Εννοείται να ήσασταν παρόντες ε, απαγορεύονται οι διαδικτυακοί ράδιο αρβύλα χουλιγκάνοι
με ΟΦΗ στο Γεντί Κουλέ το 2003. Ο μεγάλος Αχιλλέας έχει βάλει τζάμπα την εκδρομή, τζάμπα το καράβι, τζάμπα πρωινό στο ξενοδοχείο, γενικά πολύ τζαμπατζιλίκι τότε. Όλο αυτό το τζαμπατζιλίκι λοιπόν είχε ως αποτέλεσμα να μαζευτεί η Σάρα και η Μάρα σε αυτή την εκδρομή. Φαινόταν από το μάζεμα στο λιμάνι του Πειραιά έξω από το καράβι λίγο πολύ το τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Έβλεπες παλιούς γνωστούς χαμένους που είχες χρόνια να τους δεις, με σάπιες οδοντοστοιχίες, κόρες ματιών σαν πρόκες, ταλαιπωρημένους λεμφαδένες κλπ κλπ. Φυσικά ο Αχιλλέας είχε φροντίσει να δυναμιτίσει φουλ το ματς και μεσοβδόμαδα αλλά και με το που μπήκαμε στο Γεντί Κουλέ με όχι και τόσο διπλωματικές φράσεις και κραυγές του στυλ “τσάτσοι του Βαρδινογιάννη” , “γαμώ τον Παναθηναϊκό σας” κλπ. Όλα αυτά λοιπόν είχαν σαν αποτέλεσμα την πιθανότατα πιο πολυπληθή επεισοδιακή εκδρομή μετά από το μπαράζ στο Βόλο το 1983. Ξύλο στο λιμάνι του Ηρακλείου τα ξημερώματα με την άφιξή μας. Ξύλο στην πλατεία Ελευθερίας όλη μέρα, ξύλο στην πόλη, ξύλο πριν το ματς, ξύλο κατά τη διάρκεια του ματς, ξύλο στην ανάπαυλα στο ημίχρονο, ξύλο μετά τη λήξη, ξύλο στο δρόμο για το λιμάνι όπου μόλις φτάσαμε μας ανακοίνωσαν ότι η Minoan Lines δεν μας ξαναβάζει στα καράβια της γιατί κάναμε πολλές ζημιές στο πήγαινε. Γυρίσαμε με άλλο μικρότερο καράβι. Τα ντεσού εκείνης της ημέρας ήταν αμέτρητα. Μόλις φτάσαμε στο ξενοδοχείο Astoria Capsis που είχε καταλύσει η αποστολή της ομάδας, ο τεράστιος Αχιλλέας ξηγήθηκε τζάμπα πλούσιο πρωινό για όλους. Σε κάποια φάση κάποιος ψείρισε το κινητό του σερβιτόρου και ο Μπέος άρχισε (δικαίως) τις Χριστοπαναγίες. Τελικά το κινητό επεστράφη και έπειτα ο μεγάλος Αχιλλέας έδωσε εντολή να ξυπνήσουν τους παίχτες και να τους βγάλουν από τα δωμάτια για να πάνε σε αυτά οι οπαδοί και να ξεκουραστούν. Εγώ μαζί με κάτι άλλους πήγαμε στο δωμάτιο του Μανίκα. Αναστέναξαν τα μίνι μπαρ και τα ρουμ σέρβις. Μιλάμε για έπικ στιγμές. Οι παίχτες να κάνουν βόλτες κάτω στην αγορά, οι οπαδοί στα μπαλκόνια των δωματίων να γυρνάνε μπάφους και άλλοι μέσα να βαράνε ντάγκλες.. Κάποια στιγμή χτύπησε η πόρτα του δωματίου και ήταν ο Μανίκας κρατώντας ένα κουνέλι (όχι ζωντανό) που του έδωσε κάποιος παλιός Κρητικός συμπαίχτης του στο Λεβαδειακό, το έβαλε στο ψυγείο και έφυγε. Όταν ήρθε η στιγμή να ξεκινήσουμε για το γήπεδο ήρθε ένας ταλαίπωρος της ΠΑΕ με ένα μπλοκάκι εισητήρια έξω από το πούλμαν της ομάδας και άρχισε δειλά δειλά να τα δίνει στους πρώτους οπαδούς που ακόμα πιο δειλά δειλά είπαν να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να τα αγοράσουν. Ύστερα από κάποια λεπτά εκατέρωθεν αμηχανίας, ο μεγάλος Αχιλλέας που ήταν ήδη μες στο πούλμαν φορώντας μαύρα γυαλιά ηλίου ανοίγει το παράθυρο, βγάζει τη μούρη του έξω και βροντοφωνάζει με τη στεντόρεια φωνή του : “ΕΙΣΤΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΟΣΟΙ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΕΙΣΗΤΗΡΙΟ ΑΦΟΥ ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΟΛΟΙ ΤΖΑΜΠΑ ΘΑ ΜΠΕΙΤΕ” χαχαχαχαχα. Τέλος πάντων ας επιστρέψουμε στα επεισόδια, η δυσκολότερη στιγμή ήταν κάπου στο δεύτερο ημίχρονο νομίζω. Πίσω από τη θύρα του Γεντί Κουλέ που μας φιλοξενούσε υπάρχει νεκροταφείο. Κάποιος δικός μας μπήκε εκεί και έφερε κάτι μάρμαρα ίσα με μισό μέτρο το καθένα. Τα πετάξαμε στους ΟΦΗτζήδες στη διπλανή θύρα και φυσικά μας τα έστελναν πίσω μετά. Σε κάποια φάση είχαμε πηδήξει τα κάγκελα και είχαμε μπει στη θύρα τους. Τέλος πάντων, είχαν γίνει τόσα πολλά εκείνη τη μέρα που θα μπορούσαν να γράφω μέχρι το Πάσχα..
Τα επεισόδια με γάβρο στη Νέα Σμύρνη το 2005. Εντελώς στημένα από τον Μπέο ο οποίος για να κάνει τον αρεστό στην φρεσκοεκλεγμένη τότε κυβέρνηση της ΝΔ τα “έσπασε” με τον Κόκκαλη. Επεισόδια που είχαν προαναγγελθεί ουσιαστικά.. Ακούστηκαν πολλά τότε για διαρροές εισητηρίων προς τους γάβρους και για άλλα πολλά… Τουλάχιστον 40 λεπτά καθαρού ακηδεμόνευτου ξύλου (έσπασε το ρεκόρ του Γεντί Κουλέ) αν και οι ελάχιστοι μπάτσοι είχαν πάρει διακριτικά τη μεριά μας για να κρατηθούν κάπως οι ισορροπίες σ’ εκείνο το μπάχαλο. Αξίζει να σημειωθεί πως οι γάβροι είχαν φέρει τους “καλύτερούς” τους, όλη την τότε αφάν γκατέ του “συνεργείου” , ο πιο φλωρομαλάκας από αυτούς ήταν 1,94 110 κιλά και με πτυσσόμενο ανά χείρας… Παρ’ όλα αυτά τα Πανθήρια κράτησαν ηρωικά και η ιστορία έγραψε ότι το πρώτο ντου το κάναμε εμείς..
1997, 1η αγωνιστική Β’ Γύρου, ΟΑΚΑ με βάζελο, το πολύ 80 άτομα με ηλεκτρικό ΗΣΑΠ μόνοι μας, ασυνόδευτοι, για 16 στάσεις (Καλλιθέα έως Ειρήνη). Υπήρχε και άτομο στον τυροπιτά πριν ξεκινήσουμε που έπιανε κόσμο και τους προϊδέαζε ξηγημένα ότι “παιδιά θα γίνει στάνταρ μανούρα στη διαδρομή, όποιος σκοπεύει να κάνει πίσω καλύτερα να μην ξεκινήσει να έρθει καν”. Κάποιοι όντως έφυγαν μόλις το άκουσαν αυτό. Στη διαδρομή κάβλα αλλά και τρόμος, δεν ξέραμε σε ποια στάση θα φάμε το πέσιμο. Τελικά το φάγαμε στα Κάτω Πατήσια, ήταν ανοιχτός ακόμη τότε ο συγκεκριμένος σταθμός του ΗΣΑΠ, δεν υπήρχε στοά, ήταν από τότε χαμηλά κάτω από το δρόμο αλλά ακάλυπτος. Κάποιοι βάζελοι πετούσαν από το δρόμο πάνω ψηλά κάτι τεράστιες κοτρώνες για να μην ξεμυτίσει κανείς από μας έξω από το βαγόνι και οι υπόλοιποι έφτασαν μέχρι τις πόρτες του συρμού. Πραγματικά ομηρικές μάχες σώμα με σώμα, χωρίς καθόλου αστυνομία πουθενά και με κόσμο ανάμεικτο και άσχετο μέσα στο βαγόνι, υπήρχε μέχρι και γιαγιά με εγγόνι που γυρνούσαν σπίτι και έκλαιγαν με αυτά που έβλεπαν. Το χειρότερο πέσιμο όμως έγινε μετά το ματς στο γυρισμό (με συνοδεία ΜΑΤ αυτή τη φορά) στο σταθμό του Ν. Ηρακλείου, το οποίο το είχα γλυτώσει επειδή έφυγα από το ΟΑΚΑ με το αυτοκίνητο ενός γνωστού αλλά μην το πείτε παραέξω…
Τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό με τυχαία σειρά είναι αυτά
Όντας πάντα μακριά από το ξύλο γιατί είμαι μια φάπα άνθρωπος. Θυμάμε ένα παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ στη Νέα Σμύρνη, μέσα στην κρίση, που τα ματ κάνανε δολοφονική επίθεση στα Παοκια, στη θύρα 8 νομίζω τους είχαμε, και όλος ο κόσμος έβριζε τα ματ. Θυμάμε ανοίξαμε τις πόρτες γιατί έτσι όπως βαράγανε θα είχαμε νεκρούς.
Πρώτο μου περιστατικό ήταν το 1989 αλλά ήμουν πάρα πολύ μικρός. Πανιώνιος - ΑΕΚ 1-1 νομίζω. Μετά τη λήξη του ματς φεύγοντας με το αμάξι του πατέρα μου πέφτουμε μέσα στην πορεία των ΑΕΚτζήδων. Ο πατέρας μου είχε κρεμασμένο ένα λαβαράκι του Πανιωνίου στον κεντρικό καθρέφτη, πράγμα που τους ερέθισε. Κλωτσιές στις πόρτες, ροχάλες στο παρμπρίζ (ο πατέρας μου άνοιξε τους υαλοκαθαριστήρες χαχα) αλλά όχι κάτι τρομακτικό και όχι με βανδαλίστικη διάθεση και συχνότητα. Όταν μεγάλωσε το μπουλούκι γύρω από το αυτοκίνητο και όταν άρχισε να αυξάνεται και να σοβαρεύει η συχνότητα και η ένταση των χτυπημάτων σε πόρτες, λαμαρίνες, καπό, παρμπρίζ κλπ, ο πατέρας μου έκανε απότομα μία έτσι με το χέρι του και ξήλωσε επιδεικτικά το λαβαράκι. Εκεί ως δια μαγείας στο καπάκι σταμάτησαν όλα, φύγαμε χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς καν ζημιά στο αμάξι. Το περιστατικό το θυμάμαι πολύ καθαρά αλλά όχι σαν κάτι πολύ τρομακτικό, δεν είχα προλάβει να νιώσω φόβο, όλα έγιναν σε δευτερόλεπτα, η κίνηση του πατέρα να ξηλώσει το λαβαράκι από τον καθρέφτη ήταν σαν να τους ικανοποίησε και να τους δικαίωσε πλήρως. Αντίστοιχη φάση σήμερα νομίζω θα κατέληγε με ολοσχερώς σπασμένο και καμμένο αμάξι, λυντσάρισμα και μαχαιριές στον πατέρα και σφαλιάρες στο παιδάκι.
Σπουδαία επεισόδια δεν ήταν, αλλά ήταν οι λίγες φορές που κινδύνευσα σε γήπεδα ή γύρω απ αυτά:
1985 Νέα Σμύρνη με παο (1-1 με Αποσπορη να ισοφαρίζει Μπατσινιλα) βρέθηκα τυχαία σε σοβαρό πετροπόλεμο πριν το παιχνίδι γύρω από το γήπεδο.
Την ίδια χρονιά με αεκτζη και νεοσμυρνιωτη ξάδελφο παρακολουθούμε τον αγώνα με την αεκ στο ΟΑΚΑ (1-1) διπλα από την original και αφελώς πανηγυρίζω την ισοφάριση του Αποσπορη (ξανά). Δεν φαντάζεστε…
Αρχές 1990s μετά από νίκη μας στο κλειστό του Ιωνικού ΝΦ με αεκ, τρομερο κυνηγητό στο άλσος που κράτησε τουλάχιστον 10 λεπτά. Οι Αεκτζίδες ειναι αργοί τελικά.
Κάπου εκεί σε εκτός με Παγκράτι πέφτει ξύλο μπροστά μου και παρατηρώ ότι ο φίλος (παγκρατιωτης) με τον οποίο βλέπουμε τον αγώνα είναι μέσα στα αίματα. Ευτυχώς δεν ήταν δικα του, αλλά ιπτάμενα από δύο σκαλοπάτια κάτω.
Ρε Δημήτρη αυτά το 1997 στο ΟΑΚΑ ήταν την χρονιά του κυπέλλου; Γιατί ήμουν εκεί. Θυμάμαι το πέσιμο στον γυρισμό και την μολότοφ στο Ν. Ηράκλειο αλλά όταν πηγαίναμε δεν τα θυμάμαι. Μόνο όταν φτάσαμε στο ΟΑΚΑ που άρχισαν να μας πετάνε φωτοβολίδες κτλ θυμάμαι.
Δεν ξέρω, έχω ζήσει κάποια πράγματα που τα σκέφτομαι τώρα και φοβάμαι περισσότερο από όσο είχα φοβηθεί τότε. Τα ξαναλέγαμε με τον Εθνικό εκτός κτλ.
Ήμουν και στο εκτός με αεκ στο σεισμόπληκτο γήπεδο που είχαμε κερδίσει με το γκολ του Ναλιτζή. Συνοδεία ΜΑΤ από την αρχή αλλά στο δασάκι δύσκολα τα πράγματα με πέτρες από παντού. Στο γυρισμό μας έφεραν τα ΜΑΤ μέχρι τον Χρυσοστομο Σμύρνης και εκεί τους κερασαμε μια μολότοφ. Ακόμα θυμάμαι με τον φίλο μου τον Γιώργο να τρέχουμε κουβαλώντας το τύμπανο και να νιώθω ότι είμαστε ο εύκολος στόχος λόγω βραδύτητας.
Εκεί όμως που φοβήθηκα περισσότερο ήταν σε ένα εκτός έδρας παιχνίδι μπάσκετ με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ. Τα θυμάμαι όλα πολύ καθαρά. Φαινόταν από την αρχή ότι δεν θα πάει καθόλου καλά. Την ίδια μέρα και ώρα στο ποδοσφαιρικό ΟΑΚΑ είχε ντέρμπι γαυροβαζελων. Μαζευόμαστε όλοι και όλοι 26 άνθρωποι και πάμε με πούλμαν στο ΟΑΚΑ. Φτάνουμε έξω από μια θύρα και λέμε είμαστε Πανιώνιοι και ήρθαμε να δούμε την ομάδα. Η πρώτη απάντηση ήταν και ποιος σας είπε να έρθετε; Τέλος πάντων λένε οκ, σιγά και τον κόσμο που είχε και περιμέναμε. Στο μεταξύ περνούσαν από μπροστά μας αεκτζηδες. Πάει ένας από πίσω μου και χώνει μια σε αυτόν που ήταν μπροστά μου. Γυρνάει να με αρπάξει αυτός και μπαίνουν αστυνομικοί κτλ και τελειώνει γρήγορα. Αυτόν όμως εγώ τον θυμόμουν με όσα έγιναν. Κάποια στιγμή μπαίνουμε και μας βάζουν σε μια άκρη. Λόγω έλλειψης αστυνομικών δυνάμεων η προστασία μας ήταν απλοί αστυνομικοί δεξιά και αριστερά αλλά λίγοι. Κάποια στιγμή ακούω να λένε οι δικοί μας: παιδιά ετοιμαστείτε, έρχονται, θα μας την πέσουν. Σκέφτομαι μέσα μου μαλακιες, αποκλείεται. Αλλά είχαν δίκιο. Αρπάζουν κάποιους οι άλλοι οπισθοχωρούμε και ανεβαίνουμε τα σκαλιά και πάμε προς τους διαδρόμους που οδηγούν προς την έξοδο. Λέω εδώ θα γίνει της κακομοίρας. Νόμιζα ότι θα στηθούμε να τους αντιμετωπίσουμε. Ακόμα θυμάμαι ένα από το μπραχαμι δίπλα μου. Εδώ εδώ ρε μαλάκες κτλ. Κάνω να κοιτάξω τους δικούς μας και έτρεχαν όλοι να κατέβουν μια σκάλα από εκεί που είχαμε μπει. Λέω μέσα μου πάει αυτό ήταν. Θα τρώμε ξύλο και δεν θα το βλέπει και κανένας. Θα μας σταματήσουν και δεν θα ξέρουμε από που να φύγουμε. Τελικά καταφέρνουμε να φτάσουμε στην πόρτα από την οποία μπήκαμε. Την κλείνουμε και αρχίζουμε να μαζεύουμε ό,τι μπορούμε για να τους αντιμετωπίσουμε. Εχουμε χάσει κάποιους δικούς μας και η ένταση τρελή. Φωνάζουν ενισχύσεις οι μπάτσοι και μας βάζουν μέσα εκεί που είμασταν. Την ώρα που μπαίναμε βλέπαμε να έχουν συλλάβει κάποιος αεκτζηδες. Ένας από αυτούς ήταν αυτός που είχε χτυπήσει κάποιος από πίσω μου την ώρα που είμασταν στην πόρτα. Φτάνουμε και πάλι στην κερκίδα και βρίσκουμε κάποιους που τις είχαν αρπάξει. Ένας είχε χάσει και ένα από τα μπροστινά του δόντια. Μας έλεγε ότι τον άρπαξε ένας και τον κοπάνησε σε ένα κάγκελο. Μας είχαν κλέψει και μπουφάν κτλ. Πολλά από αυτά μας τα έφεραν πίσω οι αστυνομικοί. Στον γυρισμό αποφασίζει η αστυνομία να φέρει το πούλμαν μας στην έξοδο από την οποία φεύγει το πούλμαν των παικτών. Δίπλα δίπλα είμασταν. Θυμάμαι έναν τύπο να ανάβει μπαφο και να τον δείχνει νομίζω στον Σιμς που είχαμε τότε και αυτός να παθαίνει σοκ και να λέω στους άλλους να κοιτάξουν. Κάποια στιγμή αποφασιζεται να γίνει καταμέτρηση. Είμαστε -1. Ρε ποιος λείπει κτλ καταλαβαίνουμε αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι και φύγαμε με την ελπίδα ότι είναι καλά. Λίγες μέρες μετά τον πετυχαίνω στο δρόμο. Μια χαρά φαινόταν. Τον ρωτάω τι έγινε που χάθηκε. Ρε φίλε μου λέει με βλέπεις, που να τρέξω. Με το που μας την έπεσαν πήγα στην κερκίδα των επισήμων και κάθισα με κάτι κοπέλες και μετά σκέφτηκα άσε κάτσε εδώ γιατί μπορεί να γίνει τίποτα άλλο πάλι ε και γύρισα με το τρένο.
Εσύ λες το 1998-99 βραδινό ματς 2-1 με γκολ Λυμπερόπουλου στα χασομέρια. Εγώ λέω την προηγούμενη χρονιά μεσημεριανό ματς, πάλι 2-1 αλλά από 2-0 και νωρίς. Στο Ν. Ηράκλειο τότε είχε όχι μόνο μολότοφ αλλά 1000 Παναθηναϊκούς με 2-3 πράγματα μίνιμουμ ο καθένας στα χέρια του (πέτρες, ξύλα, τασάκια, μπουκάλια, βίδες, μπουλόνια, κατσαβίδια, γαλλικά κλειδιά κ.ά)
Εγώ θυμάμαι ,αν και δεν ήμουν ‘’καταδρομέας ‘’ ,ένα εκτός στην Νικαια με τους κομπλες εκεί γύρω στο 1998 ,να πετάνε κομμένα πλακάκια στην κερκίδα μας στο γνωστό πέταλο της Νεάπολης τα οποία τα είχαν πάρει μετά από πλιάτσικο σε ένα κατάστημα με πλακάκια εκεί κοντά.
Αφού τελείωσε το ματς είχαν στήσει μπλόκα στην Λαμπρακη με μηχανάκια και σταματούσαν αυτοκίνητα και μηχανές για να ρωτήσουν που είναι η πλατεία Μεμου,αλίμονο αν δεν ήξερες,τους είδα να σπάνε στο ξύλο και δικούς τους μετά από παρεξήγηση και όλα αυτά εν κινήσει πάνω στην Λαμπρακη. Παρόμοιο σκηνικό και στην Κορυδαλλό μετά από το διπλό σωτηρίας με το γκολ του Ιωαννιδη αμέσως μετά τον τελικό του Καραϊσκάκη, μας πετούσαν κομμένα τούβλα από έξω και ενώ είχε τελειώσει το παιχνίδι με αποτέλεσμα να έχει γυρίσει όλη η κερκίδα μας και να κοιτάζει προς τα πίσω. Επίσης σε μπάχαλο στην Προο λίγα χρόνια νωρίτερα ήμουν μπροστά στο σκηνικό που ο Γιδακος της Προο τα είχε βάλει με τον Φωτο τον Στρακοσια και να του φωνάζει έξω απο την φυσούνα « Αλβανέ θα πουλήσω τα πάντα,θα δώσω ότι πάρω στην οικογένεια και θα σε φάω » … Γενικά στις γκαρσονιέρες μας στα δυτικά πάντα υπήρχαν σκηνικά απλά επειδή σκάγαμε μαζικά δεν μας άγγιζε κανείς. Ως επίλογο αφήνω κι εγώ τα επεισόδια με τους γαύρους επι Μπεου που πραγματικά η κατάσταση ξέφυγε και πραγματικά απειληθήκαμε ακόμα και αυτοί δεν είμασταν άμεσα εμπλεκόμενοι εντός του τερέν.
To ματς το 2005 με τον γαύρο ήταν ίσως χειρότερο. Γιατί πέρα από τα επεισόδια με τους γαύρους, έπεσε πολύ ξύλο από τα ματ και κράτησε συνολικά σίγουρα πάνω από 1 ώρα, αν βάλεις τα επεισόδια στα members και έξω από τη 3. Ενας μπάτσος είχε γραπώσει έναν, είχε φάει τόσες κλωτσιές, δεν ξέρω ούτε εγώ πως αντεξε. Κομμάτια από τσιμέντο έφευγαν από πίσω μου, και κάποια στιγμή βρίσκει ενα εναν μπάτσο στο στήθος, ο οποίος το σηκώνει, το πετάει και ένιωσα τον αέρα από ενα ολοκληρο κομμάτι τσιμέντο να περνάει ξυστά από το δεξί μου μάτι και το δεξί μου αυτί, προσπαθόντας να χτυπήσει αυτό που ήταν πίσω μου, ο οποίος προς μεγάλη του μαλακία με χρησιμοποίησε για ασπίδα που εγώ απλά κοίταζα. Οταν ηρέμησε η κατάσταση και μπήκαμε στο γήπεδο, βλέπαμε τους γαύρους δίπλα από τα επίσημα με 3-4 άτομα να τους επιτηρούν. Ηταν ζήτημα χρόνου οτι θα γινότανε μαλακία. Ποτέ δεν έχω ξαναδει 200 κιλά ατόφιας κουράδας να τρέχουν τόσο γρήγορα. Ο Μπέος εξαφανίστηκε πρώτος. Οταν οι γαύροι ήρθαν απέναντι, τα κομμάτια από τα τσιμέντα που έπεφταν ακούγονταν σαν βροχή. Γενικά είχαμε φάει αντικείμενα και στη λεωφόρο (κλασσικά..) και στη Νίκαια…Αλλά τέτοια βροχή δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί. Τότε οι μπάτσοι επιχείρησαν να “μπλοκάρουν” τα πήγαινε έλα, και εντελώς προβοκατόρικα, αντί να μπουν στο ταρτάν, μπήκαν μέσα στη 3 από τη διπλανή πόρτα. Το τι ξύλο έπεσε εκεί…Εγώ έτσι όπως τα έβλεπα τότε ήμουν στην έξοδο και σκεφτόμουν γενικά να φύγω, μέχρι που ήρθε μια δεύτερη διμοιρία πίσω από την είσοδο της 2 και της 3, οι οποίοι χτυπούσαν αδιακρίτως όποιους ήταν μπροστά. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ακουγα τα βήματα από τις αρβύλες και μια που κοίταξα πίσω, μια που φαγα ένα γκλόπ στη πλάτη χωρίς λόγο το οποίο με γονάτισε. Δεν μπορούσα να πάρω ανάσα και το γουρούνι από πάνω φώναζε να ψοφήσω. 19 χρονών ήμουν τότε, θυμάμαι τα πάντα σαν ήταν εχτές. Για χρόνια μπαίνοντας στο γήπεδο όποτε ήταν τα ματ, έβλεπα τα πρόσωπα από τα καθίκια προσπαθώντας να βρω αυτόν που μου φώναζε να ψοφήσω.
Αυτό είναι κάτι που μου έχει μέινει χαρακτηριστικά και εμένα στο μυαλό πολλά χρόνια…Τους είχα μετρήσει (τα ματ) και ελέγα θα γίνει μαλακία και θα περάσουν από πάνω τους!!
Ε μετα πηγε ο Μπεος και αρχισε να προκαλει και δεν αργησε να γινει το ντου!
Γενικώς πιστεύω με γαύρο ήταν πολύ επικίνδυνα τα πράγματα για τη σωματική ακεραιότητα και αυτών που δεν εμπλέκονταν!
H αστυνομία το έκοψε και πολύ βίαια. Είχαν πεταχτεί τα πάντα, μέχρι και τα εμπόδια για τον στίβο που ήταν στην άκρη. Τα δακρυγόνα έσκαγαν δίπλα από τα πόδια μας, άλλοι εγκληματίες και αυτοί. Γενικά η όλη φάση έμοιαζε πιο πολύ με πολιορκία παρά με επεισόδια.
800 γαύροι (500 παραπάνω από τα 300 εισητήρια που είχαν πάρει) ήρθαν πολύ καλά οργανωμένοι. Και οι 800 “επαγγελματίες πρωτοπαλικαρα”. Σαν αυτούς που είχαν κάνει τα επεισόδια στο πόλο, τελειωμένοι.
@uTOpIa_1890 περίμενα να κάνεις έστω μια μικρή αναφορά στα επεισόδια κατά την υποδοχή της ομάδας από τον ευρωπαϊκό αγώνα με την Χάκα αν θυμάμαι καλά. Βέβαια εκεί δεν υπήρχαν αντίλαλοι οπαδοί. Μόνο εμείς και οι μπάτσοι. Πληρώσαμε εν πολλοίς τα επεισόδια που είχαν κάνει την προηγούμενη μέρα στο αεροδρόμιο τα χανούμια.
Τουλάχιστον εγώ σε επεισόδια δεν έχει χρειαστεί να διανύσω τόσο μεγάλη απόσταση για να γλιτώσω.
Είχα σκοπό να γράψω sequel ρε συ αλλά για κάποιο λόγο δεν υπήρξε και τόσο μεγάλη ανταπόκριση στο post…
Εσύ την είχες γλιτώσει, εμένα όμως με είχαν δέσει τότε. Καμιά 10αριά Πανιώνιοι βρεθήκαμε τότε στα κρατητήρια του πολυδύναμου ΑΤ Παλαιού Φαλήρου. Τον έναν δυστυχώς τον κράτησαν αυτόφωρο και του έκαναν δικογραφία. Οι υπόλοιποι φύγαμε μετά από 4-5 ώρες χωρίς άλλα προβλήματα.
Να δώσουμε διευκρινίσεις για το context της φάσης τότε. Η ΑΕΚ είχε κληρωθεί στο ΟΥΕΦΑ με τη Φίτεσε του Άρνεμ που έπαιζε τότε ο Μαχλάς. Τους είχε βάλει γκολ στην Ολλανδία (το 3-0) και στον πανηγυρισμό τον είχε πιάσει η κάμερα να ρίχνει κάτι μπινελίκια. Όταν αφίχθη λοιπόν η αποστολή της ολλανδικής ομάδας για τη ρεβάνς, τους περίμεναν στο αεροδρόμιο (στο παλιό στο Ελληνικό εδώ κοντά μας) 20-30 ΑΕΚτζήδες για να πετάξουν αβγά και γιαούρτια στο Μαχλά. Αστυνομία δεν υπήρχε καθόλου και το θέμα πήρε διαστάσεις. Την επόμενη μέρα έγινε επερώτηση στη Βουλή για την απουσία της Αστυνομίας και τη μεθεπόμενη πήγαμε εμείς στο αεροδρόμιο ανυποψίαστοι για να υποδεχθούμε την ομάδα που γυρνούσε από τη Φινλανδία με το διπλό και την πρόκριση στους “16” του Κυπελλούχων. Αυτή τη φορά είχε άπειρους αστυνομικούς πάνοπλους αλλά κι εμείς δεν ήμασταν 20-30 αλλά πολύ περισσότεροι. Από νωρίς υπήρχε ένταση καθώς διώξαμε όσους δημοσιογράφους με κάμερες και φωτογραφικές μηχανές παρευρίσκονταν εκεί. Ήμασταν εξοργισμένοι μαζί τους επειδή το ματς στη Φινλανδία δεν είχε μεταδοθεί τηλεοπτικά. “ΣΚΑΪ ΑΝΤ1 ΜEGA ET-1 γαμάμε όλα τα κανάλια ένα ένα” ήταν το σύνθημα των ημερών..
Το στάνταρ διακύβευμα τότε στις υποδοχές στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού ήταν κατά πόσο θα σε αφήσουν οι μπάτσοι να μπεις μέσα στις Αφίξεις ή θα σε κόψουν μπροστά στις αυτόματες γυάλινες πόρτες. Σε κάποια φάση καταφέραμε και μπήκαμε με ντου, μετά μας ξαναέβγαλαν έξω στις πόρτες οι μπάτσοι με δικό τους ντου και κάπου εκεί άρχισε η συμπλοκή και ένα ελεγχόμενο ψιλομπάχαλο. Όλα πήγαιναν σχετικά καλά, είχαμε βγει στην Ποσειδώνος να κάνουμε οδοφράγματα (μην τρομάζετε - ήταν σχεδόν ρουτίνα ακόμη και για ψύλλου πήδημα αυτά τα πράγματα ακόμη τότε) ώσπου ακούστηκε η κραυγή “ΖΗΤΑΔΕΕΕΕΣ!!!” και είδαμε να έρχονται από τη Γλυφάδα ορδές αστυνομικών μοτοσυκλετών κατά πάνω μας. Εκεί πια ήταν ο σώζων εαυτόν σωθήτω, φάγαμε τρομερό πογκρόμ, μπάτσοι, ζητάδες, ασφαλίτες και διάφοροι άλλοι αξιοπρεπείς κύριοι κυριάρχησαν παντού σε όλους τους δρόμους και τα στενά σε όλη την ακτίνα Ελληνικό, Άλιμος, Καλαμάκι, Αργυρούπολη, Παλαιό Φάληρο και μάζευαν κόσμο αδιακρίτως. Έβγαζαν Πανιώνιους από πυλωτές, καφετέριες, κρυψώνες, πάρκα, παραλίες, ακόμη και μέσα από ταξί για να τους συλλάβουν. Δύσκολες στιγμές, τώρα τα θυμόμαστε και γελάμε αλλά τότε ήταν κάτι παραπάνω από δύσκολα..
Ωραία είναι αυτά ρε συ @kkar να τα θυμόμαστε αλλά είναι και λίγο σπασίκλες φλώροι εδώ μέσα να ξέρεις, έχει ειδικά κανα-δυό χαρτογιακάδες εθελοντές ρουφ φιλελέδες δικαιωματιστές του κώλου που (ειδικά αν δεν έχει παραγραφεί και τίποτα) είναι ικανοί να στείλουν πάλι κανα εξώδικο της πούτσας μέσω τρίτων κιόλας αφού δεν έχουν καν το θάρρος να το κάνουν στα ίσα και κρύβονται πίσω από άλλους… Αυτοί οι άλλοι είναι με τους καλούς, είναι μαζί μας. Αλλά πάλι κι εδώ μέσα δυστυχώς φαίνεται πως θα πάρουν τα ηνία οι κομπλεξικοί και οι φλώροι. Κι ας είναι πολύ λιγότεροι (καναδυό είναι πάλι) αλλά πώς γίνεται να χαλιούνται πάντα αυτοί ρε γαμώτο?? Τέλος πάντων όλοι οι υπόλοιποι είναι καλοί και είναι μαζί μας. Οι άλλοι είναι οι κακοί…
@KolobarZov πού είσαι ρε μόρτη? Εσύ το είχες ζητήσει αυτό το ποστ αλλά δεν σε βλέπω παρόντα να ρίχνεις κι εσύ τον οβολό σου. Μη γίνεις κι εσύ αλτέρνατιβ μουνόπανο ρε φίλε σαν τους Έλληνες φανς των Flaming Lips και των Sigur Ròs…
Που μια χαρά συγκροτήματα είναι βέβαια, το πρόβλημα δεν είναι αυτοί ούτε ας πούμε οι Cure (γκρουπάρα!), το πρόβλημα είναι το ελληνικό κοινό τους, στην πλειοψηφία τους κάτι τρύπιοι ψεύτικοι που φορούν το μανδύα του εναλλακτικού και του φιλότεχνου τάχα μου αλλά η αλήθεια είναι ότι μιλάμε για τα χειρότερα μνπνα έβερ. Προσοχή αδερφέ μου!!
Οντως η κατάσταση άρχισε να εκτραχύνεται μετά το ντου των μπάτσων που μας έβγαλαν πάλι έξω.
Θα πω και εγώ κάποια πράγματα όπως τα θυμάμαι. Όταν μας έβγαλαν πάλι έξω οι δικοί μας ήταν εκτός εαυτού γιατί είχαν βαρέσει αρκετά οι μπάτσοι για να μας βγάλουν εκτός.
Ακόμα ΜΑΤ με ασπίδες κτλ δεν είχαν κάνει την εμφάνιση τους. Είμασταν λοιπόν πάλι έξω και το σύνθημα Σορίν Ματέι να ηχεί και αυτό πρόσωπο με πρόσωπο με τους μπάτσους. Θυμάμαι να τους πετάνε καφέδες μες στην μούρη και αυτοί εκεί ακίνητοι. Απορούσα μέσα μου αλλά δεν τους έπαιρνε ακόμα να αντιδράσουν μέχρι που έρχεται μια διμοιρία.
Λίγο τζόκινγκ λίγο περπάτημα στην παραλιακή, πέτρες από την μεριά μας σε αυτούς κτλ έχουμε φτάσει από το παλιό αεροδρόμιο στην Αλιμου. Μέχρι τότε ήμουν πολύ ψύχραιμος γιατί έλεγα μέσα μου πόσο γρήγορα μπορεί να πάει ένας μπάτσος με ασπίδα κτλ. Έτρεχα και γρήγορα εγώ λέω όλα καλά. Εκεί εγώ τουλάχιστον βλέπω για πρώτη φορά να σταματάει η διμοιρία και λέω αυτό είναι. Πλέον είχαμε στενά να χωθούμε που θα πάνε; Είχαν πιάσει και έναν δικό μας και τον είχαν με χειροπέδες ανάμεσα τους.
Κάπου εκεί ακούω εγώ προσωπικά το ζητάδες, ζηταδες. Το ότι έτρεχα γρήγορα σταμάτησε να μετράει πλέον. Έτρεχαν πάνω μας σαν λυσσασμένοι. Μας κυνηγούσαν μέσα στα στενά, ήταν θέμα τύχης να μην σε πιάσουν πλέον. Σκορπίσαμε κυριολεκτικά. Προσωπικά μπήκα σε μια αυλή και κρύφτηκα κάτω από μια σκάλα. Όταν μπήκα ηλπιζα να μην έχουν σκύλο και ευτυχώς δεν είχαν.
Ηρέμησα, έκρυψα το κασκόλ και περίμενα. Κάτι κυρατσες στην γειτονιά να φωνάζουν καλά τους κάνουν, τους αλήτες κτλ. Μου ερχόταν να ορμήσω. Που ξέρεις μωρή εσύ τι έγινε;
Βγαίνω στην παραλιακή παίρνω ταξί και πάω στο club στο μπραχαμι. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω πόσους είχαν πιάσει από εμάς και να ακούω και ιστορίες πως την γλίτωσε ο καθένας. Άλλοι κάτω από αμάξια, άλλοι μπήκαν σε λεωφορείο κτλ.
Φτάνω και συναντάω και τον μελλοντικό μου κουμπάρο ήδη εκεί χαλαρό να κάθεται. Να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι πως γλίτωσε και αυτός. Μετά μου τα έψελνε γιατί στην αρχή είχε έρθει ένα λεωφορείο την ώρα που φεύγαμε από το αεροδρόμιο κυνηγημένοι και μου είπε: μπαίνουμε; Του λέω σιγά ρε, 5 λεπτά θα κρατήσει όλο αυτό. Μέχρι που νομίζεις ότι θα αντέξουν να μας κυνηγάνε;
Τελικά η υποδοχή της ομαδάρας δεν έγινε όπως θα θέλαμε. Ένας από εμάς ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ και έφαγε πολύ ξύλο από τους μπάτσους. Πάντα μου έκανε τρομερή εντύπωση το μένος που είχαν δείξει οι μπάτσοι σε αυτή την περίπτωση.
Εμένα κι άλλον έναν μας είχε δέσει ένας ασφαλίτης με άσπρο κοντομάνικο κολλητό φανελάκι, φόρμα, μαύρο μουστάκι τσιγκελωτό κάργα σαν αυτά που είχαν μόνο οι ιδιοκτήτες κρεοπωλείων τότε και οδηγούσε μια Africa Twin. Επί λέξει όταν μας ακινητοποίησε μας είπε “Γαμώ το σπίτι σας, γαμώ τον Πανιώνιό σας, γαμώ τη Νέα Σμύρνη σας”
