Ο Καράγκουτης ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Πανιωνίου. Ως μαθητής με τη σχολική ομάδα του Ομηρείου Λυκείου Ν. Σμύρνης, στην οποία μετείχε και ο Γιώργος Καλαϊτζής, έφτασε ως τον τελικό του πανελληνίου σχολικού πρωταθλήματος 1994. Από 16 ετών αγωνιζόταν στην πρώτη ομάδα του Πανιωνίου δίπλα σε μεγάλα αστέρια της ομάδας.
Μέλος της ομάδας του Πανιώνιου της περιόδου 1995-1996, της καλύτερης ίσως ομάδας που είχε ο σύλλογος.
Με τον Πανιώνιο το 1995 ήταν φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος και το 1998 έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς.
Συνέντευξη του Γιώργου Καράγκουτη.
https://www.gazzetta.gr/specials/2082532/karagkoytis-sto-gazzetta-o-ntoynta-me-apogeiose-kai-o-omprantobits-me-erixe-sta
Για τον τραυματισμό του αναφέρει πράγματα που μαθαίνω για πρώτη φορά. Η αλήθεια είναι πως όταν επέστρεψε ήταν για πολύ καιρό πολύ άστοχος και άτολμος:
" Στην διάρκειας μίας προετοιμασίας στο Κοπαόνικ… Ήμουν στον καθρέφτη και έσπαγα ένα σπυράκι, όταν ξαφνικά κατέρρευσε ο νιπτήρας, εγώ έχασα την ισορροπία μου και ένα κομμάτι της πορσελάνης σχεδόν μου έκοψε την παλάμη μου στα δύο. Το αίμα έτρεχε… ποτάμι κι εγώ σχεδόν αμέσως λιποθύμησα! Και να φανταστείς ότι μόλις ήρθε ο συγκάτοικός μου, ο Γιώργος ο Μποσγανάς, λιποθύμησε κι αυτός απ’ ότι μου είπαν μετά. Ο Κικίλιας ως γιατρός μου έδωσε τις πρώτες βοήθειες και μου έδεσε το χέρι για να σταματήσει η αιμορραγία και να στερεώσει την πληγή. Πέρασα πάρα πολύ δύσκολες στιγμές τότε, γιατί επρόκειτο για ένα πάρα πολύ σοβαρό ατύχημα. Να φανταστείς ότι ανέκτησα τις αισθήσεις μου 2-3 ώρες μετά μέσα στο ασθενοφόρο, στον δρόμο για το Βελιγράδι.»
Πόσο καιρό έμεινες στο νοσοκομείο;
«Περίπου 20 μέρες! Ευτυχώς που ασχολήθηκε ο Ίβκοβιτς, τηλεφώνησε στον υπουργό Αθλητισμού και Υγείας και βρήκε εκείνον τον κορυφαίο μικροχειρουργο με ειδικότητα στην άκρα χείρα, που με χειρούργησε. Η επέμβαση ήταν πολύ λεπτή γιατί ήταν κομμένοι οι τένοντες και τα νεύρα, ενώ διήρκεσε 15-16 ώρες. Εγώ ξύπνησα μετά από μία μέρα, σε έναν θάλαμο με άλλους 3-4 Σέρβους, που ήταν ακρωτηριασμένοι από τον πόλεμο και ήταν για πολύ καιρό στην συγκεκριμένη μονάδα. Γενικά οι συνθήκες ήταν άθλιες. Πήγα τουαλέτα μετά από δύο εβδομάδες γιατί δεν έπρεπε να κουνηθώ, μέχρι να κλείσει τελείως η πληγή. Η κοπέλα μου και μετέπειτα γυναίκα μου επικοινώνησε μετά από 10 μέρες μαζί μου και ο πρώτος άνθρωπος που είδα, ήταν ο Φάνης, που λόγω Εθνικής, είχε πάρει άδεια να έρθει στα μέσα της προετοιμασίας και όταν έφτασε στην Σερβία, πέρασε πρώτα από το νοσοκομείο. Μετά από όλη αυτή την περιπέτεια που είχα περάσει μόνος μου, σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου στο εξωτερικό, μία μέρα ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω τον Φάναρο μπροστά μου. Θυμάμαι ότι έκλαιγα πέντε λεπτά ασταμάτητα. Ήταν πολύ έντονη η συναισθηματική φόρτιση. Ευτυχώς μου έφερε γράμματα, περιοδικά και μετρίασε λίγο τον πόνο μου.»
Αν δεν κάνω λάθος, πέρασε καιρός μέχρι να επιστρέψεις…
«Περίπου 4 μήνες! Σημειωτέον ότι οι γιατροί δεν έδιναν πολλές πιθανότητες να ξαναπαίξω μπάσκετ.»
«Ήταν τρομερά επίπονη η αποκατάσταση και όλη την ημέρα, για τουλάχιστον δύο μήνες, ασχολιόμουν με το χέρι, ενώ ο Κατσιφαράκης είχε φέρει με δικά του έξοδα ένα ειδικό μηχάνημα που έκανε μία ρομποτική κίνηση για να ανοιγοκλείνει το χέρι. Το φορούσα σαν γάντι και έκανα συνέχεια αυτή την κίνηση για να επανενεργοποιηθούν οι μύες. Μετά ξεκίνησα φυσιοθεραπεία με τον Θόδωρο τον Κρατημένο, πρωί, μεσημέρι και απόγευμα και κατάφερα να παίξω μετά από 4,5 μήνες, σε παιχνίδι ΑΕΚ-Πανιώνιος στο ΟΑΚΑ. Είχε φύγει ο Κιουμουρτζόγλου και είχε επιστρέψει ο Τζούροβιτς… Μόλις μπαίνω στο παρκέ, κερδίζω βολές. Σουτάρω την πρώτη και μετά βίας φτάνει. Ευτυχώς έβαλα την δεύτερη κι άρχισα σιγά να νιώθω ότι το χέρι μου θα ξαναλειτουργήσει. Γιατί οι γιατροί δεν ήταν σίγουροι ότι θα αποκτήσω ξανά αίσθηση και κίνηση. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, στα 45 μου, η αίσθηση μου έχει αποκατασταθεί κατά 70%-80%, δηλαδή υπάρχουν σημεία ανάμεσα στα δάχτυλα που δεν αισθάνομαι και η κίνησή μου είναι στο 90%-95%.»
Απολαυστική και μεγάλη η συνέντευξη.
Απο την άλλη δε γίνεται να μην σχολιάσω το ότι είναι άλλος ένας που γύρισε την πλάτη στο σύλλογο όταν κληθηκε και τώρα προσπάθησε να τον ταιριάξει με τα επιχειρηματικά του σχέδια, ενω οπως ο Μποσγανάς με την κόρη του έτσι κι αυτός τον γιο του τον πήγε στο Περιστέρι.
Το τεφτέρι μου είναι μεγάλο
Και γιατί ρε Κώστα να φέρει κάποιος το παιδί του στον Πανιώνιο;
Αν πούμε ότι είναι ένας “απλός” άνθρωπος όπως είσαι εσύ κι εγώ, τότε θέλει το παιδί του να ; Τι ;
Πολύ μεγάλο το ερώτημα αυτό που δεν είναι εύκολο να απαντηθεί πλέον.
Αυτό που κυκλοφορεί έξω για τον Πανιώνιο είναι κάτι άσχημο και το ξέρεις πολύ καλύτερα από εμένα. Άρα λειτουργεί ως φρένο σε κάποιον γονέα και αναφέρομαι σε όλα τα τμήματα του συλλόγου.
Αν τώρα είναι και “κάποιος” όπως καλή ώρα αυτοί που ανέφερες τότε…
Τότε κάτσε και ξαγκίστρωνε που λένε και στο χωριό μου
Εκεί μπαίνουν στη μέση πολλά, το τι κουβλάει ο ίδιος, τα κόμπλεξ, τα θέλω, την ξερολίαση και και και είναι πολύ πολλά.
Αν πιάσεις δε κουβέντα με παλιούς τέτοιους του ποδοσφαίρου και του μπασκετ θα ακούσεις πολλά για το τι γίνεται ή το τι λένε ότι γίνεται. Αυτό ξέρεις πολύ καλά ότι υπάρχει και έχει δημιουργηθεί εδώ και πολλά χρόνια και οι λόγοι είναι επίσης πολλοί. Πράγμα που δεν είναι εύκολο να αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη. Ίσως μάλιστα και να βολεύει κάποιους, αν κάτσω να σκεφτώ το τι έγινε - σύμφωνα πάντα με όσα εδώ μέσα γράφτηκαν γιατί απέχω τα τελευταία χρόνια για δικούς μου λόγους - στις εκλογές του ερασιτέχνη για μέλη-φαντάσματα κλπ
Συνεπώς ας κοιτάξουμε την κατάσταση από όσο το δυνατόν περισσότερες γωνίες μπορούμεμπας και καταλάβουμε
Υ.Γ όλα τα παραπάνω τα γράφω όχι γιατί θέλω να σου κάνω τον έξυπνο πιστεύω το καταλαβαίνεις εσύ κι ελπίζω και όλοι οι άλλοι
Για τους κάποιους και τα κόμπλεξ τους δε μπορώ να κάνω κάτι. Βαρέθηκα να ασχολούμαι με ανύπαρκτους. Κι απο “αύριο” δεν θα τους βλέπω καν. Η επόμενη 5ετία, θα έχει πολύ κυανέρυθρη πλάκα. Εχουν γνώση για το κλάμα που θα πέσει στα οικογενειακά τραπέζια, αλλά όπως έστρωσαν, θα κοιμηθούν.
Κράτα το αυτό, θα με θυμηθείς.
Μακάρι να έχει πλάκα
Πάντως εγώ για την επόμενη πενταετία βλέπω το μπασκετ να είναι στα ίδια χάλια όπως και τώρα, το βόλεϋ να προσπαθεί στην κατηγορία που είναι τώρα και το ποδοσφαίρο στην καλύτερη να έχει ανέβει μαι κατηγορία κι αν λέω αν υπάρχει κα΄ποιος που να διαχειριστεί σωστά κάποια έσοδα να βρίσκεται στη μέση μιας κατηγορίας παραπάνω από ότι είμαστε τώρα. Το πόλο ίσως να έχει καλύτερη μοίρα αλλά αν συνεχιστεί το μοντέλο μισθοφόρων δεν έχει κι αυτό ζωή.
Όλ αυτά τα λέω για ένα και μόνο λόγο.
Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους από κάτω σε όλα τα αθλήματα. Αυτοί οι από κάτω θα δώσουν ζωή στο σύλλογο γιατί πολλοί απλά είναι η ζωή του. Όσο δεν γίνεται δουλίτσα εκεί κάτω όλοι θα περιμένουμε το λεφτά που θα έρθει και θα επενδύσει και να πάρει έτοιμους παίχτες
Και για να μη νευριάσουν κάποιοι να πω ότι προφανώς και υπάρχουν πέντε, δέκα νωματαίοι που προσπαθούν να κάνουν κάτι καλό με τους πιτσιρικάδες αλλά πάει χαμένη όλη η προσπάθεια όταν θα πέσει πάνω τους το μάτι των “ειδικών καταστροφέων” της ομάδας μας και δυστυχως έχουμε πολλούς από δαύτους
Σταματώ εδώ γιατί ξέφυγε η κουβέντα
1 Like