Για ξεχου, παντα πρεπει να υπαρχει ενας λαγος.
Ακριβως οπως στο 400αρι στο στίβο.
ο λαγός στην προκειμένη κρύβεται σε κάποιο μπουντρούμι και ακούει Laibach χαϊδεύοντας τις μπούκλες του
Ποιος ακουει Λαιμπακ ρε φιλε το 2026…
Καλυτερα να δηλητηριασω τα αυτια μου με Ζιγκ-Ζαγκ και Παιδια απο την Πατρα.
Ασε με τωρα (με φωνη εραστη δημαρχου Βολου)
Ηρεμήστε λίγο.
“Έρχομαι κατά δω για λίγο…”
Μου κάνει εντύπωση πόσο πράος και ήρεμος είναι. Σα να έχει βγάλει από πάνω του όλο το βάρος της κληρονομιάς που κουβαλάει. Και έτσι πρέπει νομίζω…
Ίσως αυτό το κομμάτι να αρέσει και στον Κώστα τον Πετρόπουλο, εκεί ψηλά.
Για να κλεισει καλα η μερα
Raw Power
Τρομερό ντοκιμαντέρ για στουτζης ο τεράστιος Τζάρμους
Νάτος πάλι ο ανώμαλος μπλέκει με Σκωτσέζους:
γκάζια με ανοιχτή οροφή και στον καθρέφτη τα βλέπεις όλα πεντακάθαρα
Χμ…δε μου καθεται καλα ρε φιλε. Μου κλωτσαει και ας μιλαμε για Ιγκι.
Γενικα δε θελω φωνη στους Μογκουαι, μονο ενισχυτες στο τερμα και ματωμενα μυαλα.
2010, σύμπραξη του Danger Mouse με τους Sparklehorse του μακαρίτη του Mark Linkous. Στα φωνητικά ο David Lynch.
έχω φρέσκο πράμα που σαλεύει
RIP ΑΛΑΝΙ
Υπάρχουν κάποιες μπάντες που βάζουν σε ένα τσαντάκι κάτι άλλες “ανερχόμενες” μπάντες, με ένα μόνο single… όπως ο Dario θα κατάπινε 4-5 φετινούς μας παίκτας…
γεννήθηκα boomer, ε θα το πάω μέχρι τέλους
σε νιώθω φίλε, αλλά το single, όπως και ότι έχουν κάνει τα τελευταία αρκετά χρόνια είναι πολύ μέτριο…ίσως καλύτερο όμως από μουσική που βγάζουν αρκετές νέες μπάντες…αλλά το αποτέλεσμα κατ’εμέ, not good enough
εννοείται Σουέντ, δεν αντιλέγω. αλλά είναι τίμια προσπάθεια και σαν 45+ στηρίζω. Τουλάχιστο το ξέρουν το άθλημα και δεν είναι/ακούγονται αγχωμένοι
Μέχρι και το meds λάτρευα placebo. Είχα πλήρη δισκογραφία. Από εκεί και μετά μου φαίνονται κάπως irrelevant γαμωτο. Και σίγουρα μέτριοι - στην καλύτερη περίπτωση - σε σχέση με τα πέντε πρώτα άλμπουμ.
