Εμένα αυτό που μου έμεινε από το πεταλάκι χθες , είναι οι σχεδόν αλλοιωμένες από το άγχος φάτσες γνωστών μου , φίλων μου και γενικά όλων μας. Κάθε φάτσα που κοιτάς βλέπεις πάνω της το φόβο , να μη νιώσουμε αυτό που είναι πολύ πιθανό στο τέλος της χρονιάς , όχι ότι αυτό στην τελική είναι το μεγαλύτερο μας πρόβλημα αυτή την περίοδο , αλλά ναι όπως και να το κάνεις το να σου φωνάζουν “εκεί , εκεί” , 20 15χρονα που την Κυριακή στις 19:30 ήταν λαμία και στις 21:00 οι 10 παο και οι 10 οσφπ , δεν καταπίνεται εύκολα.
Απ’την άλλη βέβαια βλέπεις και την σπίθα , το μάτι να γυαλίζει , και ώρες ώρες λες δε φοβάμαι τίποτα. Μια σπίθα που , για να μην τους αδικούμε , την έχει και όλη η ομάδα , από τον Ρέντζα με τα τρεμάμενα πόδια , μέχρι τον νέο προπονητή.
Αν τα αφήσεις όλα απ’έξω και κρίνεις καθαρά αγωνιστικά , όσο αυτό μπορεί να γίνει φέτος , η ομάδα έχει προοπτικές να πάει καλά , αλλά υπάρχουν και πολλά μειονεκτήματα.
Πιέζουμε ικανοποιητικά την αντίπαλη άμυνα , στον άξονα αντέχουμε την πίεση , αλλά κάπου εκεί σταματούν τα θετικά για την αμυντική μας λειτουργία. Στις επιστροφές είμαστε χάλια , ειδικά όταν περάσει η ώρα και δεν υπάρχουν ανάσες , ενώ στα πλάγια , ειδικά όσο έπαιζε ο Καμαρά είμαστε μπάτε σκύλοι. Ατομικά τα 2 μας σέντερ μπακ είναι πολύ μέτρια και αν δεν εμφανιστεί ο Κότνικ ο παλιός , είναι δύσκολα τα πράγματα.
Δεν ξέρω τι έχει παιχτεί με Μασούρα , αλλά μακάρι να γυρίσει γρήγορα.
Ο Μαξίμοβιτς είναι βαρόμετρο πλέον , ίσως με έναν καθαρό δυναμικό κόφτη δίπλα του και όχι τον Κόρμπο , να ήταν ακόμα καλύτερος , αλλά ακόμα κι αν υπάρχει κάποιος τέτοιος , είναι τέτοιο το πάθος του αρχηγού που δε γίνεται να τον αφήσεις απ’έξω.
Άρσε ή του ύψους ή του βάθους , προσωπικά δεν μου αρέσει. Ο σκόρερ , το έχει το ένστικτο , έχει την τοποθέτηση , αλλά φαίνεται αρκετά σοφτ. Ειδικά χθες περικυκλωμένος από 2-3 γερά κορμιά μόνιμα και μην έχοντας κάποιον να του πασάρει σωστά , χανόταν για διαστήματα. Έβαλε γκολάρα , αν θέλουμε να έχουμε ελπίδες πρέπει να φτάσει διψήφιος στον πίνακα των σκόρερ.
Συνεχίζουμε στα ίδια , με πάθος και υπομονή , ελπίζοντας να μην αναστήσουμε ακόμα μια φορά το πράσινο σιχαματάκι!