Σαν σήμερα
https://twitter.com/Greek_History/status/240738472133005312
TodayInGreekHistory @Greek_History
1990: Andreas Varikas, manager of Panionios BC dies aged 45. Panionios hold a basketball tournament every year in his honor.
Αιωνία του η μνήμη… Μεγάλος…
Sent from my iPhone using Tapatalk
Για πάντα μαζί.
Γειασάν του συμμαθητού μου!!!
Ετσι κι αλλιώς Ανδρέα, ότι έγινε μετέπειτα έγινε με την “καθοδήγησή” σου και όταν ο “καιρός” το επιτρέψει θα συνεχίσουμε
https://www.gazzetta.gr/basketball/kypello-elladas/article/1464729/h-goeri-kraygi-toy-fani
Oταν…
Ήμουν πιτσιρικάς, οκτώ χρονών, όταν ο Φίλιππος Νικολάου τραγουδούσε το «Όταν», που έχει μεγάλη πέραση τον τελευταίο μήνα στον παγκόσμιο αθλητισμό…
Αγωνιστική δράση δεν υφίσταται ούτε για δείγμα, η καραντίνα καλά κρατεί και ελέω της κλεισούρας το ‘χουμε ρίξει όλοι στις αναμνήσεις, στη νοσταλγία, στις επετείους, στο ρετρό και σε μια φάση ολοσχερώς vintage, καλά να ναι τα ράφια και το χρονοντούλαπο της Ιστορίας!
Δεν έχουμε να δούμε κάτι ζωντανό, να το αναλύσουμε, να το σχολιάσουμε και να το ξεψειρίσουμε και αυτό το στερητικό σύνδρομο θέλει τη… μεθαδόνη του!
Θέλει το «όταν» του, βρε αδερφέ…
Όταν ο τάδε έκανε αυτό, όταν ο δείνα είπε εκείνο και δεν συμμαζεύεται…
Σήμερα είναι 10 Απριλίου και το «όταν» έχει την μπασκετική τιμητική του, που κατοικοεδρεύει στη Νέα Σμύρνη…
Σαν σήμερα, όταν στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, ο Πανιώνιος νίκησε τον (φρέσκο Κυπελλούχο Ευρώπης στη Γενεύη) ΠΑΟΚ με 73-70 και κατέκτησε τον μοναδικό τίτλο της ιστορίας του…
Τίτλο υψηλού επιπέδου, εννοώ, κι ας έλεγε ο Γιάννης Ιωαννίδης (όχι για τον Πανιώνιο, τον οποίο συμπαθούσε, αλλά για τον βιωματικό αντίπαλο του, τον ΠΑΟΚ) ότι «ε να πήρε εκεί ένα κυπελάκι»!
Με τόση απαξίωση το έλεγε τότε ο «Ξανθός», που θαρρούσε κανείς πως αναφερόταν σε κυπελάκι του παγωτού!
Την ιστορία εκείνης της βραδιάς και το πώς ο «Ιστορικός» έριξε στο κανναβάτσο τον ΠΑΟΚ μπορεί κάποιος να τα διαβάσει αλλαχού, κυκλοφορούν άλλωστε κατά κόρον αυτές οι αφιερωματικές αναφορές από το πρωί…
Περισσότερες και πιο αποκαλυπτικές και παρασκηνιακές ιστορίες από τον τελικό, μπορεί κάποιος να διαβάσει στην υπό έκδοση αυτοβιογραφία του Ιωαννίδη που εκείνη την εποχή τελούσε υπό καθεστώς αγρανάπαυσης και δεν διανοούνταν καν ότι μετά από λίγες εβδομάδες θα βρισκόταν σε ένα πάρτι της Αμαλίας Βαρδινογιάννη στην Εκάλη, εκεί θα γνώριζε τον Γιώργο Σαλονίκη και στο αμέσως επόμενο κλικ θα σουλάτσαρε α λα μπρατσέτα με τον Σωκράτη Κόκκαλη!
Αντε να βγει το ρημάδι το βιβλίο να φωτιστούν μπόλικες υποθέσεις…
Ημουν παρών στον τελικό και τον θυμάμαι καλά, μα πιο πολύ αναστορούμαι τα επιγενόμενα του: δεν εννοώ βεβαίως το επινίκιο γλέντι εκείνης της βραδιάς, αλλά αυτά που συνέβησαν το επόμενο πρωινό και ήταν μακάβρια, εξορκιστικά, παρηγορητικά, ανακουφιστικά και παυσίλυπα!
Κυρίως όμως συνιστούσαν ένα ιστορικό χρέος που έπρεπε να εξοφληθεί, αλλιώς θα τους στοίχειωνε το δίχως άλλο…
Από το γήπεδο στα μπουζούκια. Από τα μπουζούκια στα σπίτια τους. Και από τα σπίτια τους, γραμμή στο νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης…
Εκεί πάνω σε ένα μνήμα, στα άψυχα μάρμαρα κειτόταν η ψυχή του Πανιωνίου, ο Ανδρέας Βαρίκας!
Ο μεγαλύτερος διανοούμενος, οραματιστής, στοχαστής, μα συνάμα και υλοποιητής του ελληνικού μπάσκετ είχε φύγει από τη ζωή στις 29 Αυγούστου του ’90, χάνοντας μια μάχη που έδινε για πολύ καιρό με την αρρώστια του…
Συγκινούμαι τώρα που τα γράφω όλα αυτά, διότι με τον Βαρίκα (όπως επίσης και με τους έτερους σωματοφύλακες του Πανιωνίου, τον Παύλο Κορκίδη, τον Τάσο Γιάνναρο, τον Αργύρη Κορωναίο, χώρια ο Δενδρινός, ο Μίσσας, ο Λαζαρίδης και οι υπόλοιποι, που ακόμη έπαιζαν) γνωριζόμουν πάνω από δέκα χρόνια και είχα αναπτύξει μια πολύ αγαπησιάρικη σχέση μαζί τους…
Τα ταξίδια στη Λάρισα και στη Θεσσαλονίκη. Οι ατέλειωτες συζητήσεις στο γήπεδο. Οι ολονυχτίες στην ταβέρνα του «Βαλέσα» στην πλατεία Ανοίξεως. Και μια κάποια ιεροτελεστία μπασκετικής μύησης στο ιερατείο του Βαρίκα, στο διαμέρισμα του πάνω στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου …
Εκεί μέσα σε ένα Βαρναλικό σκηνικό, «μέσ’ σε καπνούς (ΣΣ: από τα άφιλτρα τσιγάρα που τα κάπνιζε δυο δυο) και σε βρισιές»!
Δεν γινόσουν σώνει και καλά Πανιώνιος με αυτή τη μύηση. Γινόσουν ρέκτης και μερακλής του μπάσκετ. Υποβαλλόσουν στη διαδικασία να το διαβάζεις, να το μαθαίνεις, να το ανακαλύπτεις κάθε μέρα και περισσότερο, έστω κι αν ο Βαρίκας είχε κάποιες εμμονές και ενίοτε υπερέβαλε…
Τσουβάλιαζε όλο το σινάφι μου με τον χαρακτηρισμό «αναποδογράφοι», μισούσε τους Λέικερς του show time, έλεγε ότι «ο Μάτζικ Τζόνσον είναι ο (ΣΣ: πλέι μέικερ του Περιστερίου, ο Δημήτρης) Καττής του ΝΒΑ» και διάφορα τέτοια!
Αμ’ οι υπόλοιπες κλασικές εκφράσεις του; Θυμάμαι κάμποσες από δαύτες…
Ο Πανιώνιος είναι ιδέα…
Ο Πανιώνιος πρέπει να προλάβει το τρένο…
Ο Πανιώνιος πρέπει να είναι χειραφετημένος και αδέσμευτος, όχι εξαρτημένος και εξυπηρετημένος…
Εάν ο Πανιώνιος ήταν μια πλούσια ομάδα, δεν θα με ενδιέφερε να ασχοληθώ μαζί της. Το στοίχημα μου είναι να σπάσει το κατεστημένο…
Η ομάδα δεν είναι γκόμενα ή κόμμα για να τα αλλάζεις. Η ομάδα είναι η ομάδα σου…
Ο καλύτερος Παναθηναϊκός και ο καλύτερος Ολυμπιακός είναι αυτοί που δεν ζουν!
Το… Μιλόν (αναφερόμενος στον Μίλωνα)
Γι’ αυτά και για πολλά άλλα αποτελούσε μια πρόκληση να προσπαθείς να μπεις στο μυαλό του και να συλλάβεις τις ιδέες και τα οράματα του…
Τόσο έντονο υπήρξε το αποτύπωμα που άφησε, ώστε, πολύ συχνά, μετά τον θάνατο του, οι κληρονόμοι του πάντοτε κυριεύονταν από την ίδια αγωνία…
Τι θα ‘λεγε γι’ αυτό ο Αντρέας;
Τι θα ‘κανε τώρα ο Αντρέας;
Γιος του Καρπάθιου, αλλά γεννημένου στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας, σπουδαίου δημοσιογράφου, συγγραφέα και κριτικού λογοτεχνίας, Βάσου Βαρίκα, ο Αντρέας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο κάδρο, ως νεαρός φίλαθλος του στις αρχές της δεκαετίας του ’60, όταν τον πρωτοπήγε στο γήπεδο ο Πέτρος Λινάρδος, κάνοντας το χατίρι του ΄πατέρα του, συναδέλφου του στο «Βήμα».
Παράλληλα με τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο (ηλεκτρολόγος μηχανικός) ανακατεύτηκε με τα διοικητικά της ομάδας στα μέσα στης δεκαετίας του ’70, ταξίδεψε για πρώτη φορά το 1978 για τον εκτός έδρας αγώνα του Κυπέλλου Κόρατς με την Πιγί και υπήρξε μέλος της τριανδρίας του μπάσκετ, που επιδόθηκε στο παιδομάζωμα και στο φτιάξιμο της μεγάλης ομάδας, η οποία πρωταγωνίστησε τα κατοπινά χρόνια…
Ο Βαρίκας ήταν σαν το φεγγάρι. Είχε δυο πλευρές, τη θεατή και την αθέατη. Αυτό το είχε πει στον επικήδειο λόγο της, η φίλη του, μετέπειτά Υπουργός Αιγαίου Ελισάβετ Παπαζώη. Πέντε χρόνια μετά την εκδημία του, κυκλοφόρησε σε δική του μετάφραση το βιβλίο (που γυρίστηκε και σε ταινία) του Γκι Ντεμπόρ, «In girum imus nocte et consumimur igni».
«Αν είχαμε κι εμείς τότε έναν Βαρίκα, ο Αρης θα είχε εκτοξευθεί πολύ πιο ψηλά» είπε κάποτε ο Ιωαννίδης. Αυτός ξέρει…
Ο άνθρωπος με τα ακούρευτα μαλλιά, το χαρακωμένο πρόσωπο και την ξεχωριστή κουλτούρα μένει ζωντανός μετά από τριάντα χρόνια…
Τον κρατούν ολοζώντανο το γήπεδο του Πανιωνίου το οποίο φέρει το όνομα του (από τις 31 Μαΐου του 1998), το Τουρνουά στη μνήμη του (που άμποτε να ξαναμπεί στις ράγες), οι αναλλοίωτες εικόνες και οι ανεξίτηλες στιγμές από το πέρασμα του από τον Πανιώνιο και από τοι ελληνικό μπάσκετ…
Ρομαντικός. Αφανής εργάτης. Σεμνός εργάτης του μπάσκετ. Αληθινός σπόρτσμαν. Διορατικός, προφητικός, πρόδρομος της εποχής που δεν πρόλαβε να τη ζήσει. Όταν ο Βαρίκας μιλούσε για την επαγγελματοποίηση του μπάσκετ, τα ΤΑΚ, τη λίγκα και τα τοιαύτα όλοι οι υπόλοιποι ήμασταν βαθιά νυχτωμένοι και τον ακούγαμε σαν χάνοι!
Ο Βαρίκας άφησε την τελευταία του πνοή στις 29 Αυγούστου ’90, σε ηλικία μόλις 44 ετών. Μόλις λίγες ημέρες αργότερα, ενώ τα λουλούδια ήταν ακόμα φρέσκα στον τάφο του, ο Πανιώνιος διοργάνωσε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το πρώτο Τουρνουά στη μνήμη του, με συνδαιτυμόνες την πρωταθλήτρια Ευρώπης, Γιουγκοπλάστικα Σπλιτ, τον πρωταθλητή Ελλάδος Αρη και την ΤΣΣΚΑ Μόσχας!
Σαν σήμερα το 1991 ο Πανιώνιος στέφθηκε Κυπελλούχος Ελλάδος και την επόμενη ημέρα όλη η ομάδα του έκανε το μνημόσυνο που καρτέραγε για ν’ αγαλλιάσει η ανήσυχη ψυχή του…
Κι εκεί πάνω στον τάφο του, εναπέθεσαν σεπτά το λουσμένο στη σαμπάνιο Κύπελλο, μαζί με μια ανθοδέσμη…
Άναψαν το καντήλι, άφησαν δίκην σπονδής τα δάκρυα τους και έναν όρκο τιμής που τον έδωσε εξ ονόματος όλων ο Φάνης με μια γοερή κραυγή που ξέφυγε μέσα από τους λυγμούς του και τους διαπέρασε σύγκορμους…
“ Αν ζούσε, σήμερα ο πιο γνωστός Ανδρέας του ελληνικού μπάσκετ όπως κάθε μέρα θα ανάλωνε τον χρόνο του με αυτό που αγαπούσε περισσότερο. Από το πρωί θα μαζεύονταν οι πέντε έξι γνωστοί στο σπίτι του πάνω στη Βενιζέλου, ο Κορκίδης, ο Γιάνναρος, ο Μίσσας και ο Μάκης εν μέσω σκηνικού που θύμιζε καταγώγιο αφού τα άφιλτρα άναβαν και έσβηναν το ένα πίσω απο το άλλο.
Η κουβέντα θα περιστρεφόταν αποκλειστικά και μόνο γύρω απο τον Πανιώνιο, το μόνο θέμα που ο Ανδρέας πίστευε πως ήταν αντάξιο συζήτησης, για εκείνον ο “Ιστορικός” ήταν η ζωή του. Ούτε το Μιλόν (ο Μίλωνας δηλαδή) ούτε οι “αναποδογράφοι”, ούτε καν ο “Καττής του ΝΒΑ, ο Μάτζικ Τζόνσον” βάραιναν περισσότερο στη ζυγαριά των συναισθημάτων για τον μεγάλο οραματιστή.
Ο Πανιώνιος του έπρεπε να “προλάβει το τρένο” γιατί “ήταν ιδέα”. Γιατί ήταν η ομάδα του “όχι γκόμενα ή κόμμα για να αλλάζεις κάθε τρεις και λίγο”. Δεκαπέντε χρόνια πορεύτηκε με αυτό το όραμα, αυτό το πάθος που του δινόταν με όλο του το είναι.Του έκλεβε τον χρόνο, πολύτιμες δυνάμεις που θα του επέτρεπαν να παλέψει με την πουτάνα την αρρώστια που του έτρωγε τα σωθικά.
Τα σημάδια από τη μάχη φαίνονταν όλο και περισσότερο στο χαρακωμένο του πρόσωπο, μέχρι εκείνη τη μέρα της 29ης Αυγούστου του 90 που δεν άντεξε άλλο και αυτός ο ρομαντικός και αυθεντικός εργάτης του μπάσκετ, ο πραγματικός εραστής του αθλήματος, ο αθεράπευτα ερωτευμένος με τη Νέα Σμύρνη, έφυγε για πάντα λίγο πριν ανατείλει η μεγαλύτερη εποχή του Πανιωνίου.
Κάποιοι ορκίζονταν πως το βράδυ της 10ης Απριλίου του 91 τον είδαν ανάμεσα στο πλήθος που πανηγύριζε στην πλατεία. Και το επόμενο πρωί, το λατρεμένο του τέκνο και τα υπόλοιπα παιδιά, πήγαν και απίθωσαν πάνω στο μνήμα του το Κύπελλο που τώρα δεν το έλουζαν οι σαμπάνιες αλλά τα δάκρυα και οι λυγμοί του Φάνη.
Ο Ανδρέας Βαρίκας δεν μένει πια εδώ αλλά η σκιά του απλώνεται πάνω από τα ερείπια του κλειστού της Αρτάκης, εκεί που ο Πανιώνιος του πρόλαβε για τα καλά το τρένο των μεγάλων του ελληνικού μπάσκετ.
Ο Πανιώνιος τώρα είναι ένα καράβι ακυβέρνητο στην τρικυμία.Τα καράβια όμως βρίσκουν την πορεία για τα απάνεμα λιμάνια ψάχνοντας τους φάρους.Φάρος στον μπασκετικό Πανιώνιο υπάρχει,το φως που έδωσαν άπλετο ο Ανδρέας με τον Μάκη.Οι επόμενοι δεν έχουν παρά να ακολουθήσουν αυτό το φως και όλα θα γίνουν όπως πρώτα…”
Από:The Basketbook,
Antreas Tsemperlidis
Φοβερό!
Η συμμετοχική κίνηση «Ορφέας» για τον Πανιώνιο βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει πως μετά από πολύμηνη εργασία ολοκλήρωσε το ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή και το έργο του Ανδρέα Βαρίκα. Άνθρωποι της οικογένειας του Πανιωνίου, αλλά και πρόσωπα από το στενό οικογενειακό του περιβάλλον, μιλούν στην κάμερα για μία σπουδαία προσωπικότητα που πρωτοστάτησε στη δημιουργία της κορυφαίας μπασκετικής σχολής και άφησε ισχυρό αποτύπωμα στην εξέλιξη του αθλήματος στη χώρα μας.
Παράλληλα με την επιβεβλημένη απόδοση της πρέπουσας τιμής σε έναν άνθρωπο που πρόσφερε τόσα πολλά στον αγαπημένο μας Σύλλογο, θεωρούμε πως είναι χρέος μας η συνεχής ανάκληση της μνήμης γύρω από το τι πραγματικά πρεσβεύει ο Πανιώνιος. Σε μια εποχή που επιλέγει να επενδύει στη λήθη, η μνήμη είναι αυτή που θα αποτελέσει τον οδηγό για το μέλλον του Συλλόγου. Και ένας βασικός πυλώνας του χαρακτήρα και της διαχρονικότητας αυτής της ομάδας, ήταν και συνεχίζει να είναι ο Ανδρέας Βαρίκας.
Η πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ θα πραγματοποιηθεί στον κινηματογράφο «Μικρόκοσμος» (Λεωφ. Ανδρέα Συγγρού 106) το Σάββατο 1/4 στις 12.00.
Διάρκεια ντοκιμαντέρ 30’
Συγκίνηση!
Καλό είναι να ξεκινήσουν προβολές όλες για τις ομάδες μας, για να καταλάβουν που έχουν έρθει.
In girum imus nocte et consumimur igni
Η Συμμετοχική Κίνηση «Ορφέας» για τον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο Σμύρνης σας προσκαλεί στην προβολή ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή και το έργο του Ανδρέα Βαρίκα.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 1 Απριλίου και ώρα 12:00 στον Κινηματογράφο «Μικρόκοσμος» (Λεωφ. Ανδρέα Συγγρού 106).
Την Τετάρτη 31 Μαΐου στις 20:30, στο χώρο του Συνδέσμου, θα έχουμε το προνόμιο να παρακολουθήσουμε το ντοκιμαντέρ για τον Ανδρέα Βαρίκα.
Έναν πρωτοπόρο, έναν οραματιστή, έναν τεράστιο ΠΑΝΙΩΝΙΟ, που με όπλα του την αγάπη και το μεράκι για το κόκκινο και το μπλε, από το «0» σήκωσε όρθιο σε δύσκολες εποχές τον μπασκετικό Πανιώνιο.
Καλούμε όλη την Κυανέρυθρη οικογένεια, να δώσει το παρών στο χώρο του Συνδέσμου, ώστε οι μικρότεροι να μάθουν, οι μεγαλύτεροι να θυμηθούν και όλοι μαζί, να τιμήσουμε με τον τρόπο μας, τον σπουδαίο Ανδρέα Βαρίκα.
ΥΓ. Μια μέρα σαν σήμερα, ο Μάκης Δενδρινός έφυγε από κοντά μας. Μαζί με τον Ανδρέα από εκεί ψηλά, οδηγείτε την αντεπίθεση της ομάδας.
Θα σας θυμόμαστε για πάντα…