Δυστυχώς οι γονείς είναι το καρκίνωμα του ερασιτεχνικού αθλητισμού . Υπήρχε κανονισμός τον οποίο δεν ακολούθησε το παιδι με παρότρυνση των γονιων.θα απαντήσουν οι ιθύνοντες καταλλήλως
Δυστυχώς οι σημερινοί γονείς δεν είναι καρκίνωμα μόνο του ερασιτεχνικού αθλητισμού αλλά και σε πολλά άλλα που δεν έχουν σχέση με τον αθλητισμό…
Εννοειται ότι δεν εξαιρώ τον εαυτό μου ….
Οι γονείς είναι τεράστιο πρόβλημα. Πήγαινα τον γιο μου μπάσκετ στον Πανιώνιο, είχαν δει πολλά τα μάτια μου. Προσπαθούσα όποτε μπορούσα να τους προσγειώνω λίγο αλλά δεν ήταν καθόλου απλό.
Έβλεπες να τους παίρνουν και να πηγαίνουν σε άλλες ομάδες, γυρνούσαν πίσω ή άλλαζαν ξανά ομάδα. Ο κακός χαμός.
Άλλο να έχεις παράπονα για την δουλειά που γίνεται και άλλο ο οδηγός σου να είναι πως η ομάδα δεν βλέπει πόσο παικταράς είναι ο γιος σου.
Επειδή δεν ήθελα ποτέ να λέω για κάποιον ότι δεν μπορεί να πάει μακρυά προσπαθούσα να τους εξηγήσω ότι οκ, ο γιος σου είναι πολύ καλός. Τον βλέπεις μάλιστα να παίζει και καλά έναντι των άλλων ομάδων οπότε είναι καλός σε σύγκριση και με τους παίκτες των άλλων ομάδων. Μην νομίζεις ότι ακόμα και αυτό σημαίνει ότι είναι για Α1 ο γιος σου. Εκεί πάνω από τους μισούς είναι ξένοι. Για να μπορέσεις να είσαι στους άλλους μισούς πρέπει να είναι παίκτης που όχι μόνο ξεχώρισε στην φουρνιά του αλλά μπορεί να σταθεί επάξια ανάμεσα στους καλύτερους των τελευταίων 10 ετών. Ξέρεις πόσοι παικταράδες παίζουν στην Α2 και στην Β; Επίσης τους έλεγα ξέρεις τι λεφτά παίρνουν; Οπότε κοίταξε αν αγαπάει τόσο πολύ το μπάσκετ που να είναι έτοιμος να στερηθεί εξαιτίας αυτού και όχι να ζήσει σαν Μίδας.