Αγχωτική νίκη, ενώ μπορούσαμε άνετα να τους κερδίσουμε με 2-3 γκολ διαφορά, τέλος πάντων, αυτός ο Απόλλωνας ότι κάνει είναι με την δύναμη, έβλεπα το παιχνίδι από την ΤV και εγώ που λέει ο λόγος …πονάω από το πολύ ξύλο των Απολλωνιστών.
Είμαστε καλύτερη ομάδα αλλά δεν έχουμε διάρκεια και γενικώς δεν πολυ-βάζουμε τα πόδια μας στην φωτιά, κάναμε 3-4 φάσεις για γκολ βάλαμε τα 2, μετά τους κρατήσαμε μακρυά και πήραμε το 3ποντο, έτσι απλά.
Γέλασα σε μιά φάση στο Β’ ημιχ. που ένας δικός μας κάνει μια διεκδικήσιμη μπαλλιά στον άξονα εκεί λίγο πιό κάτω από την σέντρα και ενώ πάνε 3 δικοί μας (περπατητά) τους προλαβαίνει ένας κεντρικός αμυντικός και τους κλέβει την μπάλλα μέσα από τα πόδια τους, μετά τους περνάει και τους 3 και βγάζει μόνος του αντεπεπίθεση, χωρίς να τον ενοχλήσει κανείς. Γενικώς, παίζουμε πολύ χαλαρά, και με τρόπο στατικό, δεν κυνηγάμε το παιχνίδι. Άμα μας κάτσει η φάση βολικά όλα καλά, όταν όμως βρεθούμε εκτός ισορροπίας, συνήθως δεν υπάρχει σχέδιο διαχείρισης της κατάστασης και μπουρδουκλωνόμαστε. Κλασσικό παράδειγμα, είναι και το παιδικό γκολ που -πάλι- φάγαμε σήμερα. Και δεν είναι τόσο η κάκιστη έξοδος του “νέου Πεντζαρόπουλου” αυτά συμβαίνουν και στον καλύτερο τερματοφύλακα, αλλά το ότι -μετά- η μπάλλα περνάει από 3-4 παίχτες μας (μάλιστα βρίσκει πάνω στον έναν) αλλά κανείς δεν καταφέρνει να κάνει τίποτα να σώσει την κατάσταση.
Στην φάση του πέναλτυ, σύμφωνα με τον κανονισμό ο διαιτητής έχει την διακριτική ευχέρεια να το δώσει ή να μην το δώσει. ΔΕΝ είναι καραμπινάτη περίπτωση, ο Κανακούδης περισσότερο βάζει το χέρι του για να μην πέσει επάνω του παρά τον σπρώχνει. Ο Ντούνης το πήρε έξυπνα πάντως. Κάνει το κοντρολ και ταυτόχρονα κόβει ταχύτητα μάλλον ποντάροντας ότι ο χοντροκομένος Κανακούδης θα πέσει πάνω του άτσαλα, έτσι τουλάχιστον το είδα εγώ. Γεγονός είναι ότι άλλοι διαιτητές σε άλλα παιχνίδια μας αρνήθηκαν πιό κραυγαλέα πέναλτυ οπότε, χωρίς μιζέριες και πολλά λόγια, δεχόμαστε ΚΑΙ αυτήν την απόφαση του διαιτητή άσχετα με το τι εμείς πιστεύουμε. Πάντως, και αυτό να μην έμπαινε θα τους είχαμε κερδίσει το πιστεύω, είμασταν η καλύτερη ομάδα.
Κλείνοντας να πω ότι αν ο Ανέστης ΔΕΝ είχε καταφέρει να σώσει τη κεφαλιά στο Β’ και φέρναμε ισοπαλία ή ακόμα και να χάναμε κανείς δεν θα του ζητούσε τον λόγο. Ήταν από αυτό που λέμε έτοιμο γκολ, η κεφαλιά υποδειγματική αλλά ακριβώς γι’ αυτό και η απόκρουση ήταν πραγματικά μεγαλειώδης. Το παληκάρι αυτό τελικά εκεί που ξεχωρίζει είναι στις σωστές τοποθετήσεις και στο εκρηκτικό ρεφλέξ. Δεν φτάνουν όμως αυτά, στο γκολ έχει 100% την ευθύνη αυτός, η έξοδος που έκανε, μόνο με αυτή του …Μεσσολογγίου συγκρίνεται. Και επειδή ο τερματοφύλακας κρίνεται από την αντίδρασή του στα γκολ που δέχεται, σήμερα ήταν απλώς καλός. Πάντως, από την στιγμή που του χρόνου ΔΕΝ θα παίζει στον Πανιώνιο, θα είναι κρίμα να κόψει το σερί του Παπαδόπουλου, ο οποίος παιχνίδια ήθελε για να βελτιωθεί. Και ξαναλέω, ότι δεν είναι τόσο η θέση του τερματοφύλακα εκεί όπου “πονάει” η ομάδα αλλά γενικότερα η αμυντική μας ικανότητα και η διάθεση για δημιουργικό ποδόσφαιρο.
Τέλος καλό όλα καλά και γι’ αυτή την Κυριακή, νίκη οπωσδήποτε με την Καλλονή, όχι μόνο για το 3ποντο, αλλά για να πάρουμε και την ρεβάνς του …ντροπιαστικού 3-2 του Α’ γύρου.
