζω πέρα από κάποιες τυπικότητες λόγω μιας επαγγελματικής συνεργασίας προ διετίας, ούτε και νομίζω ότι έχουν ανάγκη από αυτόκλητους υπερασπιστές, όπως η αφεντιά μου.
Αισθάνομαι, όμως, ως τρίτος και ουδέτερος την ανάγκη να βάλω το ισχνό (δημοσιογραφικά) κορμί μου μπροστά και να τους υπερασπιστώ, τούτη την ώρα της δοκιμασίας. Γιατί πρόκειται για πολύ ισχυρή δοκιμασία, όταν ένας σύλλογος με τις περγαμηνές, την ιστορία και το εκτόπισμα του Πανιωνίου χάνει μια κατηγορία.
Τι είδους προέδρους θέλουμε, ως αθλητισμός, ως μπάσκετ;
Το σπορ που αγαπώ είχε την τύχη να προσελκύσει, ειδικά τα τελευταία 30 χρόνια της ακμής του, λογής λογής λεφτάδες.
Άλλους που είδαν φως και μπήκαν, άλλους που μπήκαν για να εξυπηρετήσουν συμφέροντα, δικά τους και αλλωνών, άλλους που νόμιζαν ότι θα βγάλουν λεφτά και φεσώθηκαν, άλλους που είχαν αγαθές προθέσεις και έπεσαν στα χέρια αετονύχηδων και ακόμα τρέχουν και δεν φτάνουν.
Το μπάσκετ, ως σπορ, κι όχι μόνο ο Πανιώνιος, έχει ανάγκη από τέτοιες παρουσίες. Έντιμες. Ηθικές. Καθαρές.
Δεν αντέχει να τους “διώξει”. Και αυτούς.
Ωραίος ο Παγαρτάνης, από την πρώτη σπορά του Σπριντ FM, την καλή, με τεράστιο Χρήστο Σιέμπη..
Λάτρης της γεωγραφίας μπασκετικός
Αλλά πραγματικά δεν βλέπω πώς μπορούμε να πάμε μπροστά με δαύτους. Οι τύποι είναι αχάμπαροι.
Το πρόβλημα θα ήταν αν είχαν λογική Μπέου και έκαναν οι ίδιοι τον σχεδιασμό. Δεν χρειάζεται να ξέρεις, απλά αναθέτεις σε κάποιον που ξέρει (και έτσι πρέπει να γίνεται). Δεν ξέρω ποιος εμπλέκεται σε αυτό, σίγουρα όμως χρειαζόμαστε κάποιον είτε να πλαισιώσει καλύτερα είτε να αναλάβει.
Πάντα όταν είχαμε προέδρους που είχαν λεφτά ο σχεδιασμός ήταν κουκουρούκου, και όταν παλεύαμε οικονομικά είχαμε παίχτες που δεν μπορούσαμε να πλαισιώσουμε ή να κρατήσουμε.
Το λες και κατάρα.
Ναι ρε συ, ΟΚ όλα αυτα… αν βαλω τη λογικη κατω δε θα διαφωνήσω… αλλά εδώ είναι η καρδιά και η ψυχή που μιλάνε!
Αν ζούσα στο εξωτερικό θα επεδίωκα να βρω τον Πανιώνιο της περιοχής και να υποστηρίζουμε παρέα αυτούς και την Πανιωνάρα από μακριά και σαν event όταν θα επισκεπτόμασταν παππουδες-γιαγιαδες… αυτά δε γίνονται με αθλητικό τουρισμό!
…αλλά ζούμε στην Ελλαδάρα και δεν θα τη γλυτώσουν. Κάτι θα γίνουν… σαν τα κοράκια “ίπτανται” οι αλλόθρησκοι! Ας τους κρατήσω όσο μπορώ ακόμα, ελπίζοντας σε καλύτερες μερες. Ο μικρος ειναι ακόμα στη φάση, στην ερώτηση “τι θα γίνεις οταν μεγαλώσεις”, απαντάει “να παίξω μπασκετ ΚΑΙ ποδόσφαιρο” στον Πανιώνιο! 
Ξέρει κανείς μέχρι πότε θα έχει ξεκαθαρίσει αν θα λάβουμε wild card ή όχι;
Τέλος Ιουλίου που ανακοινώνεται και πότε ξεκινάει το επόμενο πρωτάθλημα-λογικά- θα έχει ξεκαθαρίσει.
Αυτο σημαίνει ότι η ΚΑΕ θα πρέπει να τρέχει ταυτόχρονα 2 project
Όχι παιδιά πολυ νωρίτερα θα ξεκαθαρίσει η wild card. Όταν κλείσει η προθεσμία για φακέλους συμμετοχής στο πρωτάθλημα. Δεν έχει ανακοινωθεί η ακριβής ημερομηνία αλλά συνήθως είναι μέσα στον Ιούνιο. Εκεί θα ξέρουμε αν δεν μπορεί να παίξει κάποια ομάδα.
Ιούνιο είναι που υποβάλλουν φακέλους, οπότε ναι πολύ πιθανό. Έχεις δίκιο
Και θα κάνω ακόμα μια ερώτηση κρίσεως: αν πάρουμε την wild card θα παίξουμε και Ευρώπη;
Σωστός και για αυτό αυτοί δεν έφτασαν στα δικά μας χάλια.
Προσωπικά είμαι σε φάση άρνησης και δεν μπορώ να χονεψω ακόμα οτι πέσαμε γιατί είμασταν ότι πιο πανιώνια αμπασκετο έχει εμφανιστεί ποτέ και παράλληλα ένα ολοκληρωμένο σύστημα στήθηκε για να την πατήσει ο ανεξάρτητος Πανιώνιος που δεν ήταν σε κανένα άρμα… Διαβάζω τόσες μέρες τις αναρτήσεις τον συνφορουμιτων και αδελφών πανιώνιων και διαπιστώνω ένα τεράστιο εύρος και μια ποιότητα που σπάνια συναντά κανείς σε οποιαδήποτε έκφανση στην σημερινή Ελλάδα… Πολλές και καλές ιδέες που δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα και μόνο με το χρήμα ή μη,το ζήτημα εδώ που φτάσαμε είναι αν θέλουν να ακούσουν και να συμπεριλάβουν το πανιώνιο κοινό στα νέα σχέδια για άμεση επανόρθωση της ομάδας στο επίπεδο που όλοι θελουμε και δεν είναι φυσικά το φετινό τσίρκο ούτε φυσικά το περσινό του ΛΚΓΝ ΓΜΣ ΜΝΠΝ. Προσωπικά νιώθω τεράστια απογοήτευση καθώς και πέρυσι αλλά και φέτος στήριξα με διαρκείας την ομάδα και πήγα σχεδόν σε όλα τα ματς,έζησα από πρώτο χέρι την αστοχία και την ανικανότητα,την απογοήτευση και το πείσμα, την ανεπάρκεια και τις εκλάμψεις,την άνοια και τον Ηλία, τον Νεναντ και την κορδέλα του Τσαλμπουρη… Όλα σε ένα μίξερ που έβγαλε ένα κοκτέιλ πικρό και στυφό. Επίσης συμφωνώ πως φέτος σαν κόσμος βγάλαμε μίσος και σαράκι που δεν προέρχεται μόνο από το μπάσκετ αλλά και από τα μαρτύρια που τραβάμε 6 χρόνια τώρα στην μπάλα…
Τα βάλαμε με τους γκρι συστηματικά ,τα βάλαμε με κάθε αντίπαλο πάγκο δικαίως και αδίκως,τα βάλαμε με τοὺς γαυροβαζελους,τα βάλαμε με τις σκουλικογριες,με τις Κουλες και με τα Μαρουσια,ακόμα και με τον ίδιο τον εθνικό ύμνο που κακώς παιανίζει σε ένα πρωτάθλημα αχταρμά ξένων και μερικών σε ντεκόρ Ελλήνων και όταν τελικά δεν έμεινε κανείς τα βάλαμε ο ένας με τον άλλον και η φαγωμάρα πήγε σύννεφο, άλλωστε είναι γνωστό πανιώνιο σπορ χρόνια τώρα…
Εν τέλει,ΠΕΣΑΜΕ.
Και τώρα τι;
